اینکه میگم بعضی‌ها آدم‌های هزارسال پیش هستند منظورم این نیست که در همه‌چیز مثل اون‌ها هستند. آدم هزار و نهصد سال پیش این در برنزی غول‌پیکر رو طوری ساخته که هنوز پابرجاست و لولایی داره که همچنان به راحتی باز و بسته میشه. این‌ها آدم‌های دوزاری نبودند.

#لبخند_شبانه
این فضاحت‌ها، به این واقعیت که بسیاری از انقلابیون پنجاه و هفتی متعلق به قشر اوباش میدان خراسان و اطرافش بودند، ارتباط داره.. اما مسئله فقط این نیست.
یه نگاه جهان‌سومی سمی ناجوری وجود داره که برای مولفه‌های قدرت، میانبر قائله! مثلا فکر می‌کنه شهادت‌طلبی نیروی زمینی، خلاء یک نیروی هوایی مدرن رو پر می‌کنه! این زمان جنگ خیلی پررنگ بود، اما الان به همه‌چیز تعمیم پیدا کرده. تا جایی که حس می‌کنند سه تا توعیت جلب‌طور، معادل سه تا ناو هواپیمابره! واقعا باور دارند که دنیا اینجوری کار می‌کنه. خیلی‌هاشون فیلم بازی نمی‌کنند. واقعا همینند.

یو مادر فاع‌کررررر 😄
تو استرالیا پسره پلاکارد گرفته دستش که روش نوشته فاک ژی جین‌پینگ، یا همون مرگ بر خامنه‌ای خودمون. بعد چینی‌های ناسیونالیست مقیم استرالیا اومدن بش فحش میدن.
کار برای مخالفان دولت چین سخت‌تره. چون ما که هشتاد میلیونیم اینهمه نایاکی ریخته در کشورهای غربی، چین که یک و نیم میلیارد نفره چندتا نایاکی داره تو کشورهای دیگه؟ تعدادشون باید میلیونی باشه.

انسان غربی عزیز، آیا پذیرفتن مهاجران خاورمیانه‌ای و آفریقایی که حداکثر خلاف‌شان قتل ناموسی دخترشان است، برای جامعه شما خطرناک‌تر است؛ یا پذیرش مهاجران روسی و چینی که پرستش اقتدارگرایان و دیکتاتورها وارد کد ژنتیک‌شان شده؟

یک تخاصم دائمی وجود داره بین سگ‌بازها و گربه‌بازها، سر اینکه کدوم‌شون ارزش این رو داره که وقت گذاشته بشه روشون. هر طرف لیستی از مزیت‌ها و برتری‌های حیوان مورد پسند خودش داره و دنبال صحت‌سنجی اون لیست نیست؛ بلکه دنبال بیشتر کردن تعداد شواهدیه که اون لیست رو تأیید کنه.
نمی‌دونم چندبار نوشتم که اروپایی‌ها روس‌ها رو از خودشون می‌دونند، حتی اگه گازشون بگیره. این‌ها حکم سگ‌بازها رو دارند، که هرچقدر بشون گفته شد این سگ خونگی نیست، گرگه؛ گوششون بدهکار نبود. این‌ها همون رفتاری رو با روس‌ها داشتند که آدم با یک پت تربیت‌نشده داره. حمایت در عین دیدن علائم هاری!
اما در آن سوی آنتلانتیک، آمریکایی‌ها چینی‌ها رو پت خودشون در نظر گرفتند و اعتقادی به سگ ندارند. این گربه‌‌داری از قرن نوزدهم و از همین شانگهای شروع شد که الان داره بزرگترین و ضدانسانی‌ترین قرنطینه تاریخ بشر رو تجربه می‌کنه. تاجر آمریکایی، که هیچ اصولی غیر از تجارت نمیشناخت، و مشکلش با دولت آمریکا هم فقط درباره آزادی‌های تجارت بود، وقتی پاش رو به شانگهای گذاشت و تجار صرفا پول‌شناس اونجا رو دید، احساس کرد خانواده گمشده‌ش رو پیدا کرده. این رابطه تا جایی پیش رفت که امروز آمریکایی‌های ساکن شانگهای، که کم هم نیستند، غلیظ‌تر از عمله‌های صادراتی حزب کمونیست از عملکرد دولت، و حیثیت چین، دفاع می‌کنند! این آمریکایی‌های ساکن شانگهای هستند که دارن میگن اینجا همه‌چی خوبه! اگه شری هست به خاطر غربی‌هاست! چینی‌ها را گربه‌هایی می‌دونند که حتی اگه اندازه ببر چاق شده باشند، بی‌آزارند، و این آدمیزاد غربیه که وحشی‌بازی درمیاره و چینی‌ستیزه!

و ما وسط این غربی‌‌های اروپایی و غربی‌های آمریکایی و پت‌‌های درنده‌شون گیر کردیم، با اینکه اطلاعات‌مون از حیوانات جهان‌سومی از هر کسی بیشتره.

اینا پول می‌گیرن تا ما رو تو برره نگه دارند. هم در محتوا، هم در فرم.
خیلی از سربازانی که از جنگ برمی‌گردند ازین جهت دچار افسردگی میشن که باور نمی‌کردند دنیا اجازه بده اتفاقاتی که با چشم‌شون دیدند، اتفاق بیفته.
این افسردگی یه متناظر دیگه هم داره که ترکیبی از یک نوع بی‌خیالی و فراره. چون باور نمی‌کردند دنیا اجازه بده این حد از دلقک‌بازی که با چشم‌شون دیدند به صحنه امورات جدی وارد بشه. در واقع چون می‌بینند که دنیا اجازه داده دلقک‌ها در صدر بنشینند، نتیجه می‌گیرند که «به درک که چه اتفاقاتی در این دنیا میفتد». و نمیشه خیلی بشون خرده گرفت، هرچند که نتیجه‌گیری درستی نیست.

پروژه بیت‌کوین در السالوادور تا اینجا یک شکست تمام عیار بوده. با وجود حمایت همه‌جانبه قانونی و اجرایی دولت، و با وجود ایجاد جو و تبلیغات گسترده و فرهنگ‌سازی، تا الان فقط ۵ درصد فروش کالاها با بیت‌کوین انجام شده، و همون پنج درصد هم به محض دریافت بیت‌کوین، به دلار تبدیلش کردن.
با اینکه یک کشور ضعیف و درگیر با فقر و فساد، لابراتوار مناسبی برای آزمایش کارایی بیت‌کوین نیست؛ اما بهتره جامعه بیت‌کوین از همین تجربه درس‌های لازم رو بگیرند. از جمله اینکه انقدر دنبال قانونی کردن بیت‌کوین و حمایت دولتی نباشند.

یه زمانی، یعنی دقیقا ۱۹۴۱
یه عده بودند که می‌گفتند «چرا با هیتلر صلح نمی‌کنید؟».
ادامه همونا الان میگن اگه با پوتین مذاکره می‌کردید به جایی حمله نمی‌کرد. اگه توافق کنید عقب‌نشینی می‌کنه. اگه بشینید صحبت کنید شهرها رو با آتش توپخانه ویران نمی‌کنه.
فقط الان فرقش اینه که این بزغاله‌های سیاسی، میلیون‌ها فالوعر در شبکه‌های اجتماعی دارند.

به پسران خود ماهیگیری بیاموزید.

اگه هنوز نفهمیدید که پروژه موسی، عیسی، محمد، قطع کردن شر همین کلاه‌داران از سر مردم بوده، دوزاری‌تون کج نیست.. تا خورده.

یادش بخیر..
منم یه زمانی غوطه‌ور در این افسانه بودم، که اول توحید شکل می‌گیره، بعد آخوند. ولی یکم بزرگتر که شدم متوجه شدم همه‌چیز رو وارونه برامون روایت کردن. اول آخوند شکل می‌گیره، بعد انسان موحد جلوش می‌ایسته.

مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم
که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم‎

در ادبیات فارسی، گاهی معشوق به شکل یک عوضی پفیوز ترسیم میشه، و عاشق به شکل یک پخمه‌ی بزن تو سرش نونشو بگیر. باید بررسی بشه ریشه‌های روانشناختی این برداشت بیچاره‌گرا از رابطه‌های متعالی چی بوده.

به عنوان یک فکت مقدماتی: کل روسیه چاه مستراحی بیش نیست...
اما حزب کمونیست کاملا دکوریه، و در عین دکوری بودن تمام مخالفت‌ها با مرکز رو در خودش جمع کرده. هر اعتراضی در روسیه انجام میشه، زیر پرچم این حزبه. اعتراضات لیبرال‌ها، در رسانه‌های غربی بزرگ جلوه داده میشه چون لیبرال‌های فراری در غرب زیادند و تریبون دارند و سعی می‌کنند پایگاه مردمی خودشون رو برای میزبانان اروپایی و آمریکایی قوی جلوه بدن (و متأسفانه الان هم روایت‌سازی اپوزیسیون رو به دست گرفتن و مهملاتی تحویل مخاطب غربی میدن، از جمله تطهیر جامعه عوام روسیه از فاشیسم و خلاصه کردن همه‌چیز به پوتین؛ که کاملا خلاف واقع است. باید همیشه این رو در نظر گرفت که روس‌های فراری، مستندساز نیستند. داستان‌پرورند). حتی اگه لیبرال‌ها اعتراضی ترتیب میدن، صرفا متمرکز بر اهداف سیاسیه، و یک بار نشده مثلا درباره وضعیت کارگران یا بیمه و این چیزها تجمعی شکل بدن (چرا بدن وقتی بیشترشون بازمانده‌ رانت‌خوارهای یلتسینی هستند؟). اگه اعتراضی درباره مشکلات روزمره مردم روسیه انجام بشه، تحت پرچم حزب کمونیسته. ولی تحت کنترل حزب نیست. چون کسانی که اعتراض دارند، خودشون رو کمونیست می‌دونند و خودجوش با خودشون پرچم داس و چکش میارن خیابون. و از قضا این خود حزبه که سعی می‌کنه مانع شکل‌گیری تجمع بشه. مواردی بوده که عمدا برنامه‌ریزی زمانی و خیابانی رو طوری بهم ریختن که جمعیت کمتری بیاد. میشه گفت حزب کمونیست روسیه تنها حزب سیاسی دنیاست که آرزو داره هیچ طرفداری نمیداشت!
اوباش کاگ‌ب نه تنها آزادی عمل سیاسی رو از کمونیست‌ها گرفتن، بلکه هر نوع تحرک کارگری رو در نطفه خفه می‌کنند. چون ناسیونالیسم امپریالیستی این امکان رو بشون میده. درست در تضاد با چیزی که مدنظر مارکس بود، کارگر روس اول واقعیت ملی رو می‌بینه بعد واقعیت طبقاتی رو. بنابراین اول یک فاشیسته بعد یک بدبخت (بعد از یک قرن بزن و بکش و برو و بیا، میشه گفت ایده مارکس هیچ‌وقت وارد روسیه نشد!). بنابراین کرملین همواره این اهرم رو در اختیار داره که به بدبخت یادآوری کنه فاشیست بودن مهم‌تر است. هربار کارگران روس به آستانه یک نارضایتی نزدیک میشن، سریع مسئله «مادرمان، روسیه بزرگ» در برابرشون قرار می‌گیره. و این حلقه تأسف‌باری ساخته: ارتش و صنعت فشله، چون کارگر بیسواد و فقیر و بی‌انگیزه‌ست، ولی به زحمت‌کشیدن ادامه میده، چون روسیه کبیر برای ابرقدرت ماندن به زحمت کشیدن و فداکاریش نیاز داره! این رو در مکالمه‌های تلفنی شنود شده بین سرباز و خانواده‌ش هم میشه دید. پدر درست بعد ازینکه پسر رو تهییج می‌کنه که باید پیروز برگردید، میگه آئودی و بنز اینارو دیدی موتور استارترشون رو دربیار اینجا میفروشیم خوب میخرن!

https://t.me/RezaNassaji/2530

قسمت سخت‌تر ماکارونی ۳۴ هزارتومنی اینه که تو مجبوری کار کنی، ولی به بیژن عبدالکریمی پول میدن تا این سالاد کلمات بی‌معنی رو بنویسه.

«- لاوروف می‌گوید عملیات نظامی روسیه در اوکراین برای نجات دادن جهان از نظام ستمگرانه نئواستعماری غرب است.

- چرا دختران لاوروف در یک کالج آمریکایی درس خوندن پس؟ چرا این دخترها در دنیای ستمگرانه غربی زندگی می‌کنند؟ و چرا دخترهای پوتین هم همین وضع رو دارند؟».

لاوروف این حرف رو به رسانه چینی زده. اتفاقا سوال بالا رو درباره فرزندان اعضای حزب کمونیست چین هم میشه پرسید.

این جهت مهاجرت افرادیه که مخترعند یا اگه بشون امکانات بدی میتونند اختراع ثبت کنند.
مثل اینکه در جهان ستمگرانه غربی! و مخصوصا آمریکا، خبرهایی هست.

«چرا یه تعداد زیادی از اونایی که تو ارتش خدمت کردن جذب بیت‌کوین شدن؟ ساده‌ست. برای اینکه تو خدمته که میفهمی دولت چه گهی زده به همه‌چی. بیت‌کوین موثرترین رأی علیه جنگه».

نوشتم جامعه بیت‌کوین باید دست از اکتیویسم سیاسی برداره، گفتند کجا اکتیویست بودیم؟
آقا.. ریخته همه‌جا ازین توعیت‌ها.
دیتای مخدوش یا نامعتبر، تقلیل‌گرایی، سانتی‌مانتالیسم، و سپس نتیجه‌گیری دلخواه. این فرمول ثابت این توعیت‌هاست (بین هرکدومش هم یه اینتر زده تا کار تشخیصش رو برای شما آسان کنه).
با پول فیات میشه جنگ رو سال‌ها کش داد، ولی اینطور نیست که با یک پول درست‌بنیان نشه جنگ طولانی رو هندل کرد. یکم تاریخ بخونید.

در آلمان، که اگه به عنوان شغل تمام وقت، ماتحت سگ رو هم طهارت بگیری ماهی ۲ هزار یورو بت میدن، اگه برند برات مهم نباشه، میتونی با ۱۵ یورو و هشتاد سنت، ۲۰ بسته پونصد گرمی ماکارونی بخری، که میشه بسته‌ای ۲۳ هزار تومن. و این با احتساب مالیاته، و مالیاتشون نزدیک بیست درصده، که اگه اونو حساب نکنیم میشه بسته‌ای حدود ۱۹ هزارتومن. یعنی همون مقداری که اوباش شیعه برای مردم ما با ماهی ۲۰۰ یورو درآمد در نظر گرفتن.

وقتی بچه کولبر رو با تیر می‌زنند میگن مملکت مرز داره قانون داره هرج و مرج که نیست. وقتی میخوان قیمت آرد رو پنج برابر کنند میگن هرروز هزاران تن آرد گندم میره خارج از کشور و نمیشه کنترلش کرد! انگار مملکت مرزبانی نداره و همه میرن و میان و هیشکی به هیشکیه مثل زمان تیمورلنگ.
بنابراین ما دو تا مرز داریم‌‌. یک مرز برای پسران فقیر. که وجود داره و خیلی بلنده و خطرناکه. و یک مرز برای پسران پولدار، که نامرئیه و هیچ‌خبری در اطرافش نیست.
اون یارو معلم چینی رو که در پاکستان کشتند، یه خبرنگار پرتی از رفیقش پرسید این موسسه کنفوسیوس چیه که اینا رفتن جلوش خودشونو ترکوندند؟ اونم بش گفته بود اینا در واقع مبلغان بین‌المللی حزب کمونیست چین هستند. و اینم گفته بود عااا.. حالا کمی معنی پیدا کرد. چینی‌تبارها عصبانی شدند و گفتند این چه حرفیه میزنی که معنی پیدا کرد؟ داری ترور معلم رو توجیه می‌کنی. مغز شاخکی، که قبلا درباره‌ش نوشتم، به این جور توضیحات حساسیت نشون میده، چون فکر می‌کنه وقتی خشونتی رخ داد فقط باید محکوم کنی و هیچ حرف دیگه‌ای نزنی. اگه خدای نکرده پرسپکتیوی بدی که این خشونت در چنین بستری رخ داده، نتیجه می‌گیره که خوشت اومده ازین خشونت! اما به مغز شاخکی نباید اهمیت داد. پرسپکتیو مهم است. باید خیلی حواست باشه که نماینده چه چیزی هستی. تو بلوچستان که هرروز یه عده رو به جرم امنیتی می‌ربایند و دیگه اثری ازشون پیدا نمیشه، خشم ایجاد شده معلم چینی رو معلم زبان نمی‌بینه، سرباز نظام سرکوبگر می‌بینه.
خیلی‌ها در مملکت ما نیز هستند که در جایگاه اون معلم چینی قرار دارند، و فکر می‌کنند چون خودشون رو معلم می‌دونند بقیه هم معلم می‌بینندشون. ولی اینطور نیست، و داره پیش میره به سمتی که دیگه اینطور نباشه. خشم در حال تجمیع، به مرور همه‌چیز رو باینری می‌کنه: یا نماینده نظام هستی، یا نیستی.‌ و خیلی‌ها حواسشون نیست که هستند.