در یکی از سایت‌های باستان‌شناسی، که از قبل می‌دونستند اونجا مراسم قربانی کردن کودکان انجام میشده، آثاری پیدا کردن که نشون میده به بچه مواد مخدر میدادن تا در مسیر قربانگاه مقاومتی نشون نده. آروم بودن قربانی برای حفظ دیسیپلین خود مراسم معنوی هم، لازم بوده. خوب نیست وسط دعا و ذکر، قربانی که در کانون مراسم قرار گرفته، بلند بشه فرار کنه یا به شکل هیستریک گریه کنه.

از نکات ظریف انقلاب دین ابراهیمی، اینه که پسر ابراهیم، نه تنها از قربانی شدن رضایت داره، و نه تنها افتخار می‌کنه، بلکه پدرش رو تشویق می‌کنه که انجامش بده. و با وجود این رضایت و خرسندیه که این پروژه خشن، لغو میشه. پیام کاملا واضحه: ما گوسفند را جایگزین کسی که با مواد مخدر آرام شده، نکردیم. ما گوسفند رو جایگزین کسی کردیم که مشتاق بود! چیزی رو که باید اصلاح کرد، باید اصلاح کرد، حتی اگه مردم با اون شکلی که هست هیچ مشکلی نداشته باشند. اولین دستگاه فکری که به «احساسات مذهبی» دهن‌کجی کرد، دین ابراهیمی بود.

- کدوم کشور برای مهاجرت خوبه؟
- آمریکا
- کشور ایکس چطور؟
- اگه تو کشور ایکس پول خوبی گیر کسی بیاد کجا میره؟
- آمریکا
- پس آمریکا
- اگه همونجا موند چی؟
- پس آمریکا و کشور ایکس.


لطفا این فلوچارت رو یه جا رسم کنید که هی ازم نپرسید. مرسی.

عمل صالح، مثل کار عمرانی نیست، که بگی انقدر بودجه خرج کردیم این پل رو احداث کردیم انقدر در ترافیک موثر بود انقدر تصادفات رو کم کرد انقدر مصرف بنزین رو کاهش داد. عمل صالح مثل باز کردن دریه که هی باد میزنه و می‌بندتش. که در کوتاه مدت کار عبثی به نظر میاد، چون ناموفقه. اما جلوی بسته موندنش در درازمدت رو می‌گیره. برای همین مهم‌ترین درخواست ابراهیم از خدا اینه که نسل من رو امامان جامعه قرار بده. که اونا هم در رو‌ باز کنند. چون قرار نیست باد ول کنه. پس نسل من رو هم ول‌نکن تربیت کن.
قرار نبود تبر که به بت زد، بت‌پرستی تا ابدیت منسوخ بشه. قرار بود امام بقیه بشه تا نسل‌های بعد هم تبر بزنند به بت‌ها. همیشه قراره با احساسات مذهبی مردم مواجه باشید. موضوع اینه که میتونید بش دهن‌کجی کنید یا نمی‌تونید.

اپل تو نسخه جدید iOS این قابلیت رو اضافه کرده که همون موقع که عکس خانوادگی رو می‌گیری، با اعضای خانواده به اشتراک بذاردش، تا بعدن مجبور نباشی دونه دونه براشون ارسال کنی و یکی رو یادت بره و بعدا دلخور بشه که چرا برای همه فرستادی برای من نفرستادی. حتی میتونه عکس‌هایی که توشون یک فرد خاص حضور داره، مثل مادر یا پدر، جدا کنه و همه رو با هم به اعضای خانواده بفرسته.
شرکتی که کارکنانش تو زندگی روزمره از محصولات خودشون استفاده می‌کنند، و شخصا کمبودها رو کشف می‌کنند، میتونه به این چیزها اهمیت بده.

قابلیت مهم دیگه اضافه شدن وایت‌بورد مجازی به ویدئوچت‌هاست. وایت‌بوردی با سایزی عملا بی‌نهایت، که علاوه بر نوشتار و یادداشت، فایل‌های پی‌دی‌اف، صوتی، و تصویری رو میشه روش قرار داد، و همه افراد حاضر در ویدئوچت می‌تونند ویرایشش کنند. که یک پلتفرم ایده‌آل برای تدریس خصوصی و آموزش از راه دوره. با وجود قلم دقیق آیپد، میشه تصور کرد که حتی برای آموزش خوشنویسی و طراحی هم میتونه بدرد بخوره. چون اثر قلم معلم و شاگرد همزمان نمایش داده میشه، و رفع اشکال در همون لحظه رخ میده.

اگه بگیم خیرین مدرسه‌ساز بهتره به جای ساختمان‌سازی برای هر بچه یه آیپد بخرند، یک اغراق نیست.

نخ‌دندان‌های اورال‌بی علاوه بر اینکه محکمند، و زوائد آمالگام به راحتی پاره‌شون نمی‌کنه، سطح پهنی هم دارند که هم اجازه میده بهتر روی سطح دندان سر بخورند، و هم بلند کردن مواد غذایی رو آسون‌تر می‌کنند. نخ‌دندان‌های ایرانی، دقیقا همه‌ این‌ها نیستند! اما قابل تحمل بودند. تورم فعلی از یک طرف، و کاهش فروش‌ از طرف دیگه، مجبورشون کرده به کم‌فروشی متوسل بشن. نه تنها از متراژ دزدیده شده، بلکه به طرز عجیبی نازک‌تر هم شده. به حدی نازک و غیرقابل استفاده که مشابه این پدیده رو تا حالا ندیده بودم. یعنی پدیده «به حدی کم‌فروشی که نیاز به تکنیک خاصی داشته باشد». چون نمیتونم درک کنم چطور از همون دستگاه تونستند این ضخامت رو بگیرند‌. یعنی یک نفر اونجا خلاقیتی به خرج داده و دستگاه رو طوری انگولک کرده که داره خارج از رنج رسمی کاتالوگ دستگاه، کار می‌کنه!

قربانی سرقت رو نباید ملامت کرد، اما اصل اعتماد به صندوق امانات ازونجا ریشه گرفته که ریسک حفاظت متمرکز رو‌ پایین‌ در نظر می‌گیرند. در حالی که ریسکش بیشتره، چون اشیاء با ارزش دیگران هم اونجاست و این فقط صندوق شما نیست که داره برای سارقان احتمالی جاذبه ایجاد می‌کنه. در حفاظت متمرکز، برخلاف منزل مسکونی، احتمال اینکه دله دزدها دستبرد بزنند پایینه، اما برای اونی که خطرش رو به جان میخره، جایزه هم خیلی بزرگتره، و صندوق شما در بزرگ‌تر شدن اون جایزه سهیم بوده.
اما یه چیزی هست که میشه مالباخته رو بابتش ملامت کرد: اعتماد به حفاظت متمرکزی که توسط #گله_گاو اداره میشه.

فکر کردی زیرساخت درست کردی انسان جان؟

مسلمانان، برای قرن‌ها آلوده به گناه خلافت امپریالیستی بودند. سیستمی که تا وقتی زورمنده، به نظر میرسه که خیلی خوب کار می‌کنه. مسلمانان هیچوقت فرصت توبه پیدا نکردند. چون قبل ازینکه بفهمند گناهکارند، زورمندی حکومت در برابر نیروهای خارجی و زمانه جدید آب رفت، و نهایتا محو شد. پس مسلمانی باقی ماند که هنوز گناهکار بود، اما وطنی هم نداشت. چون وطنش، با دولت‌هایی که دیگه زور نداشتند، به باد رفته بود. پس اونهایی که پولی گیرشون اومد، یک وطن خارجی خریدند. اما همچنان گناهکار باقی مونده بودند. چون توفیق توبه رو نمیشه با پول خرید.

بمباران شهرهای اوکراین توسط حیوانات روس، غیر از صحنه‌های تأسف‌بار یه چیز دیگه رو هم نشون میده، و اون عایق‌سازی‌هاست. ضخامت پشم سنگ نصب شده روی دیوار رو ببینید.
این‌ها رو با سیمان میچسبونند (اون کپه‌های کلوچه‌ای که بعضی‌هاشون هنوز کنده نشده هموناست)، بعد پیچ می‌کنند به دیوار (اگه قرار باشه پیچ نزنند، باید کل سطحش رو با سیمان بچسبونند و دیگه اون کلوچه‌ها کافی نیست). بعد روی پشم سنگ رو سیمان می‌کنند، و بعد نما رو روش کار می‌کنند. تصور‌ من این بود که این سیستم تو زلزله‌های ایران خوب جواب نده. ولی وقتی در برابر موج انفجار، حداقل نصفش هنوز سر جاشه یعنی مشکلی نداره.
پس چرا استفاده نمی‌کنیم؟ زیرا اینجا یه مشت یابو تو صنف ساختمان‌سازی مشغول به کارند.

مشکل بد دموکراسی اینه که مردم بین این دوتا سیاه‌پوست، اونی که عین بلبل داره منطق ازدواج رو توضیح میده رو ول کردن و اون ریغوعه رو انتخاب کردند.

#لبخند_شبانه

پست وانت رو طبق معمول دزدیدن و چند جا پخش شد. اما اون جمله آخر درباره خفت ایرانی‌ها رو حذف کردند.
اگه نمیتونی، یا جرئت نداری درباره خفت بنویسی، خود مطلب رو برای چی میذاری؟ خیلی خیلی واضحه.. اینکه ما داریم درباره تورم، قدرت خرید آمریکایی‌ها، و انتخاب‌هایی که در بازار دارند، می‌نویسیم، دقیقا به خاطر اون خفته؛ و گرنه چه دلیلی داشت بنویسیم؟

به طور عمومی در مواجهه با بلاهت، میتونم بگم که تا حد خوبی ورزیده هستم، ولی حتی من هم پیش‌بینی نمی‌کردم در مورد تجاوز روسیه به اوکراین با افق‌های جدیدی از نادانی مواجه بشیم. نه فقط کاربران عادی، بلکه حتی به اصطلاح صاحبنظران هم تصور خنده‌داری از ظرفیت نظامی دارند‌. حتی من هم پیش‌بینی نمی‌کردم درک خیلی‌ها ازینکه کشور ایکس ده هزار تانک دارد، مشابه درک‌شون از وزن دبه ماست باشه! که یعنی سه کیلو ماست داریم، اگر یک پیاله از روی آن برداریم باز دو کیلو و خورده‌ای ماست خواهیم داشت! جدی تصور می‌کنند تانک هم اینجوریه. یعنی ده هزار تانک داریم، و حالا ۷۰۰ تانک از دست داده‌ایم (آره واقعا روسیه تا الان این تعداد و شاید بیشتر از دست داده)، پس نه هزار و سیصد تانک دیگر داریم و می‌توانیم ادامه بدهیم!
و خب طبیعیه که وقتی ذهن مخاطبان اینجوری کار می‌کنه، صحبت درباره خیلی از موضوعات یکم مشکل میشه‌.

یکی دیگه از چیزهایی که «صاحبنظران» افاضات زیادی درباره‌ش داشتند رنج پرواز اف۳۵ بود. عزیزان صاحبنظر آمریکایی می‌گفتند وقتی نمی‌تونه تا وسط خاک ایران بره، به چه درد میخوره؟ (این واسه اون موقع بود که میخواستن از کنگره بودجه‌ش رو بگیرند‌). ارزشی‌ها در ایران هم این حرف‌ها رو جدی گرفته بودند، و با شناختی که از تشکیلات گاوی داریم مطمئن بودم این جدی گرفتن به سرداران سپاه هم تسری پیدا کرده (یکی از ظریف‌ترین کارهایی که آدم امروزی باید بتونه از پسش بربیاد اینه که تشخیص بده چه کسانی رو جدی بگیره و چه کسانی رو نگیره. شاید یه روز یونسکو این رو به عنوان یکی از شاخص‌های سواد تعریف کنه). همون موقع کامنت ثابت من این بود که آقایان، خانوم‌ها، مسئله رنج پرواز برای آمریکا حل شده، و یا به زودی حل خواهد شد! و باک بزرگ اون راه حل نیست.
لازم نبود کارشناس نظامی باشی. کافی بود بدونی در چه مسیری هستند.

و حالا امروز اسراییل در مانوری که برای شبیه‌سازیِ زدنِ وسطِ خاکِ ایران انجام دادند، خیلی علنی‌طور میگه مشکل رنج نخواهند داشت.
تو این مدتی که مشکل اون‌ها حل شد، موهای من جوگندمی شد، و اون بشکه‌های پشمالو، برای بچه‌هاشون تو دوبی ویلا خریدن.

تصویب نمودند حداقل سن مجاز برای خرید اسلحه نیمه اتوماتیک به ۲۱ سال افزایش پیدا کنه.
یکی دیگه از معایب دموکراسی، اینه که میتونه بازیچه احساسات عمومی بشه. وقتی یک پسر هجده ساله جریحه‌دارش می‌کنه، از هجده ساله‌ها انتقام می‌گیرند.

اما اگه کسی اونجا رک بود می‌گفت معیار بچگی و بلوغ چیه؟ چون اگه معیارهای کلاسیک، مثل مسئولیت‌پذیری مطرح باشه، که فرهنگ شهری امروزی ردش می‌کنه، الان ۲۱ ساله‌هامون هم مسئولیت‌پذیر نیستند‌.

از طبقه مرفه تهران بود، اما علاقه داشت به بچه‌های فقیر درس بده. گهگاه با من درباره کلاسش حرف می‌زد، و ازینکه نمیشه اینجا متدهای علمی آموزش رو پیاده کرد غر می‌زد. و من می‌گفتم متد علمی چیه این بدبخت‌ها پول لازم دارند! و همین باعث میشد به این نتیجه برسه که اصلا با همدیگه تطبیق‌پذیری نداریم. نمی‌دونم چرا امید داشتم روزی تغییر پیدا کنه. نمی‌تونستم تو روی خودش بگم ولی نظرم این بود که به خاطر دهک بالاتری که در اون قرار داشت، فکر می‌کرد میدونه چه چیزی برای کودکان کار بهتر است، و فکر می‌کرد من، که چون از دهک پایین‌تری هستم همه‌چیز رو به پول وصل می‌کنم، نمیدونم که براشون چه چیزی بهتر است. اما سال‌ها گذشت و رفت ینگه و ازین حالت در نیومد. یعنی اگر در حالتی که بود ثابت میموند، بد نبود. یک مقاله ازش دیدم که نشون میداد ثابت نمونده و بدتر شده! درباره عدالت در رواندا بود. عدالت، در فاکینگ رواندا. حتی مهملاتی که تو اون دانشگاه‌ها تولید می‌کنند رو نمی‌تونم خلاصه کنم و اینجا بنویسم. که اساسا سالاد کلمات آکادمیک رو چطور میشه خلاصه کرد؟ ولی چیزی در این حوالی بود که مثلا چه کار کنیم زن روآندایی که مورد تجاوز خشن قرار گرفته، خاطراتش رو کنار بذاره و گوشه‌گیری نکنه و به محیط اجتماعی برگرده! یه سری موسسه مکنده پول هم هست که غربی‌ها میان برای اینجور بیچاره‌ها کمپ‌های آموزشی برپا می‌کنند. ازین‌ها که جمع میشن می‌رقصند و نقاشی می‌کشند. که مثلا یادشون بره نسل‌کشی چی بود! همون روده‌درازی‌ها که درباره کودکان کار تهران به من تحویل می‌داد، تو این مقاله هم بود، اما آکادمیک، و ریسرچ‌طور و شیک و پیک! در حالی که جواب من به معضل زن رواندایی گوشه‌گیر هم همون بود: پول لازم داره! که مستقل باشه، که دیگه به خاطر فقر از هیچ مردی نترسه، که بتونه ازون گه‌دونی فرار کنه.

من اصلا متد علمی رو رد نمی‌کردم و نمی‌کنم. بلکه ادعا می‌کنم علمی‌ترین متد اینه که یه کاری کنیم به پول برسند. و اگه نمی‌تونیم چنین کاری براشون بکنیم، بهتره بزنیم به چاک! کل این قضیه که من شهری که یه گوزن بیاد جلو ماشینم با اینکه اونی که تو ماشینه منم و اونی که بیرونه اون گوزنه‌ست، قالب تهی می‌کنم، برم به یه بدبخت در یک برهوتی بگم «آخ عزیز بذار کمکت کنم» غیر ازینکه مضحکه، نشانه‌ای است ازینکه نگاه بالا به پایین به اون‌ها دارم. البته در مسائل عقیدتی و نظری، به خیلی‌ها نگاه بالا به پایین دارم و هیچ شرمی ازین بابت حس نمی‌کنم. اما در مورد جریان کلی زندگی، اصلا نمیتونم و نباید چنین نگاهی داشته باشم. آدم‌ها پروژه عمرانی نیستند، که یه جای کار به بن‌بست بخوره، که بعد چهارتا مهندس رو بفرستن سر سایت تا درستش کنند. تو که خودت تو خیابون وقتی متلک میشنوی، وقتی رسیدی خونه باید سه لیوان آب بخوری تا خشمت فرو بنشینه، نباید حتی فکر کنی که میتونی بری به زن روآندایی که یه شب کسانی که سابقه سر بریدن نوزاد رو هم داشتن، پشت بوته‌ها به خونریزی انداختنش، چیزی یاد بدی، یا از حالتی خارج و به حالت دیگه‌ای واردش کنی. شهر جنگلیه که توش خوب پول درمیاد. و این تنها چیزیه که تو میدونی و ممکنه به درد اون زن بخوره. اما حتی اگه ندونی که چطور میشه روش‌های پول درآوردن شهر رو به شرایط جایی پرت، ترجمه کرد؛ باز هم بهتره برگردی خونه.

دانشجوی ایرانی که بدون اهمیت دادن به ملاحظات اخلاقی، و سیاسی، خودش رو وقف کاری می‌کنه که فقط دستگاه سرکوب حکومتی ازش بهره‌برداری خواهد کرد، در برابر دانشجویان چینی که این کار رو برای حزب کمونیست انجام میدن، چه از نظر تعداد و چه از نظر کیفیت کار، تقریبا هیچ به نظر میاد.
این یه کار دانشگاهی جدی برای ارتقاء دوربین‌های نظارتیه که یک «درخت دوربین» متشکل از تعداد زیادی از دوربین‌ها با مشخصات متفاوت، تعریف می‌کنه، که با یک سری تردستی‌های نرم‌افزاری یک تصویر واحد از ده‌ها تصویر بدست میاره. در نتیجه بدون نیاز به دوربین‌های گران‌قیمت، «پوشش گسترده» و «بزرگنمایی زیاد» رو همزمان فراهم می‌کنه. یک خوش‌خدمتی ایده‌آل برای حکومت، تا هزینه نظارتش رو کاهش بده. علاوه بر اینکه امکانات بیشتری بشون میده، از جمله دنبال کردن مسیر حرکت هر فرد پیاده تا چندصدمتر!

خادمه داشت ملت رو به سمت ضریح هدایت می‌کرد که یه آخوند پیر توقف کرد و وسط ترافیک زوار بش تذکر داد ریشش رو نباید بزنه! ازین خدام ورژن جدید بود که ریش ندارند. مردک خون جلوی چشمش رو گرفت و درست جلوی ضریح امام رضا و در مقابل جمع، به آخونده گفت فضولی نکن! همون خادمی که به دخترها بابت کج رفتن چادرشون تذکر میداد، حالا خودش تذکر گرفته بود، و این کفرش رو در میاورد.

«ما همه خادم‌الرضاییم» شعار خس و خاشاکه. چون یعنی خادم آستان قدسیم. خادم یک باند فاسد که توسط تعدادی دزد اداره میشه. و در کنارش، خودمون رو با زیارت‌بازی سرگرم کردیم.
ازونجایی که خود حضرت گفت شرط لااله‌الاالله است، خادم‌الرضا کسیه که خادم لااله‌الاالله شده. و کسی که خادم این جمله‌ست، کسیه که نمیشه بش حکومت کرد. چه برسه به اینکه بشه یه پلاکارد حکومتی داد دستش.

سیاست اسراییل همیشه اینطور بوده که خودش رو بازیگر نقش دوم جا بزنه. که یعنی بازیگر نقش اولی هست، و ما متناسب با اون بازی می‌کنیم. بازیگر نقش اول یک روز اردنه، یک روز مصر، یک روز سوریه، یک روز عراق، یک روز ایران. و ما باید در برابر اقدامات این‌ها، اقداماتی انجام بدیم. در حالی که در داخل دستگاه دولتی، خودش رو نقش اول فرض گرفته و همه‌چیز رو بر این مبنا برنامه‌ریزی کرد: ما تعیین می‌کنیم مرز کجاست، بقیه باید واکنش بدهند. ما تعیین می‌کنیم کدام حکومت منطقه خطرناک است، بقیه باید واکنش بدهند. ما تعیین می‌کنیم چه کسی باید سلاح داشته باشد، بقیه باید واکنش نشان بدهند. سپس برای واکنش‌ها، برنامه مختص خودش رو طراحی می‌کنیم.
که البته استراتژی درستی بود. در برابر وحوش خاورمیانه، باید همیشه چند قدم جلوتر بود.
محور سنی-عربی، مصر اردن عربستان، مهار شدند. چون با وجود قابلیت‌های خودتخریبی جهادی در بین مردم‌شون، قبایل حاکم به سالم ماندن مملکت اهمیت میدادند. و همین باعث شد بشون رحم بشه. در محور شیعه، ایران عراق سوریه لبنان، لبنان به فلاکت افتاده، سوریه با خاک یکسان شده، و عراق به امان خدا رها شده. فقط ایران باقی مونده که تکلیفش تعیین بشه. ازونجایی که خانواده حاکم بر ایران اهمیتی به سالم ماندن ایران نمیدن، آپشن دوم روش اجرا میشه، که یعنی ترحمی در کار نخواهد بود.

ازشون بپرسید «بازده بیشتر» رو دقیق و واضح توضیح بدن چی هست. اگه تونستند، بیایید القاب توهین‌آمیز به من بزنید.

ذهن خاورمیانه‌ای حاضر نیست بپذیره عقبه. بنابراین ترجیح میده فکر کنه بش اجحاف شده! کار حتی به جزییات هم رسیده، و میگن به ازای این تعداد موشک ضدتانک، ما تانک‌های بیشتری زدیم، نسبت به اوکراینی‌ها! (در حالی که دو زمین کاملا متفاوته، و دو ارتش متفاوت. روسیه یکی از بزرگترین نیروهای هوایی دنیا رو داره که دارند نیروی زمینی رو ساپورت می‌کنند. سوریه چهارتا هلی‌کوپتر نمی‌تونست بلند کنه).
حاضر نیست بپذیره همون اوکراین فاسد، هم جامعه مدنی قوی‌تری داره هم نهادهای ریشه‌دارتری. رییس‌جمهور سابقش که سیبل انواع فحش‌هاست، که حکام دفتری و حکام بیابانی خاورمیانه یک دهم اون همه فحش هم نمی‌تونند تحمل کنند، نه تنها فرار نکرد، که داره پول جمع می‌کنه جنس میفرسته جبهه. تو سوریه برادر گلوی برادر تنی رو می‌برید. گفتن یه ارتش آزاد داریم که سکولاره! میرفتی تو سنگر میدیدی نوبتی دارن نماز شب میخونن و تو قنوت دعا می‌کنند که زودتر شهید بشن!
بازدهی!

اسم امام مطرح نیست، لوگوی آستان قدس رو دراز کردن تا بوسیده بشه.
شما تو جدی گرفتن توحید شلی، ولی اونا تو شرک‌شون جدی‌اند.