#پفیوزیسم_فقهی یعنی متکی بودن حکومت فاشیستی به خشونت رو نتیجه متکی بودن حکومت دینی به خشونت نشون بدی. بعد ادعا کنی نسخه‌ای از اسلام پیدا کردی که متکی به خشونت نیست، سپس ازش نتیجه بگیری که بدون خشونت هم میشه حکومت فاشیستی رو اداره کرد!

با دقت نخوندی عزیزم.. یه بار دیگه بخون لطفا.

حکومت دینی دست به خشونت می‌زنه، ولی متکی به خشونت نیست. این دروغ رو آخوند ساخت تا خشونت فاشیسم رو توجیه کنه. حکومت دینی متکی به خشونت نبود، چون درباره «کی زورش بیشتره» نبود.‌ درباره یک توافق جمعی کامل بود بین کسانی که همشون یک مرد الهی رو، هرکس که هست، برای صدور حکم قانون، و نه حکومت‌داری، قبول داشتند. و برای همین وقتی اون مرد الهی میمرد، یا غیبش میزد، اون توافق هم از هم می‌پاشید. اما فاشیسم متکی به خشونته، حتی اگه حکمرانان علاقه‌ای به استفاده از خشونت نداشته باشند. چون درباره تحمیل کردن استاندارد بخشی از جامعه، به بقیه جامعه‌ست. و نمیشه بدون خشونت این تحمیل رو اعمال کرد.
جمهوری‌اسلامی برای بقا، «باید» از خشونت استفاده کند.

اغلب ما بد تربیت شده‌ایم. چون سه کار رو به جای سه کار دیگه انجام میدیم.

- به جای انباشت آهسته و پیوسته کار مفید، دنبال انباشت جام‌های قهرمانی هستیم. متناسب با عرف زمانه، برای یه سری کارها جام‌هایی اهدا میشه. مثل ازدواج با فرد مناسب. اما این سرمایه کسی نیست. اگه کسی که داره پیانو یاد می‌گیره، هر هفته فقط یک قطعه بزنه، در پایان سال میشه پنجاه قطعه. این سرمایه‌ست. ما یاد نگرفتیم کارهای کوچک ولی مستمر انجام بدیم. در نتیجه آدم‌های بدون خروجی هستیم.

- به جای دعوا در درون، همه دعواها رو می‌بریم بیرون. در نتیجه ساده‌ترین مسائل، مثل ماسک زدن یا نزدن، به یک جنگ قبیله‌‌ای تبدیل میشه. کسی که درونش دعواست، فراغت پیدا نمی‌کنه اون بیرون با هر کسی سر هر موضوع ساده‌ای دعوا کنه. و سرانجام دعوا با همه، به دعوا با خود منجر میشه، و در وضعیتی متناقض، با خود دعوا دارند، اما درون خود هیچ دعوایی در کار نیست! دعواهای درون درباره تولید فکره. دعوا با خود درباره تولید نفرت. این در مقیاس وسیع، صحنه قوطی‌های خالی که به هم برخورد می‌کنند رو ایجاد می‌کنه، که سر و صداش زیاده.

- به جای پرورش دادن یک ذهن استیبل، خودمون رو به در و دیوار می‌زنیم تا یک زندگی استیبل تأمین کنیم، با این توهم که محیط استیبل میتونه ذهن‌مون رو هم استیبل کنه. اما تنها چیزی که کنترلش دست خود ماست، مغز خود ماست. محیط هیچوقت به وضعیت پایدار نخواهد رسید.

پیشنهاد می‌شود.

«خانوم‌ها میگن با حجاب مخالفند، اما موقع خواستگاری که میشه مهریه آنچنانی میخوان. اگه مهریه قانون اسلامه، حجاب هم قانون اسلامه. نمیشه که یه تیکه‌ش رو قبول داشته باشی و یه تیکه‌ش رو نداشته باشی».

این رو در ورژن‌های مختلف از زبان گاوهایی با رنگ‌های مختلف برام می‌فرستند و می‌پرسند «جواب این‌ها رو باید چطور داد؟». یعنی نمی‌دونید باید چطور جواب‌شون رو داد؟

۱- خود کسانی که این حرف رو می‌زنند به چند درصد شرع پایبند هستند؟ تخمش رو دارند که بگن تا حالا گناه نکردن؟ هرکس گناهی مرتکب شده، اون قسمت شرع که ممنوعش کرده بوده رو قبول نداشته‌. تا اونجایی که به اسلام مربوطه هرکس که نماز میخونه، مسلمانه؛ و هرکس نمی‌خونه مسلمان نیست. این تنها تفکیک موجوده. گوه‌‌خوری مابقیش به کسی نیومده. این گوه‌خوری رو هم خود پیامبر اسلام ممنوع کرده.

۲- طلب مهریه از طرف دختران، به اینکه شرع مقدس رو قبول دارند یا نه، ربطی نداره. این قانون رو حکومت آخوندی که متعلق به هزارسال پیشه و درستش این بود که همون هزارسال پیش دفن بشه، به مردم تحمیل کرده، و چون در سیستمی که توسط چوپون‌های مردسالار طراحی شده (که یه چیزی به زن بدیم، سپس از حقوق انسانی محرومش کنیم)، پشتوانه قانونی دیگه‌ای ندارند، بش متوسل میشن. اگر مشکل دارید به سر آخوندها، و همچنین مردان نسل قبل‌تون که این مناسبات بدوی رو زنده نگه داشتند، داد بزنید.

۳- حجاب در ایران اجباریه، اما ازدواج اجباری نیست. اگه نمی‌تونید با شرایطی که مردسالاران طراحی کردن، ازدواج کنید، نکنید. در قرآن هم اومده اگه زن گیرتون نیومد، تقوا پیشه کنید. پس فاک آف.

گفتم به نفع‌شونه؟ خیر. گفتم باید پسری که مفلسه رو با به اجرا گذاشتن مهریه گایید؟ خیر. گفتم این وضع محصول آخوندهاست، نه محصول انتخاب دختران امروزی، و نه محصول اسلام. دختران امروزی اگه به نظام حقوقی انسانی‌تری دسترسی داشتند، انتخابش می‌کردند. چون خود توی پسر هم قربانی این وضع هستی، ژتونی بت تعلق نمی‌گیره که باش تخطئه مخالفت با حجاب رو بخری.

نوشته بود مردم با مردم فرق دارند. هلند در مساحتی که اندازه یکی از پارک‌های روسیه‌ست، به اندازه کل روسیه صادرات کشاورزی داره. نمیشه انکار کرد که کیفیت مردم هلند، بالاست!
خواستم ان‌قلت بیارم، اما جلوی خودم رو گرفتم. از طرفی می‌خواستم مخالفت کنم، از طرفی حتی مثال‌هایی که توی ذهن خودم بود، از مخالفتم پشتیبانی نمی‌کرد. اینجا نمی‌تونیم به پسره بفهمونیم اگه دختری یک میلیون سکه طلا هم برای مهریه بخواد، چه کارش درست باشه چه غلط، حقی از تو ضایع نشده. ولی اینکه زن نتونه بیاد خیابون بدون اینکه آزار ببینه یا به خاطر لباسش بگیرنش، حقش ضایع شده. مغزش نمیتونه این دو رو در کنار هم پردازش کنه. چون اساسا ذهنیتی از «حق» نداره. فکر می‌کنه حق هرچیزیه که هوس می‌کنیم! اگه زن‌ها آزادی پوشش رو هوس کردن، من هم همسر مفت هوس کردم! این به اون در!.. و همزمان در آمریکا، شرکت ساختمانی اومده یه پروژه بزرگ انجام بده، محلی‌ها جلسه گذاشتن و مخالفت کردن. یکی‌شون گفته سگ من دچار اختلال اضطرابه، سر و صدای کار شما باعث میشه پنیک کنه، ۱۲ هزار دلار خرج روان‌درمانی سگم میشه، باید پرداخت کنید تا اجازه بدم کار رو ادامه بدید! و شرکت هم ناچار شده با وکیل طرف چونه بزنه که یکم کم کنند عدد رو. چون «حق» براشون تعریف شده. اینجوری اذیت کردن ساختمان‌ساز، بی‌انصافیه. ولی خوب یا بد، این حق براش تعریف شده، و همه مجبورند بش احترام بذارن. حتی اگه یه شرکت میلیاردر باشند.
معلومه که مردم با مردم فرق دارند، چطور می‌تونم با طرف مخالفت کنم؟

این درباره چیزی که دولت‌ها میخوان بگن نیست. درباره افکت واقعی تحریمه. صنعت روسیه به شدت وابسته به کشورهای جی۷ بود، بنابراین همزمان با صادرات زیاد نفت و گاز، واردات زیادی هم داشتند. از مواد اولیه گرفته تا تجهیزات تکنولوژیک. بعد از تحریم دیگه خیلی ازون واردات کنسل شده. پس صادرات زیاده، و واردات کم، که نتیجه می‌دهد تراز تجاری مثبت! و خیلی مثبت! بنابراین برای اینکه به پرسش «تحریم اثر داشته؟» جواب بدی، باید بپرسی «از چه لحاظ؟». ازین لحاظ که درآمدشون کم بشه، نه. چون بیشتر هم شده. چون چیزهایی که قبلا می‌خریدند رو الان نمی‌تونند بخرند، پس پول تو جیب‌شون میمونه. اما از لحاظ فلج کردن صنعت، چرا.

یه شبیه‌سازی مختصر و محاسبات مربوط بش رو انجام دادم و نتیجه گرفتم برای نوشتن واقعا همه‌چیز، به هشت تا کانال نیاز دارم، که هر کدوم خصوصی‌تر ازون یکی باشه، تا اینکه تو هشتمی فقط ده بیست نفر باشند. و کل این کانسپت برام بیهوده و مضحک به نظر اومد. نباید این کارو کرد. نوشتن هر چیزی، واجب نیست. ننوشتن هم باید یاد گرفت.

برای اینکه بدنش رو قانع کنه خونریزی بینی و کوری موقت رو بپذیره تا ۵۰۰ کیلو رو از زمین بلند کنه، در ذهنش تجسم کرده که خانواده‌ش دارند قتل عام میشن و فقط خودش میتونه نجات‌شون بده.

هر چیزی رو در زندگیت بخوای جابجا کنی، آخرش کار اصلی رو باید ذهنت انجام بده.

ذهن استیبل ذهن لنگر انداخته نیست. ذهن مسلطه. مسلط نه به این معنی که روی همه‌چیز کنترل داره. که ممکن نیست. مسلط به این معنی که بالاتر از تجربیاتش قرار گرفته‌. مثل نگهبان بالای برج. اینطور نیست که ذهن شما همین الان نگهبان نباشه. ذهن شما هم نگهبانه. اما هرچی که ازون بالا می‌بینه و به نظر میرسه تقی به توقی خورده، سریع پا میشه میاد پایین تا از نزدیک کنترلش کنه. کار ذهن استیبل کار شاقی نیست. فقط اون بالا میمونه و به سادگی پایین نمیاد. همین. اما نتیجه شاقی ایجاد می‌کنه.

Just stay there.

کیم کارداشیان یه کمپین راه انداخت در اعتراض به تیک‌تاکی شدن اینستاگرام، که یعنی چرا همه‌ش شده ویدئو. مدیر اینستاگرام هم گفت چیکار کنم خب؟ دست منه مگه؟
کیم عکاس نیست که دغدغه دیده نشدن کار عکاس‌ها تو انبوه ویدئوها رو داشته باشه. مشکلش عکس نیست. مهجور موندن عکس، برای سلبریتی‌های کلاسیک یه بهانه‌ست. مشکل اصلی‌شون اینه که دیگه نمی‌تونند رقابت کنند. وقتی ویدئوی یه آدم رندوم ممکنه ۲ میلیون ویو بگیره، کل قبیله کارداشیان چه جایگاهی می‌تونند داشته باشند؟
تو دوره کلاسیک، به قله شهرت که میرسیدی، بقیه‌ش قسمت گشاد قیف بود. چون از یه جایی به بعد جریان پول و توجه، متوقف نمیشد. حتی اگه کار خاصی نمی‌کردی. تا اینکه سنت میرفت‌ بالا. که البته تا اون موقع بارت رو بسته بودی. اما الان اینطوری نیست. هرروز و هر ساعت باید برای ویوی بیشتر جنگید، و حتی اگه به شهرت رسیدی تضمینی وجود نداره که فردا باز هم همونقدر دیده بشی.
شاید وضعیت فعلی هم یه روزی تغییر کنه، اما دوره سلبریتی‌های کلاسیک قطعا تموم شده.

تم فیلم هندی بعد از هفتاد سال هیچ تغییری نکرده. همچنان کوچکترین نقدی علیه فرهنگ جامعه رخنه نمی‌کنه به کار. انگار فرهنگ، که شرایطی ایجاد کرده که ازدواج دختر مثل پرت کردنش تو دره‌ست، هیچ ایرادی نداره، بلکه صرفا آدم‌های خوب و آدم‌های بد وجود دارند، و روزگار خوب و روزگار بد. اما فرهنگ بد اصلا وجود نداره!
تجهیزات آمریکایی استفاده می‌کنند، به فروش میلیاردی دست پیدا می‌کنند، بعد نتیجه می‌گیرند «ما چی کم داریم از غرب؟».
چیزی که کم دارید اینه که جرئت ندارید به خودتون فحش بدید. آمریکایی و اروپایی چپ و راست جامعه خودش رو میکوبه.‌ اینو با خرید تجهیزات نمیشه بدست آورد.

سیل، استان‌های دائما محروم جنوب کشور که سقف خونه‌هاشون تحمل باران رو هم نداره، میشوره میبره، اما پوشش خبری و رسانه‌ای که از نظام دریافت می‌کنه، یک دهم سیل شمال پایتخت نیست که بیش از یک قرن سابقه سیلاب مستند داره و قاعدتا همه می‌دونند باید چه کرد، و درآمد ساکنین و مجاورینش چند ده برابر خانواده‌های جنوب کشوره، اما یک ریال خرج کاری که باید انجام بشه نمی‌کنند؛ و تنها دو کنش و واکنش بلدند: «شهرداری لایروبی نمی‌کنه» قبل از حادثه، و «یا ابالفضل » در حین حادثه.
از یک طرف حکومتی داریم که در تقلیدی کاریکاتوری، و مینیاتوری از شوروی، که کل روسیه رو فدای مسکو می‌کرد (شهری که از لحاظ لجستیکی در بدترین جای ممکنه، و نه انرژی خودش و نه غذای خودش رو نمیتونه از زمین‌های اطرافش تأمین کنه، در نتیجه مردم روسیه باید کار کنند تا مسکو بخوره!) نه تنها همه ایران رو فدای تهران کرده، که حتی چیزی جز تهران نمی‌بینه؛ و از یک طرف مرکزنشینی داریم که زیر سایه عادت‌های این حکومت، اینطور بار اومده که فکر کنه همینقدری که داره از جیب ایران خرجش میشه هم کافی نیست و باید بیشتر رسیدگی کنند!

سر جاشه. فکرتون رو بش مشغول نکنید.

Excuse me, I beg to differ.

یک صنفی، همزمان با انتفاعش از سیستم، امکانات مقاومت هم داره. نه در حد مبارزه، ولی بیشتر از بقیه. معنی نداره بگیم تو فعلا از امکانات مقاومتت استفاده نکن، تا بقیه هم برسند به چنین امکانی! چون هر سطحی از نه گفتن به سیستم، در دراز مدت به نفع همه‌ست.
میفهمم مشکل شما چیه: «صنفی که منتفعه، ممکنه امروز نه بگه، ولی فردا سر موضوعی دیگه با همین سیستم گاوبندی می‌کنه، و برای همینه که مقاومتش مقاومت مدنی نیست». که خب درسته. اما ما الان در اون موقعیت لاکشری نیستیم که بعضی نه گفتن‌ها رو دور بریزیم. همشون به درد میخورند. که فقط یکی از فوایدش عادی شدن زیر سوال بردن ماشین بروکراسیه. الان «اگه مالیات ندیم کشور اداره نمیشه» در حالی که داعش اداره‌کننده‌ست، افسانه خطرناک‌تریه، تا باور ملحق شدن پزشکان به مقاومت مردمی. بذارید کله اولی رو بندازیم زیر سنگ آسیاب، به دومی هم میرسیم انشاء‌الله.

عین این حرف رو در مورد مخالفان پوتین که از روسیه در رفتن هم میشه زد، که تقریبا همه‌شون اولیگارش‌های سابق هستند و با فرمولی که برای ما ایرانی‌ها آشناست با پول مردم برای بچه‌هاشون پورشه خریده‌اند. ولی به نظر شما وسط این جنگ، که نه فقط اوکراین، که کل اروپا رو تهدید می‌کنه، اگه حرفی علیه پوتین زدند، باید بیاییم بشون بگیم «شما اختلاس‌گرها فعلا خفه بشید»؟ با چه محاسبه‌ای این به نفع اوکراین و اروپاست؟
با مالیات دادن پزشکان، یا هر صنفی، چیزی به مردم محروم اضافه نمیشه. چون حکومت حاضره پول رو برای افتتاح قبر پیرمردی که دویست سال پیش مرده و معلوم نیست کیه خرج کنه، ولی به لرستانی‌ها نده.
از همه عجیب‌تر اینه که میگن «چرا ما کارمندها باید مالیات بدیم پزشک‌ها ندن؟».. اینکه چرا کارمند داعشه ابتدا به ساکن، موضوع مورد داری نیست براش! یه چیزی هم طلب‌کاره!

مردم واقعا مقصرند، اما نه به دلیل مصرف آب، یا خرید دلار، یا انبار کردن غذا. مردم مقصرند چون هنوز داعش رو به عنوان حکومت جدی می‌گیرند، و باش کنار میان، و بش وفادارند. رویکرد جامعه‌ای که اسیر داعش شده، اینی نیست که داریم از مردم‌مون می‌بینیم. موضوع فقط اکت سیاسی‌شون نیست. کل نگاه‌شون ایراد داره. هنوز می‌پرسند «برای مهاجرت کانادا بهتره یا آلمان؟». به قول ترک‌ها آخه کولباش! تو الان در وضعیتی هستی که بین کانادا و آلمان انتخاب کنی؟ اون انتخاب برای شهروندان جهان نرماله. مثل یک اماراتی. یا یک ویتنامی. تو اگه توانش رو داری که بری، و پذیرفتی که بری، سنگال هم اوکی شد باید بری!
شما تو وضعیت جنگی هستی، و تو وضعیت جنگی باید هرچیزی و هرکس و ناکسی رو دستاویز قرار بدی. تو وضعیت جنگی نباید بگی فلان صنف که با حکومته، خطش می‌زنیم!