سیستم فکری غرب، پیامبر نداره. چون یک سیستم بازه، و همه می‌تونند اهداکننده محتوا باشند. من هم می‌تونم همین امروز چیزی به غرب اضافه کنم. و به دلیل همین خاصیتش، آدم‌ها رو در «اکنون» جهان قرار میده. جامعه سر تا پا غربی، جامعه‌ایه که به قرن بیست و یکم رسیده. این به این معنی نیست که خطایی وجود نداره، جنایتی انجام نمیشه، حماقتی در کار نیست. بلکه به این معنیه که خطا، جنایت، و حماقتی متعلق به قرن بیست و یکم خواهند بود. آدم‌های سیصدسال پیش، خطاها، جنایات و حماقت‌های سیصدسال پیش رو حمل می‌کنند؛ و متعاقبا آرزوها و دغدغه‌های سیصدسال پیش رو هم دارند. برای همین هنوز قدرت رو در کشورگشایی می‌بینند، و در تسخیر شهرها و قلعه‌ها و اسیر گرفتن مردان و تجاوز به زنان‌شون، و در داشتن حاکمی مقتدر! برای همین چت ناموس‌شون با مرد غریبه، براشون سنگین‌تر از بلاییه که دولت با تورم و محدودیت‌های وارداتی و آزادی کسب و کار به سرشون میاره. چون سیصد سال پیش، حفظ ناموس، تسک بزرگی بود. ولی تورم سیستماتیک و وابستگی به اقتصاد جهانی معنی نداشت. چون دقیقا متعلق به سیصد سال پیشه، فکر می‌کنه دنیا داره مثل سیصد سال پیش کار می‌کنه، و وقتی رییس‌جمهور عازم سفر استانی میشه، عریضه می‌نویسه و میندازه تو کیسه‌ای که بادیگارد رییس‌جمهور تو دستش گرفته و عریضه‌ها رو جمع می‌کنه. چون این شبیه‌ترین حالتی از رابطه حاکم و محکوم در دنیای سیصدسال پیشه. این رابطه‌ایه که درکش می‌کنه، نه رابطه‌ای که یک شهروند نیویورکی با فرماندار ایالت داره. نظر مردم تایوان برای مردم چین مهم نیست، چون سیصدسال پیش نظر مردم هیچ اهمیتی نداشت؛ چون نظر امپراتور بود که تعیین‌کننده بود. انسان چینی متعلق به سیصدسال پیش، امپراتور رو لزوما بهترین فرد جهان نمیدونه. بلکه معتقده «برای همه ما بهتر است که امپراتور را بهترین فرد جهان بدانیم». برای همینه که فکر می‌کنه دموکراسی خوب نیست، چون ممکنه دلقک‌ها رأی بیارن!

غربی شدن شما رو و جامعه شما رو اخلاقی‌تر نمی‌کنه. بلکه شما رو به امروز وارد می‌کنه و به فردا میبره. حتی اگه عرضه نداشته باشید که یک آدم اخلاقی باشید، بهتره امروزی باشید و اخلاقی نباشید. پیانویی که کار نمی‌کنه بهتر از یک شن‌کش کثیفه.

اخبار رو دنبال کنید، ولی بشون توجه نکنید. اونایی که خیلی اهل توجه بودند، همین چهار سال پیش فکر می‌کردند الانه که جنگی بین ترکیه و عربستان اتفاق بیفته. الانم فکر می‌کنند این بغل کردن‌ها، قراره خیلی تعیین‌کننده باشه.

کنگره تکرار همون لایحه‌ای رو برای اوکراین تصویب کرد که در جنگ جهانی دوم نقش آمریکا رو پررنگ کرده بود: دادن اختیار به رئیس‌جمهور برای ارسال سلاح و کمک‌های اطلاعاتی به متحدین درگیر جنگ، در قبال دریافت امتیازهای استراتژیک از آن کشورها. مثل بهره‌برداری از پایگاه‌های نظامی.
در صورتی که بایدن امضاش کنه، دیگه لازم نیست برای ارسال هر نوع کمکی از کنگره اجازه بگیره یا به کسی اطلاع بده. و این هر نوع کمکی، شامل خدمات مستقیم بخش خصوصی هم میشه. یعنی اگه لازم دید میتونه اجازه بده افراد آموزش دیده، خرابکارها، جاسوس‌ها، آدم‌کش‌های حرفه‌ای، جنگجویان اجاره‌ای، و کلا هر نوع نیرویی، طی قراردادهایی که علنی نخواهند شد، به جبهه اعزام بشن، و کارهایی انجام بدن که لزوما تحت نظارت دولت نیست. علاوه بر این پنتاگون برای صادرات تسلیحاتی که یا قرار بوده مختص خود آمریکا باشند، یا اطلاعاتش طبقه‌بندی شده‌ست، محدودیتی نخواهد داشت. و این یعنی در صورتی که رییس جمهور بخواد، میتونه تسلیحات اتمی در خاک اوکراین مستقر کنه و نیازی به هماهنگی با بقیه کشورهای ناتو هم نداره. این، دادن یک نوع چک سفید به رئیس جمهور برای بزرگتر کردن دامنه جنگه.

آیا تأثیری در نتیجه جنگ و سرنوشت اوکراین داره؟ بسیار بعیده. متأسفانه این کشور رو نمیشه نجات داد و اشرار روس، کاری که میخوان انجام بدن رو انجام خواهند داد. اما این، همزمان حماقت سیستماتیک جامعه روسیه رو نشون میده که با افتادن دنبال یک پیشوای فاسد متوهم، یک سفره تسلیحاتی رو دو دستی تقدیم ماشین جنگی آمریکا کردند.

در آستانه روز قدس، بین امارات و اسراییل هواپیماهای ترابری نظامی جابجا میشه که خدا داند در حال انتقال چه کسانی و چه چیزهایی هستند. در حالی که محموله‌های ارسالی ایران به سوریه و لبنان، همچنان بمباران میشن.
اگه احمد متوسلیان این وضعیت رو می‌دید نمی‌گفت «کار زیاد داریم». می‌گفت «دیگه کاری نمیشه کرد».

دایره آزادی‌خواهی همیشه تنگ بوده ناصرخان، چون هیچوقت تعداد آزادی‌خواهان جامعه از یک اقلیت محدود فراتر نرفته. اون چیزی که یک جامعه رو آزادتر از بقیه می‌کنه، کثرت آزادی‌خواهانش نیست. در آمریکا هم پوتینیسم کم طرفدار نداره. موضوع زیاد کردن تعداد آزادی‌خواهان نیست. اینکه اغلب مردم خوششون نمیاد از آزاد بودن دیگران، یک فکت بسیار سابقه‌داره. موضوع اینه که نظام حقوقی و مدنی رو چطور تنظیم کنیم که بشه تو جامعه‌ای که اغلب مردم خوششون نمیاد از آزاد بودن دیگران، از شر دیگران در امان بود.
اهمیتی نداره که منفردزاده، یا هر خری، بیفته داخل دایره آزادی‌خواهی یا بیفته بیرونش. مهم اینه که از شرش در امان باشیم.

کارشناسان نظامی نمی‌تونند جنگ رو پیش‌بینی کنند. اون‌ها فقط می‌تونند نظامی‌ها رو پیش‌بینی کنند. مثلا اگه صدها تانک و نفربر پشت مرز پارک شده باشه، میتونند به ما بگن احتمال وقوع یک حمله با فلان ابعاد و با فلان اهداف چقدره. از کارشناس نظامی باید پرسید امکانات طالبان چه خطراتی برای مرز شرقی ما داره. نباید ازش پرسید که طالبان با ایران وارد جنگ میشه یا نه.
در دوره زمانه ما جای خیلی‌ها برعکس چیزیه که باید باشه. تانک‌شناس‌ها تحلیل سیاسی اجتماعی می‌کنند، و جامعه‌شناس‌ها و سیاست‌شناس‌ها، از تانک‌ها آمارگیری می‌کنند!


درگیری نظامی، چه از سمت طالبان، چه از سمت بلوچستان، چه از سمت کردستان، چه از سمت ترکیه و آذربایجان، و چه از سمت اعراب؛ با اینکه به نظر میرسه منتظر یک بهم‌ریختگی داخلی هستند تا بلافاصله به واقعیت تبدیل بشن؛ از واقعیت ایران دوره. چون همیشه جنگ در صورتی رخ میده که یک‌طرف به سلطه طرف مقابل پاسخ منفی میده. اما در حاکمیت فعلی ایران، این پاسخ منفی دیگه وجود نداره. هر قدرتی که هر سهمی از ایران بخواد، میتونه بیاد برداره. پس لزومی نداره جنگی شکل بگیره. این حرف‌های صدمن یه غاز که در واتس‌اپ و اینستاگرام و تلگرام پخش و پلا میشه که آمریکا عمدا افغانستان رو به طالبان سپرد تا ایران رو بگیرند، از دهان آدم باسواد و بینا بیرون نیومده. طالبان، یا هر نیرویی، اجازه اینکه در جریان بهره‌برداری قدرت‌ها از ایران، خللی ایجاد کنه، نداره. مصرف‌شدن ایران داره با کمترین هزینه ممکن پیش میره، بنابراین اجازه نمیدن هزینه‌ها بیشتر بشه.

حفاظت‌شده‌ترین حالت یک بانک زمانیه که سارقان مسلح گروگانگیر در داخل، و پلیس از بیرون، مواظبند آب از آب تکون نخوره.

هدف از این کار رو می‌تونید توضیح هم بدید یا با علم به این که هیچ منطقی پشتش نیست انجام میدید؟

مملکت ما همونطور که فرصت نکرد دوره چاپ رو درست بگذرونه و بالغ نشده به عصر دیجیتال وارد شد، در مورد موسیقی هم فرصت نکرد دوره اجراهای زنده رو درست بگذرونه و مستقیم رسید به نوار کاست. در نتیجه در یک دوره‌ای، کلمه «نوار» معنی «اجرای زنده» میداد. و نوار گوش دادن میشد در مجلس لهو و لعب بودن! قشر مذهبی تا اواخر دوره پهلوی سعیش رو کرد که اصلا طرفش هم نره، و اگه استفاده سنت‌شکنانه خمینی از نوار برای پیام‌های سیاسی مذهبی نبود، شاید تا چند دهه دیگه این فاصله رو حفظ می‌کردند. اما حتی با تبصره انقلاب هم تعریف، تغییر چندانی نکرد؛ بلکه ویرایش شد: نوار گوش دادن یعنی گناه، مگر اینکه سخنرانی مذهبی باشد! در تقریبا همون دوران مادر من به دعوت یکی از آشنایان در مراسم خانوادگی‌شون شرکت کرده بود و با حجم قابل توجهی از بزن و بکوب با تداخلاتی از محرم و نامحرم مواجه شده بود، و پرسیده بود ماذا فازا؟ اون آشنای ما هم با سلف کانفیدنس خاصی در جواب به مادرم گفته بود: ما هم هیئت‌مون رو میریم، هم نوارمون رو گوش میدیم!
این عبارت «نوارمون هم گوش میدیم» باعث ایجاد سوء تفاهم‌هایی در قشر روشنفکر و باسوادتر شد و نتیجه گرفتند جامعه ایرانی بلاتکلیف است! و ازون موقع دارند روش مانور میدن، و محتویات زیادی هم پیرامونش تولید شد، و اوجش همون کاریکاتوره که جوان ایرانی رو در حین خواندن نماز نشون میده در حالی که روی در و دیوار اتاقش هم عکس کوروش نصب شده، هم عکس چه‌گوارا، هم عکس محمدرضاشاه، و هم عکس حضرت عباس! (که در نسخه ۲۰۲۰ به بعد عکس سلیمانی هم اضافه شده).
اما هرچند که در جامعه ما بلاتکلیفی‌های زیادی وجود داره، اما این جزء اون‌ها نیست. در این زمینه خاص، انسان بلاتکلیف کسی است که هنوز نتوانسته بین گذشته و امروز، یکی را انتخاب کند. مختاره که انتخاب کنه، ولی هنوز نکرده. اما این اتفاق اینجا نیفتاده. انتخاب انجام شده و مردم گذشته رو انتخاب کرده‌اند، چون متعلق به سیصد، پانصد، یا هزارسال پیش هستند. اما در کنارش چندتا موز هم از دنیای امروز برمیدارند. روشنفکر ما فکر کرد مردم ما بین این موزها، و گذشته؛ گیر کرده. ولی گیری در کار نبود. این‌ها جفتش رو می‌خواستند.

گوهر خیراندیش نماینده خیلی از همین ایرانیان معاصره که انتخابشون رو کردن و موزشون هم برمیدارند. یک نمونه خاص که به صورت لابراتواری بررسی سیاسی بشه نیست. یکی از همین‌هاست. فقط بعضی‌ها در طول زمان و گردش ایام، به سمت کانتر حاکمیت میرن و چندتا موز هم ازونجا برمیدارند. این خانوم، همون آشنای ماست، که کارش گستردگی پیدا کرده و به جاهای دیگه هم سرایت کرده. آثار و بقایای رفتاری این‌ها رو همه‌جا میشه دید، حتی در قبرستان. خانواده‌های سانتالی که در عمرشون لای قرآن رو باز نکرده‌اند، وقتی یکی از خودشون رو دفن می‌کنند، که اون هم به نوبه خودش لای قرآن رو باز نکرده بود، یه پولی میدن به آخوند که بیاد بش تلقین میت بده و بگه امامت کیه و کتابی که بازش نکردی کدومه، و در ادامه درباره بریده شدن دست و پای ابوالفضل العباس نکاتی رو یادآور بشه! چون تعداد زیاد موزهای برداشته شده، باعث نمیشه که در مقاطعی به تنظیمات کارخانه برنگردند.
ضروریست به این درک برسید که اگه ایرانی میانگینی دیدید که به نظر می‌رسید به قرن بیست و یکم وارد شده، باید اول احتمال بدید که صرفا داره نوارشو گوش میده.

به کشورشان تجاوز کن، آبادی‌ها رو به سکونتگاه‌های زشتی که بازسازی‌شون هیچوقت به اتمام نمیرسه تبدیل کن، متخصصین و باسوادها رو فراری بده، زبان و فرهنگ قومیتی‌شون رو منقرض کن، زمین‌‌های کشاورزی بدرد بخورشون رو ازشون بگیر و اونایی که ازشون نگرفتی رو مجبور کن چیزی که میخوای بکارند، آب‌های سطحی‌شون رو بدزد، و ترکیب قومیتی شهرهاشون رو تغییر بده، و هرکی مخالف این تغییرات بود رو با تیر بزن.

این خلاصه برنامه‌ایه که روسیه برای اوکراین داره و داره هرروز قدم به قدم اجراش می‌کنه. اما یکم آشنا نیست؟ در ۴۳ سال گذشته همین کارها رو با کشور ما نکردند؟ حتی در جزییات هم کپی اتفاقات اینجاست، مثل تصاحب زمین‌ها. که تازه اینجا یک سازمان هم به نام سازمان وقف! براش تأسیس شده. مثل دزدیدن آب‌های سطحی زاگرس. مثل دستکاری قومیتی سیستان و بلوچستان. مثل زنده به گور کردن زبان‌ها و فرهنگ‌های محلی.

اما میخوام توجه شما رو به تفاوت بعضی موضع‌گیری‌ها جلب کنم. برنامه نابودی اوکراین رو دیدند، همه‌جا پرچم اوکراین رو زدن. از ساختمان پارلمان در کانادا، تا کافه‌هایی در بلژیک. «به اوکراین سلاح برسانید» نه تنها یک پروژه بین‌المللی شده، بلکه یک مطالبه عمومی هم است، هرچند که مخالفانی هم داره. با اینکه روسیه قدرت اول اتمی دنیا، و در قوای زرهی ارتش دوم دنیاست.

اما در داخل و خارج به ما چی گفتند؟ به ما این‌ها رو گفتند: اسلحه؟ خشونت؟ میدونی جنگ داخلی یعنی چی؟ میخوای سوریه بشیم؟ میخوای خونریزی رو با خونریزی متوقف کنی؟ یعنی انقدر وطن‌فروش شدی که از خارجی‌ها اسلحه بگیری ایرانی‌ها رو بکشی؟ اصلا مگه میشه از پس این نظام تا دندان مسلح بر اومد؟ با اینکه قوای مسلح ایران از پس پابرهنه‌های خاورمیانه هم برنمیاد و عملا ارتش مدرن نداره.

فقط این نیست که خشونت رو نامشروع کرده‌اند، بلکه خشونت رو فقط برای ما نامشروع کرده‌اند! و‌ من نمی‌دونم چطور داریم با این تبعیض زشت که از برده‌داری نژادی هم بدتره کنار میاییم.

اینکه چرا ماه تو عکسی که با موبایل می‌گیرن خیلی کوچک دیده میشه رو انقدر پرسیدند ازم که باید یه متن بنویسم و همه‌جا کپی پیست کنم.
لنز دوربین گوشی شما، نسبتا وایده و طبیعتا در زاویه دید واید که خیلی چیزها رو در برمی‌گیره، هرچیزی مساحت کمتری اشغال می‌کنه. اما زاویه دید چشم ما هم زیاده، پس چرا برای ما اینطور نیست؟ چون زاویه دید ما هم وایده هم واید نیست. ما برای قسمت‌های مرکزی رزولوشن بیشتری داریم و برای قسمت‌های حاشیه‌ای رزولوشن خیلی کمتر. اون قسمت مرکزی که رزولوشنش بالاست، واید نیست.
این بخش اپتیکی قضیه بود، و شامل همه‌چیز میشه، نه فقط ماه.

یک جنبه پردازشی هم داره که احتمال داره مختص ماه باشه. حتی در دوره طلایی تمدن اسلامی، دانشمندان مشکوک شده بودند که سیستم بینایی ما درباره سایز ماه به مغزمون دروغ میگه، مخصوصا وقتی به افق نزدیکه. از همون زمان نظریاتی درباره علتش ارائه شده ولی هیچ‌کدومش اثبات نشده تا جایی که میدونم.

اینکه میگم بعضی‌ها آدم‌های هزارسال پیش هستند منظورم این نیست که در همه‌چیز مثل اون‌ها هستند. آدم هزار و نهصد سال پیش این در برنزی غول‌پیکر رو طوری ساخته که هنوز پابرجاست و لولایی داره که همچنان به راحتی باز و بسته میشه. این‌ها آدم‌های دوزاری نبودند.

#لبخند_شبانه
این فضاحت‌ها، به این واقعیت که بسیاری از انقلابیون پنجاه و هفتی متعلق به قشر اوباش میدان خراسان و اطرافش بودند، ارتباط داره.. اما مسئله فقط این نیست.
یه نگاه جهان‌سومی سمی ناجوری وجود داره که برای مولفه‌های قدرت، میانبر قائله! مثلا فکر می‌کنه شهادت‌طلبی نیروی زمینی، خلاء یک نیروی هوایی مدرن رو پر می‌کنه! این زمان جنگ خیلی پررنگ بود، اما الان به همه‌چیز تعمیم پیدا کرده. تا جایی که حس می‌کنند سه تا توعیت جلب‌طور، معادل سه تا ناو هواپیمابره! واقعا باور دارند که دنیا اینجوری کار می‌کنه. خیلی‌هاشون فیلم بازی نمی‌کنند. واقعا همینند.

یو مادر فاع‌کررررر 😄
تو استرالیا پسره پلاکارد گرفته دستش که روش نوشته فاک ژی جین‌پینگ، یا همون مرگ بر خامنه‌ای خودمون. بعد چینی‌های ناسیونالیست مقیم استرالیا اومدن بش فحش میدن.
کار برای مخالفان دولت چین سخت‌تره. چون ما که هشتاد میلیونیم اینهمه نایاکی ریخته در کشورهای غربی، چین که یک و نیم میلیارد نفره چندتا نایاکی داره تو کشورهای دیگه؟ تعدادشون باید میلیونی باشه.

انسان غربی عزیز، آیا پذیرفتن مهاجران خاورمیانه‌ای و آفریقایی که حداکثر خلاف‌شان قتل ناموسی دخترشان است، برای جامعه شما خطرناک‌تر است؛ یا پذیرش مهاجران روسی و چینی که پرستش اقتدارگرایان و دیکتاتورها وارد کد ژنتیک‌شان شده؟

یک تخاصم دائمی وجود داره بین سگ‌بازها و گربه‌بازها، سر اینکه کدوم‌شون ارزش این رو داره که وقت گذاشته بشه روشون. هر طرف لیستی از مزیت‌ها و برتری‌های حیوان مورد پسند خودش داره و دنبال صحت‌سنجی اون لیست نیست؛ بلکه دنبال بیشتر کردن تعداد شواهدیه که اون لیست رو تأیید کنه.
نمی‌دونم چندبار نوشتم که اروپایی‌ها روس‌ها رو از خودشون می‌دونند، حتی اگه گازشون بگیره. این‌ها حکم سگ‌بازها رو دارند، که هرچقدر بشون گفته شد این سگ خونگی نیست، گرگه؛ گوششون بدهکار نبود. این‌ها همون رفتاری رو با روس‌ها داشتند که آدم با یک پت تربیت‌نشده داره. حمایت در عین دیدن علائم هاری!
اما در آن سوی آنتلانتیک، آمریکایی‌ها چینی‌ها رو پت خودشون در نظر گرفتند و اعتقادی به سگ ندارند. این گربه‌‌داری از قرن نوزدهم و از همین شانگهای شروع شد که الان داره بزرگترین و ضدانسانی‌ترین قرنطینه تاریخ بشر رو تجربه می‌کنه. تاجر آمریکایی، که هیچ اصولی غیر از تجارت نمیشناخت، و مشکلش با دولت آمریکا هم فقط درباره آزادی‌های تجارت بود، وقتی پاش رو به شانگهای گذاشت و تجار صرفا پول‌شناس اونجا رو دید، احساس کرد خانواده گمشده‌ش رو پیدا کرده. این رابطه تا جایی پیش رفت که امروز آمریکایی‌های ساکن شانگهای، که کم هم نیستند، غلیظ‌تر از عمله‌های صادراتی حزب کمونیست از عملکرد دولت، و حیثیت چین، دفاع می‌کنند! این آمریکایی‌های ساکن شانگهای هستند که دارن میگن اینجا همه‌چی خوبه! اگه شری هست به خاطر غربی‌هاست! چینی‌ها را گربه‌هایی می‌دونند که حتی اگه اندازه ببر چاق شده باشند، بی‌آزارند، و این آدمیزاد غربیه که وحشی‌بازی درمیاره و چینی‌ستیزه!

و ما وسط این غربی‌‌های اروپایی و غربی‌های آمریکایی و پت‌‌های درنده‌شون گیر کردیم، با اینکه اطلاعات‌مون از حیوانات جهان‌سومی از هر کسی بیشتره.

اینا پول می‌گیرن تا ما رو تو برره نگه دارند. هم در محتوا، هم در فرم.
خیلی از سربازانی که از جنگ برمی‌گردند ازین جهت دچار افسردگی میشن که باور نمی‌کردند دنیا اجازه بده اتفاقاتی که با چشم‌شون دیدند، اتفاق بیفته.
این افسردگی یه متناظر دیگه هم داره که ترکیبی از یک نوع بی‌خیالی و فراره. چون باور نمی‌کردند دنیا اجازه بده این حد از دلقک‌بازی که با چشم‌شون دیدند به صحنه امورات جدی وارد بشه. در واقع چون می‌بینند که دنیا اجازه داده دلقک‌ها در صدر بنشینند، نتیجه می‌گیرند که «به درک که چه اتفاقاتی در این دنیا میفتد». و نمیشه خیلی بشون خرده گرفت، هرچند که نتیجه‌گیری درستی نیست.

پروژه بیت‌کوین در السالوادور تا اینجا یک شکست تمام عیار بوده. با وجود حمایت همه‌جانبه قانونی و اجرایی دولت، و با وجود ایجاد جو و تبلیغات گسترده و فرهنگ‌سازی، تا الان فقط ۵ درصد فروش کالاها با بیت‌کوین انجام شده، و همون پنج درصد هم به محض دریافت بیت‌کوین، به دلار تبدیلش کردن.
با اینکه یک کشور ضعیف و درگیر با فقر و فساد، لابراتوار مناسبی برای آزمایش کارایی بیت‌کوین نیست؛ اما بهتره جامعه بیت‌کوین از همین تجربه درس‌های لازم رو بگیرند. از جمله اینکه انقدر دنبال قانونی کردن بیت‌کوین و حمایت دولتی نباشند.

یه زمانی، یعنی دقیقا ۱۹۴۱
یه عده بودند که می‌گفتند «چرا با هیتلر صلح نمی‌کنید؟».
ادامه همونا الان میگن اگه با پوتین مذاکره می‌کردید به جایی حمله نمی‌کرد. اگه توافق کنید عقب‌نشینی می‌کنه. اگه بشینید صحبت کنید شهرها رو با آتش توپخانه ویران نمی‌کنه.
فقط الان فرقش اینه که این بزغاله‌های سیاسی، میلیون‌ها فالوعر در شبکه‌های اجتماعی دارند.

به پسران خود ماهیگیری بیاموزید.