معنی کلماتی که استفاده می‌کنید هم نمی‌دونید.
وقتی بت میگن تو شیر سیانور ریختن، و یک نفر ۸۷ لیوان ازون شیر رو میخوره و هیچیش نمیشه، معنیش این نیست که اون یه نفر سوپرمنه و اگه بقیه میخوردن میمردن. معنیش اینه که یا دروغ گفتن که توش سیانوره، یا انقدر دوز سیانورش کم بوده که هیچ خطری نداشته.

دارن یاد میگیرن چه آهنگی برای پس‌زمینه انتخاب کنند.

برتری آمریکا یک موضوع دیگه‌ست، اینی که اینجا می‌بینید می‌شینند پشت یه ردیف درخت و تانک‌ها رو می‌زنند بیشتر به بی‌عرضگی مدیریتی طرف روس مربوط میشه، نه لزوما تکنولوژی. این جنگ باعث شده عده‌ای تصور کنند تانک یک چیز بدرد نخوره. ولی اصلا اینطور نیست. استفاده از تانک مقدمات و ملزومات مفصلی میخواد، که اینجا تأمین نشده. در ارتش مدرن اگه نمیتونی همه کارها رو تیمی انجام بدی، بهتره هیچ‌کاری انجام ندی. تانک باشه یا ناو هواپیمابر، کارایی وقتی بدست میاد که داخل یک تیم همه‌جانبه کار کنه. و گرنه بدون اون ساپورت همه‌جانبه، ولش کنی در برهوت خاکی، یا آبی، به تابوت متحرک تبدیل میشه.
این برداشت اشتباه درباره آدم‌ها هم وجود داره. مثلا در محل کار، تیمی که باید هشتاد درصد وظایف رو انجام میداده، انجام نداده، و همه‌چیز افتاده روی دوشش، و‌ چون نتونسته انجام بده، نتیجه می‌گیرند بدرد این کار نمیخوره!

دستگاه پروپاگاندا روسیه ادعا کرد اجساد مردم در خیابان فیک هستند، چون یکی‌شون دستش رو تکون داده.
اون چیزی که به عنوان دست متحرک به خورد مخاطب دادند در واقع یه لک رو شیشه ماشین بود.

اگه روزه باعث شده بعضی کارها رو کنسل کنی، اسمش وفق دادن کارهای روزانه با مناسک مذهبی نیست. اسمش حاملگی زیر مذهبه. وقتی بچه داخل شکم مادر، بزرگ میشه، تمام اعضاء داخلی بدنش از وضعیت نرمال یا مکان نرمال خارج میشن.‌ معده‌ش جمع میشه، روده‌ها تحت فشار قرار می‌گیرند، حجم مثانه‌ش کم میشه (و اگه اهل ورزش نباشه ممکنه در نگه داشتن ادرار مشکل پیدا کنه).‌

یکی از شاعران ژاپن که زاهد شده بود، سال‌های آخر عمرش با گدایی روزگار میگذروند.‌ بعضی وقت‌ها غذایی که بش میدادند رو داخل ظرفی میذاشت و چند روز نگه میداشت تا جایی که مگس و پشه روش رو احاطه می‌کردند. وقتی بش می‌گفتند این فاسد شده دیگه نخورش، می‌گفت با مگساش که کاری ندارم، خودش که مشکلی نداره! انقدر به حشرات احترام میذاشت که حاضر نبود نذاره بشینن رو غذا و ترجیح میداد غذای آلوده به تخم پشه‌ها رو بخوره اما مزاحم‌شون نشه.

اعتقادات مذهبی نباید آدم رو حامله کنه.

این سه موضوع رو از هم تفکیک کنید:

- قبل کرونا هم انسان‌ها سکته می‌کردند، و گاهی دونفر از یک خانواده با فاصله کم از همدیگه سکته می‌کردند. این چیزها کم پیش میاد، ولی پیش میاد. این تصور که قبل از زدن واکسن همه آرنولد بودن از کجا دراومده؟

- اگه قرار بود واکسن از هر خانواده دو نفر رو زمین‌گیر کنه، با توجه به اینکه چندمیلیاردنفر! تا حالا تزریق کردن، الان حتی در تأمین پارچه کفن با مشکل مواجه میشدیم. مواجهیم؟ خیر.

- هیچ واکسنی بدون عوارض نیست. برید از خود شرکت‌های داروساز بپرسید. نه، چرا ازون‌ها بپرسید.. برید از سربازهای وظیفه بپرسید. هرسال تعدادی زیادی قبل از اعزام دچار عوارض میشن. اما چون سربازند، کسی اهمیت نمیده.

تونستید این سه تا رو تفکیک کنید؟ یه فلز داغ گذاشتم کف دست‌تون؟ در این حد سخته؟

اینجا همه باسوادند. اما دو سوم همین جمع باسواد هم فکر می‌کنند آدم تا نفس‌تنگی نگیره لازم نیست قلب و عروقش رو چک کنه.

مشکلِ مشکل قلبی اینه که درد نداره.
و با همین طرز تفکره که خیلی‌ها دارند قبل از چهل و قبل از پنجاه سالگی در آرامستان‌های سراسر کشور دفن میشن. و شما وقتی ممکنه بفهمی گرفتگی رگ داری که خیلی دیر شده باشه. و در جامعه‌ای که شرایط محیطی آسیب‌زننده‌تره، غافلگیری‌ها بیشتر خواهد بود. و فشار خون همه‌چیز رو نشون نمیده. و روی تعریف سبک زندگی سالم هنوز دعواست. و واقعیت سخت رو نباید به واقعیت سیال حواله داد. شرایط حال حاضر قلب، واقعیت سخته؛ اینکه زندگی سالم چیست یک واقعیت سیاله، چون امروز چیزهایی درباره‌ش می‌دونیم و فردا چیزهای دیگه‌ای.
و موادفروش بودن بسیاری از پزشکان ضرورت مراجعه به پزشک رو لغو نمی‌کنه.
و از مغز باید استفاده کرد.

اگه از شهر چینگ‌دائو چین طوری فیلم بگیرند که آدم‌های داخلش دیده نشن، اینطور به نظر میرسه که یک شهر غربیه (از فرق سر تا نوک پا). در بعضی محله‌ها واحدهای مسکونی کاملا کپی شهرهای قدیمی آلمان ساخته شده. مثل شهرهایی که به آبجوهاشون معروفند. یکم اونورتر آسمان‌خراش‌های نورپردازی شده قرار دارند! مثل اینه که وسط تهران یه قسمت مثل محله سنتی یزد ساخته بشه با بادگیر و همه اون مشخصات.
شهرهای مدرن چین مثل بچه مدرسه‌ای‌هایی هستند که در عین حال که خواب‌شون نپریده، دیرشون شده و هر لباسی از کمد درمیارن رو می‌کنند تن‌شون، از جمله تی‌شرت گشاد و شلوار جین پاره و کت مجلسی. چون هشیاری لازم برای اینکه چک کنند که اینا بهم میخوره یا نه ندارند. فقط عجله دارند از همه طبقات کمد غرب یه چیزی بردارند.

بیلی بیلی یوتیوب داخلی چینه. اونجا ویدئوهایی بیشترین بازدید رو داره، یا یه کاری می‌کنند که به نظر بیاد بیشترین بازدید رو داره، که داره میگه «وای چقدر خوبیم ما».
درست برخلاف ایران که اگه یه پلتفرم ویدئو به حال خودش رها بشه، پربازدیدترین ویدئوها درباره این موضوعاته: «آتش زدن عمامه آخوند رهگذر در بازار لاهیجان»، «مستند پسربچه‌هایی که در بندر بوشهر اجاره داده می‌شوند»، «زن و شوهری که همزمان از پل پریدند و خودکشی کردند»، «ماشین اسپورت یک توله سپاهی در خرمشهر شناسایی شد».

توقع عمران خان از دادگاه عالی پاکستان

همزمانی تحولات سیاسی شرم‌آور پاکستان با ماه رمضان بعضی از خاطرات مکتبیم رو زنده می‌کنه. از اندک مزیت‌های زندگی در شهر بزرگ اینه که برنامه سی‌‌مسجد (هرروز از رمضان، رفتن به مسجدهای مختلف شهر) رو میشه انجام داد، و تو هر کدوم ازینا چیزهایی یادم میاد که خیلی خوشایند نیست.
ما واقعا «دیگری» رو نمی‌دیدیم، و دقیقا به همین دلیل بود که درکی از دموکراسی نداشتیم. بچه مسلمان مکتبی، فقط بقیه بچه مسلمان‌های مکتبی رو می‌دید، نه هیچ موجود دیگه‌ای. بقیه موجودات در بدترین حالت حکم دشمنان، و در بهترین حالت حکم مزاحمین رو داشتند.
دموکراسی برای اینکه کار کنه لازمه که مردم همدیگه رو ببینند.

لیبرال‌ها کار رو به جایی رسوندن که طرفین جنگ‌های صلیبی حس می‌کنند باید اختلافات رو کنار بگذارند و با هم متحد باشند :)

البته این اتحاد فقط تو میم‌های اینترنتی بامزه‌ست.

دقیقا چی رو جا گذاشتن؟ چه زمانی چینی‌ها دنبال بسط امپریالیسم چینی به جغرافیایی فراتر از سرزمین خودشون بودن که حالا ازش انصراف داده باشند؟ ایدئولوژی چین، «اداره متمرکز مملکت به هرقیمتی» بود و چیزی جز این نمی‌فهمیدند و وقتی تفکرات مارکسیسم هم وارد شد، ازش استفاده کردند برای مدرنیزه کردن همان تنها چیزی که می‌فهمیدند. و به همین دلیل ارزش کارگر در این کشور هیچوقت از یک سگ بالاتر نرفت. الان هم فقط همون رو می‌فهمند، و اداره متمرکز مملکت با این جمعیت، به هرقیمتی، مستلزم اینه که با کسی داش‌مشتی بازی درنیارن.

تکنوکرات ایرانی خیلی مشتاقه که در ایران هم شرایطی فراهم بشه که در جایگاه تکنوکرات چینی قرار بگیره. فضای بی‌قانون برای خودش، و مملو از قانون برای گله‌ی عوام. تا «اداره متمرکز مملکت به هر قیمتی» رو انجام بده، و عوضش نه آزادی داشته باشیم، نه حق اظهارنظر، نه عزت نفس، نه استقلال فردی، و همه فدا بشیم برای «منافع ملی» که چندتا مهندس تعیین کردن چیه. خودش هم در حاشیه بیزینس صادرات وارداتی به عنوان آب‌باریکه داشته باشه.
ما رو توپ‌های تنیس بیشمار و یک‌بار مصرفی میخوان که با دستگاه بادی پشت سر هم پرتاب میشن تا بچه‌پولدار ضربه فورهند تنیس رو تمرین کنه. میخوان اداره کردن ایران رو با زندگی مفت ما تمرین کنند.

لیبرترین‌ها که تا دیروز می‌گفتند هرکاری علیه کرونا بیفایده‌ست و باید باش زندگی کرد حتی اگه بیست میلیون نفر بمیرند، حالا میگن یه وقت با روسیه نجنگیدها ممکنه از بمب هسته‌ای استفاده کنه بیست میلیون نفر بمیرند!
همینقدر مسخره‌اند.

این‌ها واقعا ضددولت نیستند. فقط دولت به طور مداوم کاری که دوست داشتن رو انجام نداده، بنابراین ازش کینه دارند. همین.

یک وقت هست مردم از فقدان تفکر انتقادی رنج می‌برند، که عوارض خودش رو داره. یک وقت هم هست که تفکر انتقادی تا حدی وجود داره، اما خسته شده!
اما مگه میشه ذهن از منتقد بودن خسته بشه؟ بله میشه. وقتی که پشت سرهم مهملات به سمتش پرتاب بشه و مجبور بوده باشه همه رو فیلتر کنه و واقعیت رو از توشون بیرون بکشه.

خیلی‌ها دیگه صحبتی درباره کرونا، و واکسنش نمی‌کنند، نه به این دلیل که موضوعات دیگه‌ای پیش اومده. بلکه به این دلیل که خسته شدن. نه خستگی از قانع کردن دیگران، که اون همیشه سخته؛ بلکه خستگی در تعیین تکلیف خودشون.

وقتی خستگی انتقادی ایجاد میشه، فرد یک موضع رو انتخاب می‌کنه و به همون میچسبه و به هیچ اطلاعات و منطقی اهمیت نمیده‌. نه به این دلیل که یک آدم منطقی نیست. تا همین چند وقت پیش که بوده. چون نیاز بوده هر روز درگیر تحلیل باشه، خسته‌ست. بنابراین ترجیح میده اشتباه کنه، اما انقدر درگیر نباشه.

نتیجه موثر نبودن واکسن، بیشتر شدن کیس‌های جدید نیست. اینکه کیس‌های جدید در خیلی از کشورها، از جمله چین، که گفتند موفق عمل کرد! آمار نجومی پیدا کرده، میتونه به این دلیل باشه که اتفاقا واکسن کاملا موثر بوده. و چون موثر بوده و در مقیاس بسیار وسیع تزریق شده، یک فشار ژنتیکی به ویروس وارد کرده تا طوری تغییر کنه که از پس بدن‌های واکسینه شده بر بیاد.‌ اما همه روی این توافق ندارند. و بحث هست، و کشتی‌گیری‌های منطقی و استدلالی همچنان جریان داره. که خیلی‌ها حوصله‌ش رو ندارند. بنابراین «واکسن‌ها واکسن نبودن» رو به عنوان پس من یه موز برداشتم انتخاب می‌کنه و میچسبه بش و ولش نمی‌کنه.

از جمله اقدامات اشرار، تصاحب کلام مظلومانه. اگه پای مظلوم بشکنه، اشرار شروع می‌کنند به گفتن «آخ پام». تا ناله‌ی مظلوم دیگه ناله‌ی مظلوم نباشه، فقط یک ناله باشه. «روحانیت بد شده قبلا اینجوری نبود» هم یکی ازون ناله‌هاست که قاعدتا باید مردمی که دغدغه دینی دارند و از وضع فعلی ناراضی‌اند می‌گفتند. اما خود آخوند داره هی تکرارش می‌کنه. تا ناله مذهبی‌های ناراضی نباشه، فقط یک ناله باشه.

محافظه‌کار مسیحی غربی ازینکه گوشه و کنار، احزاب و سیاستمدارهای محافظه‌کار مسیحی در انتخابات برنده بشن، به وجد میاد و فکر می‌کنه اینجوری میشه جلوی پروگرسیویسم لیبرال رو گرفت! غافل ازینکه نمیشه جلوی پروگرسیویسم رو گرفت.
در بازار سهام برای پیش‌بینی آینده یه شرکت، دو جور رویکرد وجود داره. بعضی‌ها به هسته‌ و کلیات دیتا توجه می‌کنند تا به نتیجه برسند. و بعضی‌ها از قبل نتیجه می‌گیرند، سپس از دیتا گزیده‌هایی جدا می‌کنند تا اون نتیجه رو تأیید کنه. این خرده‌گزینی‌ها میتونه بهانه‌های خوبی برای دلخوشی فراهم کنه، بنابراین طرفدار زیاد داره. معمولا زور دلخوشی به واقعگرایی میچربه.
نمونه بامزه‌ش مخالفان خودروهای برقی هستند. چون از قبل تصمیم گرفتن که از خودروی برقی خوششون نیاد، از معایب خرد خودروی برقی گلچینی درست می‌کنند تا نتیجه بگیرند این صنعت آینده‌ای نداره. در حالی که هسته دیتا و کلیات، فقط یک پیام دارند: جلوی برقی شدن خودروها رو نمیشه گرفت.
محافظه‌کار مسیحی با جدا کردن خرده رفتارهای نامتعارف جریان پروگرسیو، مثل خل‌بازی‌هاشون درباره تعریف جنسیت، و فوکوس کردن روی اون‌ها، میخواد نتیجه بگیره هنوز فرصت برای مقاومت و سپس پیروزی در اون مقاومت، و سپس احیای مسیحیت سنتی وجود داره! که چیزی بیشتر از یک دلخوشی نیست. اون فرصت فرضی، خیلی وقته که پریده. محافظه‌کار مسیحی حواسش نیست که دقیقا خودش، از لحاظ سبک زندگی و حدود هشتاد درصد تفکرات، در مقایسه با یک خانواده مسیحی در قرن نوزدهم، یک چپ لش بیخدا به نظر میاد.

عرض کردم خدمت شریف‌تان که اگر امروز برای جنین نجنگید فردا باید برای نوزاد بجنگید.
عده‌ای در کالیفرنیا قانونی رو پیشنهاد داده‌اند که مادر باید در تمام مراحل بارداری، از هر نوع پیگرد قضایی مربوط به بارداری، مصونیت داشته باشد، حتی مرگ نوزاد تا چند ماه پس از تولد.