تنهایی رو فاصله تعیین می‌کنه. روی همین زمین، فاصله بین کسی که کمکی از دستش برمیاد، با کسی که کمک نیاز داره، میتونه انقدر زیاد باشه که حتی اگه متوجه وجود همدیگه باشند، نتونند بهم دسترسی داشته باشند، و در آخر اونی که کمک نیاز داره در تنهایی شکست میخوره. در مقیاس کیهانی هم باید همینطور باشه. در نتیجه، چه اونجا کسی باشه چه نباشه، ما تنهاییم. چون خیلی دوریم.
اما از لحاظ حقیقت فیزیکی، من جزء گروه «هیچ‌کس اونجا نیست» هستم. نه به دلیل ویژه‌پنداری خودمون، که البته به طرز باورنکردنی ویژه‌ست؛ بلکه به این دلیل که به نظر میرسه اونی که این بساط ماده و انرژی رو راه انداخته مایل بوده یه جوری کارش رو انجام بده که ولخرج به چشم بیاد، و ما شاهد ولخرجی‌هاش هستیم. اون بیشمار شاهد نمیخواست. یک شاهد میخواست که بیشمار چیز ببینه.

دهه هفتاد و حتی هشتاد، خیلی خام و ساده‌لوح بودیم. تصور می‌کردیم نسبت ما و نظام، معادل خاورمیانه‌ای نسبت مردم چین به مائو، و یا نسبت مردم اسپانیا به فرانکو یا چیزی در این حدوده. یعنی دیکتاتور یا رهبر فاشیست اون بالا هست، ما هم هستیم، و حتی اگه ما رو سگ هم حساب نکنه، حواسش به حکومتش هست. اما اینجا اصلا اینطور نبود. ما می‌دونستیم که تا وقتی نفت هست، هیچ نیازی به مردم ندارند؛ و نداشتند. تا جایی که تا گردن وابسته به نفت شدند. اما حتی برای نفت و گاز هم مایه نذاشتند، که به سراشیبی سقوط نیفته. امروز حتی پالایشگاه‌ها هم به کانیبالیسم افتاده‌اند و دارند قطعات همدیگه رو میخورند تا زنده بمونند.
ارتش؟ این‌ها حتی به چشمه‌ای که دلارها ازش بیرون میزنه و قرار بود غارتش کنند تا نظام رو سرپا نگه داره هم اهمیتی ندادند. چون اساسا حکومتی در کار نیست که بخواد نگران خودش باشه.

وقتی یه تحصیلکرده غربی میخواد به من ایرانی توضیح بده چرا سریلانکا ورشکست شد.

بَس کُن مَرد.
چیزی که فد به جهان نشان داد این بود که اگه ده دوازده نوجوان رندوم از خیابان‌های نئواورلئان که تیشرت سه سایز بزرگ‌تر از خودشون می‌پوشند و تا زانوشون میرسه و احتمالا زیرش قمه دارند رو انتخاب و در این سازمان قرار می‌دادیم، فرقی به حال اقتصاد آمریکا نمی‌کرد. چون این تحصیلکرده‌هایی که الان داخلش قرار دارند حتی درک نمی‌کنند که تورم چیست، و اعتراف هم می‌کنند که درک نمی‌کنند، اما به جای اینکه علت این عدم درک رو در ذهن معیوب‌شون جستجو کنند، وانمود می‌کنند علتش اینه که تورم یه پدیده خیلی پیچیده و مرموز مثل ماده تاریک، یا ذرات بوزون! باید باشه.

اینجا می‌تونید ببینید عکسی که وب گرفته دقیقا کجای آسمونه و چه سایزی داره. روی ذره‌بین منفی بزنید تا بیاد عقب.

اگه گالیله زنده می‌شد و این رو می‌دید، دوباره میمرد!


https://web.wwtassets.org/specials/2022/jwst-smacs/

سقف محبت رو باید نگه داشت برای وقتی که تکیه‌گاه رابطه‌تون محکم شده. اگه خیلی زود، یعنی زمانی که هنوز مطمئن نیستید می‌تونید باش زندگی کنید یا نه، از سقف رونمایی کنید، باعث میشه قبل از موعد شما رو ابرقهرمان خودش ببینه. چون سقف محبت یعنی دوست‌داشتن بی‌دلیل، بی‌توضیح، و بی‌قضاوت. که فقط از یک ابرقهرمان برمیاد. هر آدمی عین سگ دنبال چنین کسیه. اگه به هر دلیلی رابطه‌ش رو با ابرقهرمانش از دست بده، ازون به بعد همه رو در سطحی خیلی نازل‌تر می‌بینه، و دیگه نمیتونه ازشون یک توقع نرمال داشته باشه.

متأسفانه یا خوشبختانه، همه‌چیز به هنر کنترل ربط داره.

از دیروز در پانصد جای مختلف دیدم که به اشکال مختلف نوشته‌اند «ناسا از عمق سیزده میلیارد ساله کیهان عکس گرفته بعد اینجا بحث حجاب زنانه!».

آقا این‌ها نسبتی با هم ندارند. مگه زمانی که مصری‌ها اهرام رو ساختند، که حتی الان هم نمی‌تونیم مشابهش رو بسازیم، بحث روز جامعه مصر چی بوده؟ مگه در آمریکا که خودش این تلسکوپ رو به فضا فرستاد دارند درباره چی بحث می‌کنند؟ درباره اینکه آیا مرد هم میتونه حامله بشه یا نه!! برای اینکه تعاریف انجیلی رو بی‌اعتبار کنند، حاضرند به شعور خودشون و دیگران توهین کنند.

اگه مزاحمتی برای مهندسان جامعه وجود نداشته باشه، حتی در خجالت‌آورترین دوران‌ها هم می‌تونند ابزارهای جادویی بسازند. در همین جمهوری اسلامی هم همزمان با فاشیسم مذهبی میشد کارهای تکنولوژیک قابل توجهی انجام داد، اما سبک گاوی نظام مانعشه. این دزد بودن و فاسد بودن اسلامگراهاست که نمی‌ذاره چنین دستاوردهایی داشته باشند، نه اسلامگرا بودنشون.

ممکنه بگن اسلامگرایی مهندس‌ها رو فراری میده. بله، کمونیسم هم فراری‌شون میداد. ولی می‌تونستند این فرارها رو هم در محاسبات‌شون لحاظ کنند و مهندس‌هایی تربیت کنند که اهل فرار نباشند. همون طور که شوروی این کار رو کرد.

پیامبر اسلام داشت به سمت اورشلیم نماز میخوند، چون اون زمان دین مساوی بود با اورشلیم. اما آخوندهای یهودی گفتند اورشلیم مال ماست، پس اگه کسی دنبال دینه باید بیاد سراغ ما، نه تو.
آخوند همیشه همین بوده، همینه، و همین خواهد بود. بی‌هنرترین آدم‌ها، خودشون رو مرجع ایمان جا میزنند، و سپس همه‌چیز رو می‌بلعند.
استراتژی محمد درست بود. حتی اورشلیم رو هم نمیشد از گلوی آخوند بیرون کشید. به جای نجات دادن چیزهایی که آخوند بلعیده، که یک تلاش بی‌ثمره، باید قبله‌ت رو عوض کنی.


https://t.me/AnimalsQuotes/5392

ترک‌ها یه ضرب‌المثل دارند که میگه واسه خودش خمیر اوماج هم نمیتونه بزنه، واسه دیگران رشته میبره.
اوماج یه جور آشیه که توش تکه‌های ریز خمیر که تقریبا اندازه عدس هستن میریزن. کار سادیه، و برای سرعت دادن بش میشه از آبکش درشت هم استفاده کرد. ازینطرف خمیر رو فشار میدی، ازون طرف گلوله‌های کوچک خمیر در میاد. اما از خمیر رشته درست کردن کار نسبتا سختیه و ظرافت می‌خواد. مخصوصا قدیم که دستگاه‌های درست حسابی نداشتن. وقتی دستگاه‌های جمع و جور خونگیش اومده بود و مادربزرگم دیده بود چقدر کار رو راحت می‌کنه یه جوری نسبت بش هیجان‌زده بود که نوجوان‌ها پس از رسیدن به سن قانونی موتور میخرن.

اخیرا سه مورد وجود داشت که مصداق این ضرب‌المثل بود. یک، انتقال تجربه ایران در مهار آلودگی هوا به کشورهای منطقه. دو، صادرات پهپاد ایران به روسیه، و سه، کمک به زن غربی در مطالبه‌گری درباره پوشش. و همه در عرض فقط ۲۴ ساعت.


#لبخند_شبانه

سمت چپی همون نقاشی معروف گوشواره مرواریده.
سمت راستی رو هوش مصنوعی به تقلید از نقاشی اصلی کشیده.
ربات‌ها تا الان جایگزین بازوی انسانی بودن، و دلخوشی انسان این بوده که اگه ماهیچه‌هاش دیگه کارایی نداشته باشند حداقل چیزی جایگزین قوه تخیلش نمیشه. اما ربات‌ها دارند به موتورهای تخیل تبدیل میشن.

اگه تو آسمون فقط دو سه تا ستاره بود، ادبیات قرآن قابل بود، ولی حالا که چند میلیارد هست ازین کتاب انتظار بیشتری میره!
این منطق موجوداتیه که آموزش و پرورش دولتی تربیت کرده‌.

درک جانور آکادمیک از کمال، بیشینگی در داده است. پس از خدا که خود کماله انتظار داره ازش دیتای مجانی بیرون بریزه فقط. برای همین با ویکیپدیا نبودن انجیل و قرآن مشکل داره، و میگه چرا اینو گفت اونو نگفت. چرا عربستان رو گفت ایسلند رو نگفت. چرا گفت خر اینجوریه ولی نگفت اورست چندمتره.

در تاریخ ما، کتاب مقدس کتاب قانون بود، تا برای جامعه یک استاندارد تعریف کنه. اینکه به قوانین عمل بشه اولویت اول بود. اینکه ملت بش ایمان هم داشته باشند، اولویت بعدی. و طبیعتا کتاب قانون وارد امورات پست دنیوی میشه. چون باید تعیین تکلیف کنه. چون قرار بوده کارکرد داشته باشه. جانور آکادمیک به کارکرد اهمیت نمیده، چون ساکن برج عاجه. بنابراین کلی‌گویی رو یک ارزش تلقی می‌کنه. در نتیجه وقتی میخواد قانون اساسی یک کشور رو بنویسه، مینویسه «دولت موظف است برای همه شهروندان مسکن تهیه کند». که ژست «به مردم فکر می‌کنیم» بگیره، بدون اینکه وارد جزییات بشه و بگه چطور؟ از کجا؟ با چه شرایطی؟
ازونجایی که کلی‌گویی برای خودش ارزشه، از خدا که منبع ارزش‌هاست هم توقع داره که کتابش منبع کلی‌گویی‌ها باشه‌. کلی‌گویی در قواعد، و ویکیپدیا در دیتا.

برای آدم مدرن که فکر می‌کنه از گذشته فاصله زیادی گرفته، همین الان هم نمونه‌هایی وجود داره که بتونه درک کنه چطور دین، بیشتر یک استاندارد بود تا یک اعتقاد. سکس خارج از ازدواج، سرکوب می‌شد چون غیرقانونی بود؛ سپس اینطور توجیه میشد که خدا رو هم عصبانی می‌کنه. اینکه همه حتما معتقد باشند که خدا عصبانی میشه خیلی مهم نبود. اینکه همه این استاندارد رو بپذیرند مهم بود. امروز هم چندهمسری در دنیا (منهای خاورمیانه) سرکوب میشه، چون غیرقانونیه. اینکه کدوم الهه رو عصبانی میکنه مهم نیست. مهم اینه که همه این استاندارد رو پذیرفته‌اند. پس آدم مدرن هم داره به کتاب مقدس خودش عمل می‌کنه.

«این خیال خام که ماکیاولیست‌های واشنگتن‌دی‌سی دارن روسیه رو با وادار کردنش به جنگیدن در اوکراین تضعیف می‌کنند زیادی به بایدن و بلینکن و تیم سیاست خارجی‌شون اعتبار میده. این‌ها صرفا تعدای بی‌کفایت هستند که به اشتباه‌شون در تحمیل کردن جنگی که قابل پیش‌گیری بود اعتراف نخواهند کرد، و مایلند اوکراینی‌ها رو به کشتن بدن تا این اشتباه رو بپوشونه».

طرفداران تانک‌های روسی، کلا دو دسته‌اند. یا پول می‌گیرند، که طبیعیه؛ یا کلا عقب‌مانده ذهنی هستند. این حاجی راست‌گرای مسیحی‌مون از دسته دومه و نمونه‌های مشابه زیادی داره. دولت‌ستیزی جوری مغزشون رو فاسد کرده که پوتین رو یک فرشته معصوم می‌بینند که شیاطین غربی وادارش کردن علیرغم میل باطنیش شهرهای اوکراین رو با خاک یکسان کنه. از لج واشنگتن‌دی‌سی، علنا جنده‌ی مسکو شده‌اند و حتی بش افتخار هم می‌کنند.

هیچ چیز مهم‌تر از مغزت نیست. اگه نتونی ازش مراقبت کنی، حتی متوجه دریوزگی خودت هم نمیشی.

اگه یک موجود فضایی به زمین سفر می‌کرد و تصادفا در ایران فرود می‌اومد و وضع پوشش مردم رو می‌دید احتمالا با خودش می‌گفت این‌ها چه جماعت مریضی هستند که مردهاشون در این گرما یک تیشرت نازک می‌پوشند اما زن‌هاشون رو مجبور می‌کنند لباس چندلایه بپوشند. مشکل اصلی حجاب، نه روسری، که خود لباس زنانه‌ست. و من حتی به اینکه خودم چنین چیزی رو زیر آفتاب تحمل کنم، فکر هم نمی‌کنم.
یک آدم مریض چیزی که برای خودش نمی‌پسنده رو برای دیگران می‌پسنده.

آمریکا داره بخشی از بودجه دفاعی اسراییل رو تأمین می‌کنه، اما همچنان نمیتونه ازش بخواد که اسراییل تسلیحاتی که مورد نیاز اوکراینه براشون بفرسته. تسلیحاتی که خود آمریکا هم نداره.

اینکه آمریکا نمیذاره ما مستقل باشیم، افسانه‌ای بود که پنجاه و هفتی‌ها انقدر تکرارش کردند که غیر از خودشون تا دو نسل بعد هم باورش کردند.
میشد متحد آمریکا بود، و مستقل هم بود، و بعضی جاها به آمریکا نه گفت. بعضی وقت‌‌ها این نه گفتن، درسته، بعضی وقت‌ها مثل مورد اوکراین غلطه، ولی درست باشه یا غلط، میشه نه گفت. افسران ارتش حکومت پهلوی هم می‌تونستند این نه رو به مستشاران نظامی آمریکا بگن و جلوی شورشی‌ها بایستند.

تلفات موتورسیکلت‌ها یه جوریه که کارکنان اورژانس در آمریکا بش میگن دونرسایکل! چون بیشتر اهدای عضو متعلق به موتورسوارهاست که مرگ مغزی میشن. و این در شرایطیه که اونجا تقریبا همه کلاه کاسکت دارند. حالا به نظر میرسه لازمه که واژه دونراسکوتر هم ابداع بشه. چون با افزایش تعداد اسکوترهای برقی، تلفاتش هم داره هرروز بیشتر میشه، در شرایطی که اغلب این‌ها کلاه کاسکت ندارند. که لابد چون فکر می‌کنند سرعتشون کمه، نیازی بش نیست. این دختر هم به خاطر هیچ جونش رو از دست داد.
و این یه داستان تکراری در رابطه با دخالت دولته. روش درست انجام یک کار یا استفاده از یک وسیله به صورت خودجوش به کار گرفته نمیشه، چون همه منتظرند تا یک بزرگتر بیاد محیط رو آماده کنه، و وقتی همه متوجه بحرانی بودن وضع شدند از دولت میخوان که ورود کنه. و دولت میاد یه جوری محدودیت میذاره یا یه جوری محیط رو طراحی می‌کنه که بخشی از مزیت‌های اون وسیله از بین میره، و خودش معضلات دیگه‌ای ایجاد می‌کنه.
نباید فراموش کرد که عامل اصلی ترافیک شهری و آلودگی حاصل ازون، کارهاییه که دولت در طول دهه‌ها انجام داده، تا مثلا خطر خودرو رو کم کنه!

شاید مرگ یا معلولیت بر اثر موتور یا اسکوتر ناشی از حادثه باشه، اما اینکه با پای خودت بری پیش این شارلاتان‌های کایروپراکتیک، که کل بدنت رو‌ فلج کنه، حادثه نیست. ظلم عمدی به خوده.

تصویری از فاصله چهار و نیم میلیارد سال نوری. و تصویر دوربین مداربسته از فاصله سه متری.
این میم، که همه‌جا پخش شده برای خنده‌ست. اما نکته‌ ریزی داره.
بعضی‌ها به اشتباه میگن «آره خب، این یه دوربین بیست دلاریه، اون یه تلسکوپ ده میلیارد دلاری». یا میگن «آره خب، ولی تلسکوپ اون تصویر رو با دوازده ساعت نوردهی گرفته، نه در یک لحظه».
این‌ها حرف‌های درستی هستند. ولی اصل موضوع این نیست، و استفاده ازین جواب‌ها اشتباهه. اصل موضوع اینه که در مشاهده‌گری علمی، سقف توان دستگاه از قبل تعیین میشه و با همون توقع، خروجی رو مطالعه می‌کنند. ولی در دوربین مداربسته، ما میخوایم از سقف توان دستگاه عبور کنیم و چیزهای بیشتری ازش بیرون بکشیم، در نتیجه بیش از حد زوم می‌کنیم و بیش از حد روشنش می‌کنیم، و نتیجه میشه این. اون مهندس ناسا حد و حدود وسایلش رو میشناسه، اما مصرف‌کننده دوربین مداربسته حد و حدودش رو نمیشناسه.

فارغ ازین توضیح، حد و حدود دوربین‌های مداربسته خیلی جلوتر خواهد رفت، طوری که در سال‌های آینده از کیفیت تعجب خواهید کرد، و شاید بترسید.