بش گفتم به شرکت سازنده گوشیت که میگه شارژ سریع صد و بیست واتی رو هم پشتیبانی می‌کنه اعتنا نکن و شارژر معمولی بزن، صد و بیست وات خیلیه، خواهر مادر باتریتو یکی می‌کنه.
پرسید چقدر عمرش کم میشه؟ گفتم اگه قرار باشه چهار سال کار کنه، دو سال کار می‌کنه.
پرسید اینو جایی خوندی؟
یادم افتاد تو چه توالتی متولد شدیم. گفتم نه. جایی نخوندم. چون خارجی‌ها درباره‌ش نمی‌نویسند که بخونم. چون براشون مهم نیست که به جای چهار سال، دو سال کار کنه. نه فقط برای آمریکایی‌ها، و هلندی‌ها و برزیلی‌ها، بلکه برای اوکراینی‌های جنگ‌زده هم مهم نیست، و حتی برای همین سریلانکایی‌ها که مثلا در اعتراض به فقر ریختند توی کاخ ریاست‌جمهوری. چون اون‌ها میتونند هر دو سال یک‌بار گوشی بخرند، و لازم نیست پس‌انداز چندماه‌ و چند سال‌شون رو کنار بگذارن که بتونند بخرند. برای اون‌ها فقط همین مهمه که در بیست دقیقه شارژ بشه. و میشه. این فقط ماییم که درباره ماندگاری همه‌چیز انقدر نگرانیم. این ماییم که نگرانی برای آینده فعالیت نرمال مغزمون رو دچار اختلال کرده.

گوگل در اختیار همه هست، اما اغلب مردم در پیدا کردن چیزی که دنبالشند عاجزند. چون نمی‌دونند کدوم یکی از نتایج نمایش داده شده رو نادیده بگیرند.
یکی دو سال پیش وقتی به خانوم کارمند، که داره کمی بالاتر از حداقل وزارت کار می‌گیره، می‌گفتی ازین بازی شت‌کوین‌ها بیا بیرون، می‌گفت «نه هنوز جا داره یکم بالاتر بره». و این حرف بولشت محض بود، اما فکر می‌کرد دیتایی پشتش هست.‌ چون از آقای ایکس و ایگرگ و زد و اچ و اف شنیده بود که بدلیل بِلا بِلا بِلا هنوز جا داره!
اون بیرون دیتا زیاد هست، اما باید بدونی کدومش رو نادیده بگیری، و چه کسانی رو جدی نگیری. مردم تحت تأثیر آدم‌های اطراف‌شون هستند، یا آدم‌هایی که براشون جذابیت دارند. واقعیت، یک حاشیه‌ست. اگه من یه لایو اینستاگرامی میذاشتم و می‌گفتم بکشید بیرون ازین شت‌کوین‌ها، هیچ اهمیتی بش نمیدادند. چون من جذابیتی براشون ندارم.‌

اهالی وال‌استریت میگن پانزی‌ها روی دوش احمق‌ها سوار هستند. گزارشات عددی میگه همین‌طوره. اما همه داستان این نیست. مردم صرفا چون احمقند وارد پانزی‌ها نمیشن. چون دنبال آدم‌هایی که براشون جذابه هستند، همه‌جا دنبال‌شون میفتند، و پس وارد پانزی‌ها هم می‌شوند.

و این فقط یک مثال بود.

کسانی مثل من که برای عموم مردم جذابیتی نداریم، باید این رو درک کنیم که به همون دلیلی که نمی‌تونیم اون‌ها رو به تله بکشونیم، نمی‌تونیم از تله هم بیرون بیاریم.

حج در دوران ما یک سیرکه. قرار بود بازوی مردان موقع طواف برهنه باشه تا معلوم بشه مسلمان‌ها هم شمشیرزن دارند‌. امروز بازوهایی بیرونه که یا چروکیده‌اند، یا زیر چربی دفن شده‌اند. قرار بود همه بیان و در هم حل بشن. امروز اتیکت ملیت‌شون رو سنجاق می‌کنند به لباس احرام‌شون. قرار بود هیبت کعبه سرت رو پایین بندازه. امروز از طبقه صد و بیستم مسجدالحرام رو تماشا می‌کنند، که اندازه یک پیاله دیده میشه.
همه‌چیز گردن میزبان نیست. حج آدمی می‌خواست، که خیلی وقته که دیگه وجود نداره. میزبان هرکس که بود، حج یه سیرک می‌شد. چون آدم‌های امروز همین رو ازش می‌فهمند، و همین رو ازش میخوان.

ابراهیم می‌تونست یه ستون بسازه. مصالح کمتری هم میبرد. باید حتما یک بتکده خالی می‌ساخت تا همیشه بشه با بت پرش کرد، و نکرد. باید همیشه فرصت همکاری با شیطان وجود داشته باشه، و همکاری نکرد. باید میشد مسلمانی رو به یک جوک تبدیل کرد، تا بعدها معلوم بشه جدی بودنش چه شکلیه.

That's cool buddy.

پنجاه سال پیش در آمریکا اینکه فارغ‌التحصیلان رشته اقتصاد پدر یا مادری داشته باشند که تحصیلات آکادمیک نداشته باشه خیلی عادی بود. اما الان اونایی دارن اقتصاد میخونند که حداقل یکی از والدین‌شون دکترا داره!
نه تنها در فضای آکادمیک یک آکواریوم برای این رشته بوجود اومده، بلکه پیرامونش یک قبیله خانوادگی هم شکل گرفته. دکترها، بچه‌هاشون رو میسپارن به رفقای دکترشون، تا ازشون دکتر بسازند. اصلا بعید نیست به زودی افرادی رو ببینیم که سه نسل پشت سر هم دکتر بودن و هیچ تولید اقتصادی برای جامعه نداشتن.

عقایدش در دسته‌بندی «دولت بد است، مالیات دزدی است، سبزها کمونیستند، گلوبالیست‌ها میخوان به جای گوشت ملخ بخوریم» قرار میگیره. پس از کل معضلاتی که منجر به سقوط رییس‌جمهور سریلانکا شد فقط اون قسمتش رو می‌بینه که دولت استفاده از کودهای شیمیایی رو ممنوع کرده و باعث کاهش بازدهی کشاورزی شده بود. به اون قسمتش که دولت مالیات رو کاهش داده بود، و در نتیجه درآمدش کم شده بود، و در نتیجه کسری بودجه داشت، و در نتیجه نتونست بدهی‌هاش رو صاف کنه، و در نتیجه ورشکست شد، کاری نداره.

ازین آدم‌هایی که مثل طفل نابالغند، فاصله بگیرید.

اگه دزد گوشیمو بزنه، و سر فرصت یه نگاهی بش بندازه، یکم گیج میشه و آخرش نتیجه می‌گیره این گوشی دست چند نفر بوده و همزمان داشتن ازش استفاده می‌کردن.
سبک جالبیه، ولی داره حالم رو بهم میزنه. ایران، و حکومتش، و آدماش، نذاشتند فقط یک نفر باشم.‌ الا لعنةالله علی‌القوم‌الظالمین.

دارند یه جاهایی کار می‌کنند که اگه جنگ بشه شاید اونجا هم بمبی راکتی چیزی بخوره. و بم پیام میدن «از وقتی تو رو میخونم حس میکنم کلا راه درستی رو انتخاب نکردم». و اینو دارند در حالی میگن که دارند از همونجا ماهی بیست تا سی تومن میگیرن.
اوکی.
اما دو کامنت مختصر:
۱- فقط حس بد داشتن نسبت به شر کافی نیست. چون اون بیرون هیچ تغییر فیزیکی ایجاد نمی‌کنه. اگر نیهیلیست نیستید و معتقدید شری وجود داره، باید اینو هم بدونید که برای جبهه شر مهم نیست چه حسی دارید. شر فقط با تغییرات فیزیکی عقب‌نشینی می‌کنه.
۲- حتی اگه آدم به خودش دروغ بگه، نباید به دروغگویی به خودش عادت کنه. روزی که تصمیم گرفتید برای همین تشکیلات با همین قواعدش کار کنید، انگیزه‌تون این بود که بی‌پول و بی‌خونه و بی‌ماشین و بی‌زن نمونید. شما می‌دونستید دارید چه انتخابی می‌کنید. دچار خطا نشدید.

هیچ انقلابی بدون همکاری ارتش به جایی نمیرسه. چه این همکاری، فعالیت اکتیو باشه، چه تماشای صحنه و کاری انجام ندادن، چه ترکیبی از هر دو.
اگه در سریلانکا قرار بود مردم رو به رگبار ببندند، یک گربه هم نمی‌تونست وارد کاخ ریاست‌جمهوری بشه.

اما واقعیت نظامی انقلاب‌ها، نفی‌کننده واقعیت مردمی انقلاب یا شورش، نیست. برای هر نوع شوریدنی، عدم تحمل لازمه. نه نارضایتی. نارضایتی هیچوقت فاکتور تعیین‌کننده‌ای نیست. فقط خبرنگارهای خارجی رو گول میزنه. ممکنه نارضایتی زیاد باشه، اما تحمل بشه. و ممکنه نارضایتی کم و قابل کنترل به نظر برسه، اما توسط مردم تحمل نشه‌.

در ایران سطح تحمل خیلی بالاست. به دلایل تاریخی یا فرهنگی یا هرچه، طرز رفتار و کردار مردم اصلا متناسب با فاجعه‌ای که براشون رخ داده نیست. طوری که کار از تحلیل اجتماعی گذشته و باید روی مسئله «ایرانی بودن به عنوان یک اختلال روانی» پژوهش نوروسایکولوژی انجام بگیره.


وقتی سطح تحمل بالا باشه، مثل کشور ما؛ یک توافق نانوشته شکل می‌گیره، که در اون مردم با خودشون توافق می‌کنند که همگی هرچه که هست رو بپذیرند، و معدود افرادی که نمی‌تونند بپذیرند، خودکشی کنند. مثل زندان که وقتی زندانیان بند می‌بینند یک نفر تاب شرایط حبس رو نداره، خودشون تیغ رو در اختیارش میذارن.

خوبی تلسکوپ وب اینه که هرچی بیشتر دیتا بفرسته بیشتر مشخص میشه حتی الانش هم دقیقا نمی‌دونیم چه خبره.

ناسا یه تلسکوپ رو میتونه به جایی بفرسته که کار کردنش اونجا شبیه معجزه‌ست، اما روابط عمومیش نمیتونه یه گیف درست کنه که تفاوت رزولوشن هابل و وب رو نشون بده که عوام حداقل ببینند مالیات‌شون خرج چه پیشرفتی شده. کاری که یک کاربر توعیتر در عرض چند دقیقه انجام داد.
بی‌عرضگی سازمان‌های دولتی بی‌پایانه.

تنهایی رو فاصله تعیین می‌کنه. روی همین زمین، فاصله بین کسی که کمکی از دستش برمیاد، با کسی که کمک نیاز داره، میتونه انقدر زیاد باشه که حتی اگه متوجه وجود همدیگه باشند، نتونند بهم دسترسی داشته باشند، و در آخر اونی که کمک نیاز داره در تنهایی شکست میخوره. در مقیاس کیهانی هم باید همینطور باشه. در نتیجه، چه اونجا کسی باشه چه نباشه، ما تنهاییم. چون خیلی دوریم.
اما از لحاظ حقیقت فیزیکی، من جزء گروه «هیچ‌کس اونجا نیست» هستم. نه به دلیل ویژه‌پنداری خودمون، که البته به طرز باورنکردنی ویژه‌ست؛ بلکه به این دلیل که به نظر میرسه اونی که این بساط ماده و انرژی رو راه انداخته مایل بوده یه جوری کارش رو انجام بده که ولخرج به چشم بیاد، و ما شاهد ولخرجی‌هاش هستیم. اون بیشمار شاهد نمیخواست. یک شاهد میخواست که بیشمار چیز ببینه.

دهه هفتاد و حتی هشتاد، خیلی خام و ساده‌لوح بودیم. تصور می‌کردیم نسبت ما و نظام، معادل خاورمیانه‌ای نسبت مردم چین به مائو، و یا نسبت مردم اسپانیا به فرانکو یا چیزی در این حدوده. یعنی دیکتاتور یا رهبر فاشیست اون بالا هست، ما هم هستیم، و حتی اگه ما رو سگ هم حساب نکنه، حواسش به حکومتش هست. اما اینجا اصلا اینطور نبود. ما می‌دونستیم که تا وقتی نفت هست، هیچ نیازی به مردم ندارند؛ و نداشتند. تا جایی که تا گردن وابسته به نفت شدند. اما حتی برای نفت و گاز هم مایه نذاشتند، که به سراشیبی سقوط نیفته. امروز حتی پالایشگاه‌ها هم به کانیبالیسم افتاده‌اند و دارند قطعات همدیگه رو میخورند تا زنده بمونند.
ارتش؟ این‌ها حتی به چشمه‌ای که دلارها ازش بیرون میزنه و قرار بود غارتش کنند تا نظام رو سرپا نگه داره هم اهمیتی ندادند. چون اساسا حکومتی در کار نیست که بخواد نگران خودش باشه.

وقتی یه تحصیلکرده غربی میخواد به من ایرانی توضیح بده چرا سریلانکا ورشکست شد.

بَس کُن مَرد.
چیزی که فد به جهان نشان داد این بود که اگه ده دوازده نوجوان رندوم از خیابان‌های نئواورلئان که تیشرت سه سایز بزرگ‌تر از خودشون می‌پوشند و تا زانوشون میرسه و احتمالا زیرش قمه دارند رو انتخاب و در این سازمان قرار می‌دادیم، فرقی به حال اقتصاد آمریکا نمی‌کرد. چون این تحصیلکرده‌هایی که الان داخلش قرار دارند حتی درک نمی‌کنند که تورم چیست، و اعتراف هم می‌کنند که درک نمی‌کنند، اما به جای اینکه علت این عدم درک رو در ذهن معیوب‌شون جستجو کنند، وانمود می‌کنند علتش اینه که تورم یه پدیده خیلی پیچیده و مرموز مثل ماده تاریک، یا ذرات بوزون! باید باشه.

اینجا می‌تونید ببینید عکسی که وب گرفته دقیقا کجای آسمونه و چه سایزی داره. روی ذره‌بین منفی بزنید تا بیاد عقب.

اگه گالیله زنده می‌شد و این رو می‌دید، دوباره میمرد!


https://web.wwtassets.org/specials/2022/jwst-smacs/

سقف محبت رو باید نگه داشت برای وقتی که تکیه‌گاه رابطه‌تون محکم شده. اگه خیلی زود، یعنی زمانی که هنوز مطمئن نیستید می‌تونید باش زندگی کنید یا نه، از سقف رونمایی کنید، باعث میشه قبل از موعد شما رو ابرقهرمان خودش ببینه. چون سقف محبت یعنی دوست‌داشتن بی‌دلیل، بی‌توضیح، و بی‌قضاوت. که فقط از یک ابرقهرمان برمیاد. هر آدمی عین سگ دنبال چنین کسیه. اگه به هر دلیلی رابطه‌ش رو با ابرقهرمانش از دست بده، ازون به بعد همه رو در سطحی خیلی نازل‌تر می‌بینه، و دیگه نمیتونه ازشون یک توقع نرمال داشته باشه.

متأسفانه یا خوشبختانه، همه‌چیز به هنر کنترل ربط داره.

از دیروز در پانصد جای مختلف دیدم که به اشکال مختلف نوشته‌اند «ناسا از عمق سیزده میلیارد ساله کیهان عکس گرفته بعد اینجا بحث حجاب زنانه!».

آقا این‌ها نسبتی با هم ندارند. مگه زمانی که مصری‌ها اهرام رو ساختند، که حتی الان هم نمی‌تونیم مشابهش رو بسازیم، بحث روز جامعه مصر چی بوده؟ مگه در آمریکا که خودش این تلسکوپ رو به فضا فرستاد دارند درباره چی بحث می‌کنند؟ درباره اینکه آیا مرد هم میتونه حامله بشه یا نه!! برای اینکه تعاریف انجیلی رو بی‌اعتبار کنند، حاضرند به شعور خودشون و دیگران توهین کنند.

اگه مزاحمتی برای مهندسان جامعه وجود نداشته باشه، حتی در خجالت‌آورترین دوران‌ها هم می‌تونند ابزارهای جادویی بسازند. در همین جمهوری اسلامی هم همزمان با فاشیسم مذهبی میشد کارهای تکنولوژیک قابل توجهی انجام داد، اما سبک گاوی نظام مانعشه. این دزد بودن و فاسد بودن اسلامگراهاست که نمی‌ذاره چنین دستاوردهایی داشته باشند، نه اسلامگرا بودنشون.

ممکنه بگن اسلامگرایی مهندس‌ها رو فراری میده. بله، کمونیسم هم فراری‌شون میداد. ولی می‌تونستند این فرارها رو هم در محاسبات‌شون لحاظ کنند و مهندس‌هایی تربیت کنند که اهل فرار نباشند. همون طور که شوروی این کار رو کرد.

پیامبر اسلام داشت به سمت اورشلیم نماز میخوند، چون اون زمان دین مساوی بود با اورشلیم. اما آخوندهای یهودی گفتند اورشلیم مال ماست، پس اگه کسی دنبال دینه باید بیاد سراغ ما، نه تو.
آخوند همیشه همین بوده، همینه، و همین خواهد بود. بی‌هنرترین آدم‌ها، خودشون رو مرجع ایمان جا میزنند، و سپس همه‌چیز رو می‌بلعند.
استراتژی محمد درست بود. حتی اورشلیم رو هم نمیشد از گلوی آخوند بیرون کشید. به جای نجات دادن چیزهایی که آخوند بلعیده، که یک تلاش بی‌ثمره، باید قبله‌ت رو عوض کنی.


https://t.me/AnimalsQuotes/5392

ترک‌ها یه ضرب‌المثل دارند که میگه واسه خودش خمیر اوماج هم نمیتونه بزنه، واسه دیگران رشته میبره.
اوماج یه جور آشیه که توش تکه‌های ریز خمیر که تقریبا اندازه عدس هستن میریزن. کار سادیه، و برای سرعت دادن بش میشه از آبکش درشت هم استفاده کرد. ازینطرف خمیر رو فشار میدی، ازون طرف گلوله‌های کوچک خمیر در میاد. اما از خمیر رشته درست کردن کار نسبتا سختیه و ظرافت می‌خواد. مخصوصا قدیم که دستگاه‌های درست حسابی نداشتن. وقتی دستگاه‌های جمع و جور خونگیش اومده بود و مادربزرگم دیده بود چقدر کار رو راحت می‌کنه یه جوری نسبت بش هیجان‌زده بود که نوجوان‌ها پس از رسیدن به سن قانونی موتور میخرن.

اخیرا سه مورد وجود داشت که مصداق این ضرب‌المثل بود. یک، انتقال تجربه ایران در مهار آلودگی هوا به کشورهای منطقه. دو، صادرات پهپاد ایران به روسیه، و سه، کمک به زن غربی در مطالبه‌گری درباره پوشش. و همه در عرض فقط ۲۴ ساعت.


#لبخند_شبانه