این آگاهی رو باید قدر دانست. اما هنوز متوجه مشکل بنیادین نشده‌اید.

بیشتر چیزی که درباره دین می‌دونید، کج به ذهن‌تان فرو کرده‌اند. این کج بودنش جداست ازینکه میشه قبولش کرد یا نه. حتی اگه اعتقاداتی رو قبول نداشته باشی، بهتره به صورت کج باش مواجه نشده باشی.
در گذشته‌های دور، شاه فقط یک فرمانده نظامی که زورش به بقیه چربیده است نبود. شاه کسی بود که از اسپرمش، پسر خدا زاییده می‌شد. سکس این شاه، صرفا سکس بین یک مرد و زن نبود. در نتیجه والدین پسر این شاه، سه نفر بودند، نه دو نفر: پدر، مادر، خدا. و برای همین در آثار به جا مونده از تمدن بین‌النهرین پیکر افرادی رو می‌بینیم که نصف بدن‌شون انسانیه، و نصف بقیه‌ش خداست. چون نصف بدنش رو از والدینش داره، و نصف بقیه رو از خدا (همونطور که قبلا نوشتم، خاورمیانه انقدر پیره که هرچیزی که زندگی بشر رو تغییر داده، اینجا ابداع شده).
برای اینکه این تشکیلات برای مردم باور پذیر باشه، نیاز به آخوند بود. برای همین آخوند، ناظر سکس شاه بود، و ناظر خیلی چیزهای دیگه. برای درک مکانیزمش باید به شدت در منابع تاریخی و آثار باستانی دقیق شد، و هنوز محتوای زیادی برای مطالعه و کنکاش وجود داره. اما اصل کار روی محور قربانی کردن می‌چرخید. جامعه‌ای که تحت سیطره آخوند بود، که یعنی تمدن سرزمین ما، باید پیوسته قربانی می‌داد. نه فقط در ثروت مادی، یا دختران باکره، بلکه در همه ابعاد.
جریان ادیان ابراهیمی، یک شورش علیه آخوندیسم مسلط بود.‌ اگر این شورش رو دریابید، همه اتفاقات و روایات، یک معنی دیگه پیدا خواهد کرد. مثلا داستان قربانی کردن اسماعیل، اعلام رسمی رد کردن قربانیزاسیون آخوندی بود. ابراهیم انقدر بزرگه که ما فقط بعد از ابراهیم رو می‌بینیم، و دنیای قبل از ابراهیم دیده نمیشه. چون مثل یک دیوار جلوی گذشته خودش ایستاده. اما در اون گذشته داستان‌های مهمی وجود داشته. ابراهیم، «مصرف» رو جایگزین «قربانی» کرد.‌ و این یه جنگ طولانی با آخوند رو استارت زد. مرد موحد به جای قربانی کردن دارایی‌های بیرونی، دارایی‌های درونی رو مصرف می‌کرد. از جمله خودش رو. طوری که با طیب خاطر وارد آتش شد! اگه فلسفه مصرف رو بفهمید، متوجه میشید که چرا عیسی مهم است. چون اولین خدازاده‌ای بود که خودش مصرف شد!
آخوند همه‌چیز دیگران رو قربانی شاه می‌کرد، و مرد موحد همه‌چیز خودش رو مصرف ایمان!

و این تفاوت موحد، و آدم مذهبیه. آدم مذهبی فکر می‌کنه ایمانی داریم در یک کفه، و شرعی داریم در کفه دیگر. و این‌ها هم‌وزن هم هستند، چون از همدیگر منتج شده‌اند. پس همانطور که باید ازین پاسداری کرد، باید از آن هم پاسداری کرد!
اما چنین چیزی مهمل محض بوده و هست. فقط و فقط، ایمان هست. و هرچیز دیگه‌ای، مصرف‌شدنی. از جمله شرع! برای همین حسین میتونه حج رو نیمه تمام بگذاره و به سمت کوفه بره. چون این‌ها به راحتی شرع رو هم برای ایمان مصرف می‌کردند. و آدم مذهبی نمیتونه.



شما متدینین وقتی دیدید که استبداد خود ایمان رو هدف قرار گرفته، باید خود شرع رو هم مصرف می‌کردید تا ازش دفاع کنید. ولی نتونستید. چون اصلا داخل بازی نبودید که ببازید. شما دین‌تون رو از آخوندها دریافت کرده بودید، نه پیامبران.

گفتند نانسی پلوسی بره تایوان جنگ میشه.
رفت، و نشد.

دیروز سالگرد شکست تاریخی و خونین ارتش روم از هانیبال بود، که با نبوغ نظامیش تار و مارشون کرد. نزدیک ۷۰ هزار نفر از رومی‌ها سلاخی شدند، در حالی که هانیبال فقط ۵ هزارنفر از دست داد. میگن روم ۲۵ درصد نیروی کار کارآمدش رو از دست داد. امروز اگه کشوری یک شبه چنین تلفاتی بده، دیگه نمیتونه کمر راست کنه. اما روم کمر راست کرد. در عرض پنجاه سال نه تنها اون شکست رو جبران کردند، بلکه پدر کسانی که بشون حمله کرده بودند رو درآوردند، و دامنه قلمرو رو افزایش دادند.
برای تاریخ‌نویس‌ها از همون دوران باستان تا الان اینکه چطور روم توانست برگردد، یک موضوع برای تحلیل بوده. واضح‌ترین کاری که انجام دادند این بود که وقتی با خطر سقوط تمدنی مواجه شدند، شکل دیگه‌ای از حاکمیت رو انتخاب کردند که مناسب «مرز سقوط» باشه، یعنی نوعی از دیکتاتوری که «موقتا» هر کاری لازمه برای نجات سیستم انجام بده. و جواب داد.

همه شواهد نشون میده ما هم در موقعیت سقوط تمدنی هستیم، و دموکراسی ساختاری نیست که بتونه کشور رو ازین سقوط نجات بده. قاعدتا نسخه‌ای که برای رومی‌ها جواب داد، باید به کار ما هم بیاد‌. اما در زمان مشروطه هم تقریبا همین حس رو داشتیم، و نتیجه‌ش شد پناه بردن به رضاخان. اما نتیجه‌ای که رومی‌ها گرفتند رو ما نگرفتیم. ما استبداد پشت استبداد تحویل گرفتیم.

و این میتونه یک واقعیت رو به ما عرضه کنه، که شاید دلیل موفقیت رومی‌ها، صرفا یک حرکت تاکتیکی در مملکت‌داری نبود. بلکه خود رومی‌ها هم آدم‌های باکفایتی بودند. اینکه آدم‌های دوهزار سال پیش باکیفیت‌تر از هموطنان امروزت باشند، یک مقدار درد داره.

برعکس پیامبران، جایگاه آخوند بالاتر از مردم تعریف شده، و عوام مذهبی هم این رو پذیرفته بودند. وقتی آخوند عذرخواهی می‌کنه (یا هر کاری که در سطح مردم عادیه)، یعنی موقتا از جای خودش اومده پایین. و اونی که پایینه، فکر می‌کنه نزول مهمی رخ داده که ازون بالا اومدن پایین کنارش، و باید جشن گرفت.

نمیشه موقع دفنم به جای تلقین میت، تکنو پخش کنند؟
#الکترونیک

قراره ساندکلود ۲۰ درصد کارکنانش رو بندازه بیرون. اوراکل ۱۰ درصد و شاید بیشتر، اما جزییاتی درباره‌ش ندادن. لینکدین تو پرداخت حقوق مشکل داره و احتمالا اون هم یک عده رو جواب کنه. تعداد شرکت‌های تکنولوژی که در این وضعند زیاده. فقط کریپتو و ان‌اف‌تی و این چیزها نبود. حتی بیزینس مدل شرکت‌هایی که خروجی‌های موثر دارند هم بر مبنای شرایطی بود که پول اضافه زیاد بود. و الان دیگه نیست. در مقابل اوبر با رشد ۷۵ درصدی راننده‌های جدید مواجه شده، که یعنی برای خیلی‌ها دیگه یک شغل، کافی نیست.
شاید کارشناسان اقتصادی به این حرفم ایراد بگیرند، ولی به نظر میرسه نه فقط خود چین، که دنیا هم به شیب تند رشد چین بد عادت کرده بود، و تازه داریم وارد حالت عادی میشیم، و حالت عادی چندان هیجان‌انگیز نیست.

این همجواری، به وضوح تمایز دو نسل کاملا متفاوت از آدم‌ها از دو اتمسفر فکری متفاوت رو نمایش میده. و این تمایز انقدر غلیظه که انگار حتی کارکرد نورون‌های مغزشون هم فرق داشته.

#استفراغات_معماران

استفاده از کلمه همجواری درست نبود چندان. در واقع از باقی‌مانده ساختمان تاریخی که دویست سال قدمت داشته، به عنوان قسمتی از نما استفاده کردند، چون تخریبش قانونی نبوده.
و از قضا ساختمان چیه؟ اتحادیه معماران! 😄

مرحوم بهجت آی‌کیو پائینی داشت، اما نه انقدر پایین که ندونه چطور پنهانش کنه. عرفان‌بازی و تنزه‌جویی از همه‌چیز جز عبادت، روش خوبیه برای اینکه بی‌بضاعت بودن ذهنت رو پنهان کنی. در همون عرفان هم چیزی نداشت. اما چیزی نداشتن در عرفان هم خوب پنهان می‌کرد. هروقت می‌گفتند نصیحت‌مان کن، می‌گفت بروید گناه نکنید! وانمود می‌کرد عرفان درباره عرش خداست، در عرش همه‌چیز ساده‌ست. اما این معنی نداره. عرفان درباره همینجاست، درباره دنیا، و آدم‌هاش، و همه جزئیات سخیفش.
پرهیز از کلی‌گویی، جرئت میخواد. چون وارد هر موضوعی بشی، مو رو از ماست‌هایی که زدی بیرون می‌کشند. امروز هر کسی آینده تنش بین چین و تایوان رو پیش‌بینی کنه، و درست درنیاد، از بندهای رخت اینترنت، که خیلی بلندند، پهنش می‌کنند. بخوای بدونی در کرواسی کی با کی دعوا داره، باید خیلی چیزها از خیلی از آدم‌ها بخونی. و ممکنه درست متوجه نشی. و بد بفهمی. و از روی بدفهمی حرف بزنی. و بت نمره پائینی بدن. اما اگه ادا دربیاری که هیچ‌کدوم این چیزها مهم نیست و فقط نباید گناه کرد، از نوشتن دیکته فرار می‌کنی، تا غلط نداشته باشه. امروز یک بوکسور حرفه‌ای، چیزهای خیلی بیشتری داره که درباره زندگی به نوجوانان بگه، تا امثال بهجت. و ممکنه خیلی ازون چیزهایی که میتونه بگه، به طور اثبات‌شدنی غلط باشند. اما مهم نیست. مگه قراره همه از فیلتر فرزانگی عبور کنند تا حرف بزنند؟ مهم اینه که حرفاش نشون میده چیزهای زیادی رو تجربه کرده، و خیلی چیزها رو از سرش گذرونده. و عرفان همینه. اون بوکسور در معرفت، جلوتر از امثال بهجته. حتی اگه معرفتش اندک باشه.
نود و نه درصد کسانی که میرن دنبال تنیس ولی زود ولش می‌کنند، به این علت ولش می‌کنند که هرروز در تمرین محاسبه می‌کنند که چقدر با نادال فاصله دارند، و چون زیاده به خودشون میگن شدنی نیست، بهتره وقتم رو تلف نکنم. اما به خودشون دروغ میگن. علتش اینه که نمیخوان نمره بگیرند‌. هدف تسلط به تنیس بوده، نه تسلط به نادال. اما نمیخوان در تسلط به تنیس نمره بگیرند، پس هدف رو جابجا می‌کنند تا تسلط به نادال باشه، که چون ممکن نیست، باید ولش کرد. تا این واقعیت مخفی بشه که چقدر ظرفیت دارند برای از سرگذراندن زحماتی که تسلط به تنیس نیاز داره.
هدف پرورش ذهن هم جلو زدن از ارسطو نیست. بهرحال همه قراره به ارسطو ببازند. مهم وارد شدن به بازیه. عارف قلابی نمیخواد وارد بازی دنیا بشه، تا نمره نگیره.

صد و پنجاه میلیون دلار خرج کردند تا این سازه رو تو گرون‌ترین جای نیویورک بسازند، اما هر دفعه برای بازدید عموم بازش کردند یکی رفت ازون بالا خودشو پرت کرد پایین، و مجبور شدند تعطیل کنند!
طراح چنان از واقعیت اون بیرون منفصله که با خودش نمیگه دارم یک راه پله با پنجاه شصت متر ارتفاع میسازم که قراره نمادین باشه، و ممکنه برای خودکشی جذابیت پیدا کنه، پس از قبل جوری طراحیش کنم که نکات حفاظتی رو هم در بر بگیره، و مثلا فاکینگ نرده‌هاش یکم بلند باشند! انگار برای ساختن یک استراکچر که با مردم در ارتباطه، یک کامپیوتر با یک مانیتور بزرگ و یک قلم هوشمند کافیه!

کتابخانه ملی آرژانتین شبیه زندان تروریست‌ها در سال ۲۱۵۰ میلادیه که زمین توسط بیگانگان فضایی تسخیر شده و انسان‌های مخالف اشغال رو با انگ تروریسم میندازن توش.

#استفراغات_معماران

حاجی کوتاه بیا، فرق‌شون زیاده، ولی این نیست. زادگاه بروتالیسم اروپاست. بدترین کارهای بروتال هم تو خود برلین می‌تونید پیدا کنید. معمار اصلی کتابخانه ملی آرژانتین هم از ایتالیا پا شده بود اومده بود آرژانتین.
فرق غرب و جهان سوم اینه که فحش به بروتالیسم هم از خود غرب بیرون اومد.

شاید واقعا عقب‌افتاده هستند. چون حالت دیگه‌ای نیست که طرف بگه «آره استدلالم استدلال یه خره» و همزمان فکر کنه طرف منطق ایستاده!

تا عصبانی میشن از توی دفتر تلفن دنبال کسی میگردند که بش زنگ بزنند و صحبت کنند تا اونی که پشت خطه، بشون حق بده. که البته میتونه اشکال متنوعی پیدا کنه. از مدل‌های ساده‌ش از چت و ویس گرفته، تا حتی ساخت یک پادکست! چون تنهایی نمی‌تونند از پس این عصبانیت بربیان. نیاز به همکاری دیگران هست. تا یک صحنه دلخراش می‌بینند که ناراحت‌شون کرده، دنبال بهانه می‌گردند تا در حضور دیگران حرفش رو پیش بکشند، تا باز هم درباره‌ش بشنوند، چون مایلند بقیه هم در تحمل این دلخراشی همراهی‌شون کنند. چون نمیتونند تنهایی بش فکر کنند، یا تنهایی از پس عبور کردن ازش بر بیان. وقتی حکومت یک آدم بی‌دفاع رو به قصد کشت آزار میده، دنبال کسان دیگری می‌گردند که اون‌ها هم همونقدر مملو از نفرت شده باشند‌. چون تنهایی نمی‌تونند از سرریز شدن احساس نفرت بربیایند.
و همه این‌ها، از عکس پروفایل‌شون گرفته تا در تتوهایی که روی بدن می‌زنند، اینطور ادعا می‌کنند که تنها هستند!

نه. نیستند‌. آدم تنها، آدمی نیست که هم‌صحبت نداره یا دوستان دیر به یادش میفتند. و آدمی نیست که اگه لازم شد در بیمارستان بستری بشه، کسی نباشه به عنوان همراه بیمار کنار تختش بخوابه.
آدم تنها، یک لشکر یک نفره‌ست، که باید بر همه درونیاتش مسلط بشه. اینج به اینچ ذهنش رو تسخیر کنه، و برای کنترل سرریز هر چیزی، نیازی به کسی نداشته باشه. چون نمیتونه که نیاز داشته باشه.

آدم تنها مثل آخرین بازمانده از یک شهر بزرگ متروکه‌ست، که باید خودش نقش همه آدم‌های شهر که وجود ندارند رو برای خودش بازی کنه‌، تا بتونه زنده بمونه. باید هم محقق باشه، هم نگهبان. هم جراح باشه، هم کشاورز. هم کتابدار باشه هم تک‌تیرانداز.

و ازین‌ها، خیلی خیلی کم هست.
پس اگه واقعا تنها نیستید، اداش رو درنیارید، بش علاقه هم نشون ندید. زنگ‌تون رو بزنید. مسیج‌تون رو بفرستید. با کسانی که میشناسید حرف بزنید، و غر بزنید، و فحش بدید، و همراه و شریک در احساسات پیدا کنید؛ و از نرمال بودن خجالت نکشید.

شما تو اون شهر متروکه تلف میشید. پس یه ماشین پیدا کنید و جمع کنید برید جایی که آدم هست.

چینی‌ها به عنوان توریست می‌رفتند تایوان، و می‌دیدند که عه، این‌ها هم مثل ما چینی‌اند، ولی همه‌چی مرتبه، شهر تمیزه، همه با ادبند، آروم صحبت می‌کنند، دموکراسی هست ولی ناآرامی نیست، کلا نه به جهان سوم میخوره، نه به آسیا.‌ پس چرا تو خود چین اینجوری نیست؟
ارتش چین آماده‌ست تا این سوال رو از بین ببره.

تشبیه جام زهر در مورد پرونده هسته‌ای، از دل تحلیل‌های خیابان بیرون اومد و راننده تاکسی‌ها سهم قابل توجهی در اون داشتند، و ازونجا به سطوح بالاتر سرایت کرد. چون در ایران تولید فکر از بالا به پایین، وجود نداره، و تحلیلگران اغلب همان عوامند، با گنجینه لغات بیشتر!
قطعنامه پایان‌دهنده جنگ به این دلیل برای خمینی جام زهر بود که در انتهای جنگ فهمید اطلاعات درستی بش نمی‌رسیده‌ (که البته چون فهم سیستمی نداشت، در حالی مُرد که هیچوقت نفهمید چرا در آمریکا یا فرانسه چنین اتفاقی برای یک رییس‌جمهور نمیفته). رهبر فعلی در مورد پرونده هسته‌ای و محور مقاومت، چنین موقعیتی نداره. و برای همین برخلاف مذاکرات جنگ، مذاکرات هسته‌ای به طولانی‌ترین مذاکرات امنیتی تحت نظارت سازمان ملل تبدیل شده. کسی که بخواد کار رو انجام بده، در یک جلسه نیم ساعته میتونه انجامش بده.
از خبرنگار تا فعال بازار، تا الان پانصد بار شنیده‌اند که «جلسه اندفعه فرق داره»، و مشخص شده که فرقی نداشته، اما امروز باز هم خودش رو فریب میده. چون همچنان در برابر پذیرفتن این واقعیت که هدف جاعش، مملکت‌داری نیست، بلکه مصرف کردن مملکت تا آخرین قطره قابل استفادشه، مقاومت می‌کنه.

یکی از دانشگاه‌های ایران یه پژوهش درباره ژن قومیت‌های ایران انجام داده، و خلاصه نتایج (در تأیید نتایج کارهای خارجی) اینه که با وجود زبان‌های مختلف، ما ایرانی‌ها متعلق به یک گروه مشخص ژنتیکی هستیم. فقط ترکمن‌ها، بلوچ‌ها و اهالی جزایر خلیج فارس یک مقدار ازمون فاصله دارند. آبی پررنگ فارس‌ها هستند، و سبز آذری‌ها. انقدر نزدیک هم هستند که همپوشانی دارند.

حمله مغول عملا هیچ تأثیری در ترکیب ژنتیک ایران نداشته. ما ایرانی‌ها به اروپایی‌ها نزدیک‌تریم تا به آسیای مرکزی!
سیستانی‌ها و بلوچ‌ها به جنوب آسیا نزدیکند (که واضحه). عرب‌های ما ربطی به عرب‌های منطقه ندارند و به آفریقا نزدیکند.

ژن فعلی قومیت‌های ایران رو با ژن‌هایی که از یافته‌های باستانی به دست اومده مقایسه کردند. نتیجه؟ چند هزار ساله که تکون نخوردیم.
اصولا ایرانی جماعت با اینکه در «چهارراه جهان» قرار داشته، دختر به غریبه نداده.