«اینا عاشق آخوندا هستند. روسیه رو با اردنگی از جام جهانی انداختن بیرون، اما جمهوری‌اسلامی به صورت زن‌ها اسپری فلفل میزنه حتی جریمه‌ش هم نمی‌کنند. مسابقات فرمول یک روسیه کلا پودر شد، اما همه خیلی راحت برگزاری فرمول یک تو عربستان که اونم به یک کشور تجاوز کرده رو تبریک گفتند».

عزیزم، این‌ها نشانه‌های عشق نیست. برای شوخی و مزاح و تمسخر دیپلمات‌های غربی ازش استفاده کردی، کردی؛ اما شوخی خودت رو که نباید باور کنی.
تحریم سخت رو اعمال می‌کنند تا کشور خلافکار رو ادب کنند. و ادبش می‌کنند چون میخوان حفظش کنند. اونی که بچه‌ش رو تنبیه می‌کنه برای چی تنبیه می‌کنه؟ که نره. که نیفته دست گرگ‌های خیابون. چون میخواد نگهش داره. اروپا روسیه رو تنبیه می‌کنه چون روس‌ها رو مردم خودش میدونه و میخواد نگهشون داره. هشتاد درصد مردم روسیه عاشق پوتین هستند، اما غربی‌ها درباره حذف پوتین، کودتا، یا افولش صحبت می‌کنند. هشتاد درصد مردم ما با سر تا پای نظام مشکل دارند، اما غربی‌ها دارند سعی می‌کنند بش تضمین‌های امنیتی بدن! چون میخوان روس‌ها رو از شر حکومتش نجات بدن، ‌و حکومت ایران رو از شر مردمش! چون روس‌ها رو میخوان نگه دارند‌، حتی اگه دچار جنون شده باشند. و ما رو نمیخوان، حتی اگه بعد چهل سال سر عقل اومده باشیم.


اونا نمیخوان کشور ما تنبیه بشه. اونا میخوان کشور ما fail بشه.
برنامه دراز مدت برای هر کشوری که اصول دینی رو جایگزین دموکراسی کرده باشه، اینه که باید در چاه مصیبت بیفته. تحریم‌ شل، جدی نگرفتن شرپراکنی‌ها، به حاشیه رفتن حقوق بشر، همه تلاش‌های عمدی هستند برای حفظ ایران در چاه. این یک توطئه نیست. یک رویکرده.

در #گله_گاو، جاده مهملات دو طرفه‌ست، به این معنی که هم حرکت پایین به بالا دارند، هم بالا به پایین. مهملاتی هست که از کف جامعه نفوذ می‌کنه به رأس حاکمیت، و مهملاتی هست که از رأس حاکمیت نفوذ می‌کنه به کف جامعه.‌ گاهی این رفت و برگشت دچار حرکت حلقوی میشه، یعنی از حکومت حرکت می‌کنه به سمت جامعه، جامعه پرداختی بش اعمال می‌کنه و دوباره میفرسته به سمت حکومت، و حکومت پرداخت خودش رو بش اعمال می‌کنه و دوباره میفرسته به جامعه.
مصادیق این لوپ، بسیارند؛ یکیش فعال ما یشاء بودن دولت انگلستانه. یکیش توطئه‌چینی مستمر آمریکاست، یکیش توهماتی درباره گلوبالیسمه. همه این‌ها خروجی یک فرد، یک نهاد، یک اتفاق نیستند‌. محصول مهملاتی هستند که بارها بین حکومت و جامعه، دست به دست شده. اما اصلا شامل صرفا کلیات نمیشه. این لوپ مهمل‌‌پز (که مثل دستگاه نانوایی‌ها چنگال بزرگش می‌چرخه و خمیر رو ورز میده)، جزییات رو هم در برمی‌گیره.
این مهمل که روسیه داره از تجهیزات ته‌انبارش استفاده می‌کنه از کف جامعه بلند شد. این مهمل که چون روسیه ده هزار تانک دارد پس مهم نیست که چهارصدتاش رو از دست بده، از کف جامعه بلند شد. و الان هر دو، تا بالای حکومت نفوذ کردن.‌ و خیلی سرگرم‌کننده‌ست که این نفوذ به بالا رو به صورت زنده و آنلاین نظاره می‌کنیم.


https://t.me/AnimalsQuotes/4100

قسمت هنری معماری امروز، فحش‌های زیادی می‌طلبه؛ اما به این معنی نیست که قسمت مهندسیش نادیده گرفته بشه. اون چیزی که داره در بخش مهندسی انجام میشه، در بیشتر موارد قابل تحسینه.
یک نجار کروات داره برای خودش یه خونه می‌سازه و هر از چندی از مراحل ساخت، فیلم می‌گیره (به صورت تایم‌لپس). تا الان هفت قسمت در کانال یوتیوبش قرار داده برای اون‌هایی که علاقه دارند.‌ من اینجا لینک قسمت هفتم رو میذارم اما توصیه اکید دارم که از قسمت اول به ترتیب نگاه کنید و منتظر قسمت‌های بعدی هم باشید. تماشای این مستند خانگی برای بدست آوردن نمایی کلی از اینکه ما کجاییم و اون‌ها کجان، بسیار مفید است.



https://m.youtube.com/watch?v=HBQ2w9_t8hk

وقتی میگم #گله_گاو به ما حکومت می‌کنه منظورم ازین گاوها نیست که آدرس هم بلدند.

#لبخند_شبانه

Hania Rani & Dobrawa Czocher – Malasana (Official Music Video)

جامعه بیت‌کوین باید درک کنه که پذیرش بیت‌کوین در یک کشور، نیاز به این داره که اون ملت از ملی‌گرایی کودکانه فاصله بگیره. چون تا وقتی مردم به ملی بودن چیزها اهمیت میدن، و پرچم و جفنگیات وطن‌پرستانه میتونه مو رو به تن‌شون سیخ کنه، نمی‌تونند یک پول بین‌المللی آزاد و بدون کنترل رو بپذیرند. اینکه تصور کردید ملت کسخل چین و روسیه این پتانسیل رو دارند که بپذیرند و پیشقدم بشن، به خاطر حفره‌های زیادی بود که در شناخت‌تون از دنیا وجود داشت.
البته داشتن حفره شناختی عار نیست. پر نکردنش عاره.

ملی‌گرایی باعث میشه ملت‌ها خودزنی کنند. و یکی از خودزنی‌های متداول، نادیده انگاشتن خصومت دولت علیه خودشونه. در حالتی متناقض الان که مشکلات ارتش روسیه در اوکراین بیشتر از چهار هفته پیشه، حمایت مردمی روس‌ها از جنگ بیشتر از چهار هفته پیش شده. چون واکنش تند غربی‌ها به پولدارها و سلبریتی‌های روس رو دیدند، غیرت ملی‌شون باد کرد، و حالا دولتی که گاهی بش فحش هم می‌دادند رو منجی جنگجو! می‌بینند که باید ازش حمایت کرد.‌
بنابراین اینطور نیست که خصومت رو اصلا نبینند. بلکه به دلایلی ترجیح میدن که نادیده بگیرند.
تا وقتی ملی‌گرایی انقدر براشون مهمه که حاضرند بابتش به شعور خودشون هم اهانت کنند، قطعا قفسی که نظام مالی و بانکی‌شون براشون ساخته هم عزیز خواهند پنداشت. یک قفس گرم و دنج.

کنفرانس گوادلوپ مغز ایرانی رو شرطی کرده‌. ازون موقع هر نشست سیاسی از رهبران جهان می‌بینه فکر می‌کنه قراره همه‌چی کن‌فیکون بشه، و اگه چیزی کن‌فیکون شد یعنی قبلا تو یه نشست زمینه‌هاش فراهم شده بوده!

مردم نسبت به شناخت دقیق از دولت‌ها مقاومت نشون میدن. اگه به ایرانی میانگین بگی دولت قطر بعد ازینکه سلیمانی فک و فامیل حاکم قطر رو گروگان گرفت، یه سری از سیاست‌های منطقه‌ایش رو تغییر داد باور نمی‌کنند. اصلا تو کت‌شون نمیره که چون یکی از ریچ‌کیدزهای فامیل که رفته بود شکار رو گروگان گرفتن، بعضی تصمیمات عوض شد. یا باور نمی‌کنند فرمانده تجزیه‌طلبان دونتسک حرف پوتین رو گوش نمیداد و خودسر عمل می‌کرد و چون خودسر عمل کرد جنگ جلو افتاد.
همین مصر که تو این «تحولات» حضور داره معلوم نیست هفته بعد دچار جنگ داخلی نشه. هند داره با ۳۵ درصد تخفیف نفت روسیه رو میخره و معلوم نیست اگه این تخفیف حذف بشه موضعش چه تغییری کنه.
ائتلاف نوظهور؟ کام آن.

«اجاره‌ها خیلی زیاد شده» ناله‌ی متداول ساکنین شهرهای بزرگه. مخصوصا وقتی همزمان با تورم باشه. اما به این توجه نمی‌کنند که تمرکز بیش از حد فرصت‌های شغلی اساسا نمی‌تواند با بالا رفتن نجومی هزینه مسکن همراه نباشد. در مناطق شهری خلیج سانفرانسیسکو به ازای هر واحد مسکونی، بیش از ۱۲ فرصت شغلی وجود داره. در حالی که در بقیه آمریکا، یک و نیم شغل به ازای هر واحده. تراکم شغلی در این محدوده شهری، درست هشت برابر میانگین کشوره. با ساخت مسکن مهر در سانفرانسیسکو نمیشه این مشکل رو حل کرد.‌ باید کاری کرد مشاغل انقدر در یک نقطه متمرکز نشن.

روانشناس: بعد این «پایان دلار»... الان تو این اتاق کنار ماست؟

دو فروند هلیکوپتر اوکراینی یه انبار نفت تو خاک روسیه رو زدن (که هرچند عملیات مختصری حساب میشه اما از جنگ جهانی دوم اولین باره که یه کشوری تأسیسات زیرساختی روسیه رو منهدم می‌کنه).
شجاعت این دو خلبان آدم رو یاد شهدای هوانیروز میندازه که با علم به خودکشی بودن عملیات‌ها، انجام‌شون می‌دادند. اما در اوکراین نوع دیگه‌ای از بی‌باکی جریان داره که فکر می‌کنم به پیکربندی خاص شبکه مغزی‌شون مربوط میشه. عراق به ما غلبه داشت، اما روسیه عراق نیست. غلبه روسیه، یک نوع دیگه‌ای از غلبه‌ست. بی‌باکی در برابر روسیه با بی‌باکی درباره عراق فرق داره. فرماندهی نیروهای مسلح‌شون میگه «اروپا باید به ما اف۱۶ بده، بچه‌های ما در عرض سه هفته پرواز باشون رو یاد خواهند گرفت!» که یک جوکه. اما از پرسپکتیو مغز یک اوکراینی، این حرف جوک نیست، چون کار شاقی نیست.‌ و اصولا هیچ‌چیز کار شاقی نیست.

وقتی پست تلگرامی دانشجوی ریاضی اوکراینی که در روسیه خودکشی کرد چون نتونست به کشورش برگرده رو گذاشتم، گفتند در پست‌های قبلی اذعان کرده بوده که افسرده‌ست. اما یه واقعیتی وجود داره که نمیشه به صورت علمی و آکادمیک توضیحش داد و این دوستان بش توجهی ندارند: اقوام اسلاو افسرده به دنیا میان!
حالا اینکه این افسردگی اون‌ها رو به چه مسیرهایی وارد کنه، بستگی به شرایط زمان و مکان داره‌. مسیر بعضی‌ها میشه مسمومیت با الکل، مسیر بعضی‌ها میشه تحقیر کردن ارتش دوم دنیا.


این رو ازم نقل قول نکنید.. یک کلام خودمانی در رختکن بود.

«یه حسی بم میگه خیلی ازین نظریات توطئه که 'سفر به ماه فیک بود' برای کنار اومدن با این مسئله‌ست که اعصاب خورد کن بوده تصور اینکه افت کیفیت نیروی انسانی در هشتاد نود سال گذشته چنان شیب تندی داشته که ما دیگه نمی‌تونیم یکی مثل فون براون تربیت کنیم». (انگلیسی زبان اصلی یارو نیست، از سندروم بیخودی پیچیده کردن جملات جهت عمیق‌نمایی گزاف به سبک جوردن پترسون هم رنج میبره. پس سخت نگیرید. منظورش اینه که پروژه آپولو برای روند رو به قهقرایی که توش بودیم و هستیم زیادی استثنایی به نظر میاد، پس یه عده ترجیح دادن فکر کنند که فیکه).


ذهن قرن بیستمی، فکر می‌کنه هدف باید این باشه که یه سپاه از امثال فون براون تربیت کنیم. اما دقت نداره که الان فون براونی وجود نداره، اما تلسکوپ جیمز وب ساخته شده، که فون براون در خواب هم نمی‌دید. نه تنها نمی‌دونند کارهایی که داره انجام میشه چقدر پیچیده‌اند، بلکه نمی‌دونند کار پیچیده چجور کاری است.

اگه خروج ترامپ از برجام اتفاق نمیفتاد، قرار بود ایران‌خودرو از فولکس‌واگن (به طور دقیق‌تر از آئودی) لایسنس یک موتور کم‌حجم توربو رو بخره تا در داخل تولید کنه، که البته نیازمند واردات خیلی چیزهاست. پس از امضای توافق، احتمالا این موتور وارد خط تولیدشون بشه (و سپس ارزشی‌ها با شعار سایبری «تا رئیسی دستور داد، موتور جدید ساخته شد» رقص باسن انجام بدن!).
هرچند که همه در ایران خودشون رو مکانیک می‌دونند ولی بد نیست از همین الان به دو مسئله مهم به عنوان هشدار اشاره بشه.

۱- موتورهای توربو فقط روی کاغذ کم‌مصرفند. و اختلاف بین مصرف واقعی و مصرف روی کاغذ، در توربوهای کم‌حجم، بیشتره. دلیل خوبی داره که خودروسازها دارند همه‌چیز رو توربو می‌کنند: اینجوری میشه در تست‌های مصرف، به عدد پایین‌تری دست پیدا کرد. و مهم اون عدده، چون تعیین می‌کنه اون شرکت باید چقدر جریمه آلایندگی بپردازه. در دنیای واقعی، مردم با موتور توربو بیشتر گاز میدن، گاهی چون میطلبه، و گاهی چون مجبورند. و بیشتر گاز دادن یعنی مصرف بیشتر سوخت، و مصرف بیشتر سوخت یعنی آلایندگی بیشتر. و این تازه درباره توربوییه که در اینگولشتات آلمان ساخته شده، نه جاده مخصوص.

۲- فشاری که در داخل موتور مجهز به توربو ایجاد میشه انقدر زیاده که همه قطعات تحت استرس خیلی بیشتری قرار می‌گیرند. و این دقیقا علت تعلل و تأخیر تویوتا در به کارگیری توربو بود. چون نمی‌خواست اعتبار و آبرویی که طی چند دهه در بی‌نیازی ماشین‌هاش به تعمیرات زودرس، بدست آورده بود رو به باد بده. و در واقع توربو کردن همه‌چیز رو انقدر لفت داد که دیگه دیر شد و مستقیم پرید روی هیبرید کردن همه‌چیز. تصور اینکه ایران‌خودرو و سایپا که پلاستیک خشک کنسول رو هم درست نصب نمی‌کنند، موتور رو جوری بسازند که تحت فشار توربو آخ نگه، از ذهن بیرون کنید.

پرهیز از خوردن هر از گاهی، یک استاندارد باستانی و جهانیه. هر گروهی رو از انسان‌ها رو در هر گوشه کره زمین قرار بدی، بعد از مدتی زمان خاصی رو برای خودشون تعیین می‌کنند که در اون زمان کمتر بخورند. اما ما در خاورمیانه روزه‌ی خشن داریم، چون فقر غذایی جزیی از اقلیم این منطقه بوده. در زمان تمدن‌های بین‌النهرین که پایه ادیان ابراهیمی داشت شکل می‌گرفت، اقلیم وضع دیگه‌ای داشت، و کسی به اینکه غذا گیر نیاد فکر نمی‌کرد. و این حتی روی تخیلات‌شون از مصیبت هم تأثیر گذاشته بود. اگه افسانه هم میساختند از نازل شدن بلا، بیشتر درباره حوادث دفعی بود. مثل سیل، طوفان، زلزله. که میشد این برداشت رو از ذهنیت‌شون داشت که «اگه یهو همه‌چیز بهم نریزه، چیزی بهم نخواهد ریخت». مردم دوران مدرن باور نمی‌کنند که دویست و پنجاه سال هیچ خبری در یک منطقه نباشه. ولی برای اون‌ها قابل درک بود.
اما به مرور خیلی چیزها تغییر کرد، و مهم‌ترینش اقلیم بود. غیر از شهرها، که با غروب تمدن‌های بین‌النهرین ناپدید شدند، همه‌چیز سرجای قبلیش بود، اما نه مثل وضع سابقش. حالا دیگه خشکسالی مهم‌تر از طوفان و رعد و برق و زلزله شده بود. و درباره‌ش محتوا هم ساختند. تا جایی که هنر و معجزه یکی از سوپراستارهای بنی‌اسراییل، مدیریت قحطی در مصر بود. در اون شرایط، نیاز کمتر به خوردن و آشامیدن مثل داشتن هیکل فیت در دوران اینستاگرام بود. و این کم‌نیازی هرچه به حجاز نزدیک‌تر میشد، امتیاز بالاتری می‌گرفت. روزه اسلام فقط درباره پرهیز نبود. یک نوع خودنمایی اجتماعی درباره تاب‌آوری محیطی بود‌، به این معنی که «ما می‌تونیم از پس این اقلیم بربیاییم». ما می‌تونیم شانزده کیلومتر راه طی کنیم تا به آب قابل آشامیدن برسیم، چون می‌تونیم شانزده ساعت لب به آب نزنیم. جامعه‌ای که در موقعیت باخت قرار داره، نیاز پیدا می‌کنه که برای خودش موقعیت‌های برد خلق کنه. روزه یک رجز جنگی بود که گفته بشه «ما قاعدتا باید میباختیم ولی برنده شدیم»، و برای همین روز آخرش رو جشن می‌گیرند. اما این تنها چیزی بود که در اون همه برنده می‌شدند. در بقیه ابعاد زندگی بازنده بودند. در برابر امپراتوری‌های اون زمان، و شهرهای پر از نعمت و آسایش‌شون، این‌ها مثل یک مشت تبعیدی بودند. بیشتر مردم هم از تنها آب باریکه تجارت و ثروت که ازون امپراتوری‌ها به سرزمین‌ خشک‌شون جریان داشت، سهمی نداشتند. فائق آمدن بر تشنگی و گرسنگی، برنده شدنی بود که قرار بود همه اون‌ باختن‌ها رو پوشش بده.

و برای همین، روزه برای بچه مسلمان امروزی دیگه معنی حجازیش رو نداره. بی‌قیدی شهری و حذف فشار کنترلی محلی و قبیله‌ای بش فرصت داده که روزه نگیره، و سرمایه‌داری و اقتصاد صنعتی باعث شده اگه بگیره هم بش زیاد سخت نگذره. اما اون رابطه‌ای که با باخت وجود داشت، هنوز کاربرد داره. با این تفاوت که خیلی شخصی و فردی شده‌. موفقیت در روزه‌داری، یک برد برای مخفی کردن باخت‌های مفتضحانه در معنویته. دقیقا چون ناموفق بوده‌اند در انسان معنوی شدن، همه پایبندی به دین رو خلاصه کرده‌اند به روزه‌داری. دقیقا چون معنوی نیستند، روزه رو خیلی جدی می‌گیرند. انسان معنوی، ممکنه روزه هم بگیره، ولی انقدر جدی نمی‌گیردش. و چون گرفتنش رو جدی نمی‌گیره، نگرفتنش رو هم جدی نخواهد گرفت.


مدیریت گناهان، به مدیریت باخت میرسه.

چین یه سرزمینی بود که توش جنجگویانی پرورش یافتند که به هیچ بهانه‌ای زانو نمی‌زدند. امروز سرزمینی شده که مردمش به هر بهانه‌ای زانو می‌زنند.

اکثریت مطلق شرکت‌های استارت‌اپ در حوزه هوش مصنوعی که سرمایه‌های کلان جذب کردن در آمریکا هستند. کشور دوم، با فاصله، چینه. و کشورهای اروپایی کاملا در خواب هستند. غیر از انگلیس. که به نظر میرسه در بیزینس راهش را تا حدی از اروپای محافظه‌کار جدا کرده. بعد میرسیم به اسراییل. و چه دانی که اسراییل چیست.

این چیزها رو خلیفه نمی‌فهمه. یه کلمه دانش‌بنیان بش گفتن و تکرارش می‌کنه. بازارت باید آمریکابنیان بشه تا به جایی برسی، نه دانش‌بنیان. آمریکابنیان که شد، خودش دانش رو هم پیدا می‌کنه. و بازار آمریکابنیان، بازار ریسک‌‌پذیری و امتحان کردن ایده‌هاست.

این رادار ضدپهپاد رو میشه همه‌جا برد. همزمان میتونه تا پونصد پرنده سبک رو شناسایی کنه، حتی وقتی وانت در حال حرکته.
همین شرکتی که تولیدش کرده همین چند سال پیش یک مقاله منتشر کرد و هشدار داد که پهپادهای سبک‌ کار رو پیچیده خواهند کرد. بدون توجه به اینکه کسی جدی می‌گیره یا نه، سیستم‌های مقابله با اون‌ها رو توسعه داد، و حالا یک محصول تجاری داره. حالا همه، هم در جنگ قره‌باغ و هم در جنگ اوکراین، دیدند که پهپادهای سبک چه اهمیتی دارند.
وقتی شرکتی که هدفش پول درآوردن از تسلیحاته، شرایط رو تحلیل می‌کنه، از روی لجبازی هرچیزی که میگه رو یک بازاریابی در نظر می‌گیرند. در حالی که ممکنه نمایندگان این شرکت‌ها خیلی بهتر از نمایندگان مردم در پارلمان، دنیا و آینده رو بشناسند.

پهپادهایی که داره در جنگ‌های امروزی استفاده میشه، همه با قطعات آمریکایی یا تکنولوژی آمریکایی که تحت لایسنسه ساخته شده‌اند. فرقی نداره کدوم طرف جبهه باشند. و خود آمریکا مجهزترین طرف در مقابله با این پهپادهاست، چون شرکت‌ها سریع عمل می‌کنند و با هم رقابت دارند.

ذهن جهان‌سومی از دینامیک این تجارت نتیجه می‌گیره که شیطان بزرگ داره خودش شمشیر و‌ سپر رو همزمان میفروشه، تا ملت‌ها بیفتن به جون هم. اما دنیای واقعی کسل‌کننده‌تر و در عین حال جالب‌تر ازین نظریات توطئه‌ست. کسل‌کننده‌تره چون ملت‌ها هنوز دارند به دلایل هزار سال پیش با همدیگه درگیر میشن و نیازی به دخالت آمریکا و دیگران نیست. و جالب‌تره چون این دینامیک محصول بازاره. چون بخش عمده تحرک تجاری در آمریکاست، ابتدا شمشیر اونجا تجاری‌سازی میشه، و ابتدا سپر از همونجا میاد. بنابراین آمریکا بدون اینکه برنامه‌ای براش داشته باشه، به اینکه جنگ امروزی چطور انجام بشه خط میده. دولتش برنامه‌ای برای این خط دادن نداشته، اما ازینکه تونسته خط بده حداکثر استفاده رو می‌کنه (خیلی‌ها از تفکیک این دو عاجزند).

لذا فقط اینطور نیست که کسی نمیتونه با آمریکا بجنگه. بلکه هر کسی بخواد برای هرچیزی بجنگه، باید به آمریکا مراجعه کنه.

عجب بساطیه.

#لبخند_شبانه

برخی از خجستگان دارند از عقب‌نشینی نیروهای روسیه از شمال اوکراین نتیجه می‌گیرند که روسیه شکست خورد یا تمام شد یا فعلا خبری نیست.
متأسفانه اینطور نیست. فراخوان به نیروهای رزرو در روسیه و سرعت گرفتن ارسال سلاح به اوکراین، یعنی قراره شدت درگیری‌ها و شدت تخریب‌ها بیشتر بشه، نه کمتر.
قبل از شروع جنگ نوشتم که پوتین آدمی نیست که تحت تحریک به حمله، تنهایی بایسته و بگه نه، نباید این کارو کرد! آدمی که میتونه تحت تحریک، تحریک نشه، آدمی مثل پوتین نخواهد بود. الان هم میشه گفت پوتین آدمی نیست که بگه ادامه دادنش اشتباهه باید برگردیم. آدمی که تحقیر رو بپذیره و به موقع بیرون بکشه، آدمی مثل پوتین نخواهد بود.

سال‌های اخیر یه جو رسانه‌ای راه افتاد که پوتین رو یک رهبر باهوش معرفی می‌کرد (یه رگه‌ای از رضاشاه روحت شاد، در همه جوامع وجود داره). حتی خود ترامپ هم این افسانه رو باور کرده. اما می‌تونید مصاحبه مشاوران و افراد نزدیکش رو چک کنید. همه این افراد، آدم‌هایی متوهم و نادان و تک‌بعدی هستند، و دقیقا همون کاری رو کردن که آدم‌های متوهم و نادان و تک‌بعدی انجام میدن: خراب کردن همه پل‌های بازگشت.
وقتی یک قدرت اتمی راه بازگشت نداشته باشه، تنها اتفاقی که در راه پیش‌رو میفته، تخریب و نابودی کامل طرف مقابل جنگه.

روسیه در همه حوزه‌ها یک لوزره، و لوزر باقی خواهد ماند. اما نتیجه جنگ با یک لوزر شرور، خسارتی خیلی بیشتر از چیزی که تا الان تحمیل شده، خواهد بود.

احتمال اینکه یک دختر نوجوان، چهل و هشت ساعت بعد ازینکه صاحب یک گوشی هوشمند شد خودش رو وسط یک سکس گروهی پیدا کنه، اگه صفر نباشه، چیزی در حد یک در میلیون خواهد بود. ما که خوره اینترنتیم می‌دونیم که حتی برای پخمه‌ترین دختر نوجوان هم چنین اتفاقی نمیفته، یا حداقل نه با این سرعت. اما مأمور تبلیغی نظام که پول گرفته تا علیه اینترنت حرف بزنه، چنین داستانی تعریف می‌کنه تا عوام مذهبی یا سنتی نتیجه بگیرند که این خطر دم گوش همه دختران نوجوانه. عوامی که خبر ندارند در ابتدای ورود اینترنت به ایران، بیشتر این مسائل برای پسران نوجوان وجود داشت، نه دختران. اون‌ها ازون دوره عبور کردند بدون اینکه حتی بفهمند چه خبر بود و چه شد. چون تبلیغی علیه‌ش وجود نداشت. الان فکر می‌کنند خبر دارند، چون تبلیغ علیهش وجود داره.
تعمیم جزء به کل هر جور آدمی رو میتونه فریب بده. همونطور که در مورد عوارض واکسن فریب داد و از مرگ یا آسیب‌دیدگی چندنفر در چند میلیون‌نفر نتیجه گرفتند که واکسن داره همه رو می‌کشه (و البته از تفکیک عوارض‌هراسی و سانسورعوارض هراسی عاجز بودند). اما خانواده سنتی گذشته‌گرا، میل داره که اینطور فریب بخوره. انگار تشنه اینطور فریب خوردنه و دنبالش میگرده. انگار داره میگه «خواهش می‌کنم من رو اینطور فریب بدید» که چون یک دختر پخمه خودش رو در دردسر انداخت، پس همه دخترهایی که سرشون تو گوشی‌شونه فاحشه شده‌‌اند!
برای اینکه فهمید در دنیای اینترنت همه‌چیز درباره مهندسی اجتماعی و محتویات و ارتباطات چطور کار می‌کنه باید تجربه داشت، و خیلی‌ها ندارند. اگه بگم در کل ایران کسانی که اندازه من تجربه داشته باشند به تعداد انگشتان دست هستند، یک اغراق به نظر میرسه ولی مهم نیست چطور به نظر میرسه. مهم اینه که من، با اینکه خودم رو باتجربه‌ترین فرد در این فضا می‌دونم هم باید دائم در حال یادگیری باشم. این ابعاد چیزیه که باش طرفند و ازش چیزی نمی‌دونند. اما هدف‌شون هیچ‌وقت گسترانیدن شناخت‌شون نبوده (هرچند که ساده‌لوحانه تصور کردند موضوع به سادگی تسلط به یک سری موضوعات فنی و کامپیوتریه)، که اگه واقعا چنین دغدغه‌ای وجود داشت همون موقع که این خطرات پسران نوجوان رو تهدید می‌کرد، حساسیت نشون می‌دادند.
دوست دارند فریب مأموران تبلیغی نظام رو بخورند، چون اینترنت بهانه‌ست؛ هدف نمایش مالکیت بر زن‌هاست. و نه حتی تثبیتش. در تثبیت، قافیه رو باخته‌اند و به عنوان یک از-قبل-بازنده بازی می‌کنند. اگه اصل مالکیت همچنان موضوعیت داشت، تا الان می‌فهمیدند که راه‌های زیادی برای فاحشه شدن دختران‌شون وجود داره و نیازی به امکانات آنلاین نیست. هدف نمایشه، چون بازندگی رو پوشش میده و همزمان آسانه. توقیف کردن گوشی یک دختر خیلی راحت‌تر از کشف گناهان جنسیش و صاف کردن دوباره راهیه که انتخاب کرده. یک شهرک سینمایی برای وسترن‌بازی و کیو‌ کیو بنگ بنگ مردسالاران. و البته هقت‌تیرکشی نمایشی هم گاهی تلفات واقعی داره.