شاهرگ های زمین از داغ باران پر شده است
آسمانا! کاسه صبر درختان پر شده است

زندگی چون ساعت شماطه دار کهنه ای
از توقف ها و رفتن های یکسان پر شده است

چای می نوشم که با غفلت فراموشت کنم
چای می نوشم ولی از اشک فنجان پر شده است

بس که گل هایم به گور دسته جمعی رفته اند
دیگر از گل های پرپر خاک گلدان پر شده است

دوک نخ ریسی بیاور یوسف مصری ببر
شهر از بازار یوسف های ارزان پر شده است

شهر گفتم!؟ شهر! آری شهر! آری شهر!شهر
از خیابان! از خیابان! از خیابان پر شده است

#فاضل_نظری

@amir_texts

غنچه با لبخند
می گوید تماشایم کنید
گل بتابد چهره همچون چلچراغ
یک نظر در روی زیبایم کنید
سرو ناز
سرخوش و طناز
می بالد به
خویش
گوشه چشمی به بالایم کنید
باد نجوا می کند در گوش برگ
سر در آغوش گلی دارم کنار چتر بید
راه دوری نیست پیدایم کنید
آب گوید
زاری ام را بشنوید
گوش بر آوای غمهایم کنید
پشت پرده باغ اما
در هراس
باز پاییز است و در راهند آن دژخیم و داس
سنگ ها
هم حرفهایی می زنند
گوش کن
خاموش ها گویا ترند
از در و دیوار می بارد سخن
تا کجا دریابد آن را جان من
در خموشی های من فریاد هاست
آن که دریابد چه می گویم کجاست
آشنایی با زبان بی زبانان چو ما
دشوار نیست
چشم و گوشی هست مردم را دریغ
گوش ها هشیار نه
چشم ها بیدار نیست...
#فریدون_مشیری

@amir_texts

طی شد این عمر تو دانی به چه سان
پوچ و بس تند چنان باد دمان  
همه تقصیر من است این که خود می دانم
که نکردم فکری
که تأمل ننمودم روزی ساعتی یا آنی
که چه سان می گذرد عمر گران
 
کودکی رفت به بازی ،به فراغت، به نشاط
فارغ از نیک و بد ومرگ وحیات
همه گفتند:
کنون تا بچه است بگذارید بخندد شادان
که پس از این دگرش فرصت خندیدن نیست
بایدش نالیدن
من نپرسیدم هیچ
که پس از این ز چه رو نتوان خندیدن
نتوان فارغ و وارسته ز غم ، همه شادی دیدن
همچو مرغی آزاد ،
هر زمان بال گشادن سر هر بام که شد خوابیدن
من نپرسیدم هیچ که پس از این ز چه رو ، بایدم نالیدن
هیچ کس نیز نگفت  زندگی چیست ؟ چرا می آییم ؟
بعد ازاین چند صباح به چه سان باید رفت؟
به کجا باید رفت؟
با کدامین توشه به سفر باید رفت ؟
من نپرسیدم هیچ ،هیچکس نیز نگفت .
 
نوجوانی سپری گشت به بازی ، به فراغت به نشاط ،
فارغ از نیک و بد ومرگ وحیات
بعد از آن باز نفهمیدم من ،
که چه سان عمر گذشت لیک گفتند همه :
که جوانست هنوز
بگذارید جوانی بکند
بهره از عمر برد کامروایی بکند
بگذارید که خوش باشد و مست
بعد از این باز و را عمری هست
یک نفر بانگ برآورد که  او از هم اکنون باید فکر آینده کند .
دیگری آوا داد : که چو فردا بشود فکر فردابکند.
سومی گفت :
همانگونه که دیروزش رفت ، بگذرد امروزش ، همچنین فردایش
باهمه  این احوال ، من نپرسیدم هیچ ، که چه سان دی بگذشت ؟
آن همه قدرت و نیروی عظیم  ، به چه ره مصرف گشت ؟
نه تفکر، نه تعمق و نه اندیشه دمی
عمر بگذشت به بی حاصلی و مسخرگی
چه توانی که ز کف دادم مفت
من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت
قدرت عهد شباب، میتوانست مرا تا به خدا پیش برد
لیک، بیهوده تلف گشت جوانی هیهات!
آن کسانی که نمی دانستند زندگی یعنی چه ، رهنمایم بودند
عمرشان طی می گشت بیخود و بیهوده
و مرا می گفتند که چو آنان باشم
که چو آنان دایم ، فکر خوردن باشم
فکر گشتن باشم
فکر تأمین معاش
فکر ثروت باشم
فکر یک زندگی بی جنجال ، فکر همسر باشم
کس مرا هیچ نگفت ،
زندگی ثروت نیست،
زندگی داشتن همسر نیست ،
زندگانی کردن، فکر خود بودن و غافل ز جهان بودن نیست
من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت
که صد افسوس!
که چون عمر گذشت  ، معنی اش می فهمم
حال می پندارم هدف از زیستن این است رفیق :
 
من شدم خلق که با عزمی جزم
پای از بند هواها گسلم
پای در راه حقایق بنهم
با دلی آسوده
فارغ از شهوت و آز وحسد وکینه و بخل
مملو از عشق و جوانمردی و زهد
در ره کشف حقایق کوشم
شربت جرأت و امید شهامت نوشم
زره جنگ برای بد و نا حق پوشم
ره حق پویم و حق جویم وپس حق گویم
آنچه آموخته ام بر دگران نیز نکو آموزم
شمع راه دگران گردم و با شعله ی خویش
ره نمایم به همه گر چه سرا پا سوزم
من شدم خلق که مثمر باشم
نه چنین زائد و بی جوش وخروش
عمر با باد و به حسرت خاموش
 
ای صد افسوس!
که چون عمر گذشت معنی اش میفهمم
کاین سه روز از عمرم به چه ترتیب گذشت
 
کودکی بی حاصل!
نوجوانی باطل!
وقت پیری غافل!
 
به زبانی دیگر
 
کودکی در غفلت!
نوجوانی شهوت!
در کهولت حسرت...                 
#نسرین_صاحب

@amir_texts

منت از خلقی برای لقمه ای نان می کشیم
دیگری نان میدهد ما ناز اینان می کشیم

چون توکل نیست کار ما به دست مردم است
خواجه ما را منتظر ما ناز دربان می کشیم

@amir_texts

دلا غافل ز سبحانی چه حاصل
مطیع نفس و شیطانی چه حاصل

بود قدر تو افزون از ملایک
تو قدر خود نمیدانی چه حاصل
#باباطاهر

@amir_texts

آخر در دنیا شب و روز فراغت و آسایش می طلبی و حصول آن در دنیا ممکن نیست، معهذا یک لحظه بی طلب نیستی.
راحتی نیز که در دنیا می یابی همچون برقی است که می گذرد و آرام ندارد.
آنگاه کدام برق؟
برقی پر تگرگ، پر باران، پر برف، پر محنت.
چون کار دنیا بی رنج میسر نمی شود و کار آخرت همچنین!
باری، این رنج را سوی آخرت صرف کن تا ضایع نباشد. 
          
#فیه_ما_فیه

@amir_texts

تمام ِ ترا
نامه کردم به سطری کوتاه...
چه من ؛
به دستت نمی‌رسم ؟!
چه تو ؛
به چشمم نمی‌آیی ؟!

#گویا_فیروزکوهی

@amir_texts

 

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست
خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد

کس نمی‌گوید که یاری داشت حق دوستی
حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

لعلی از کان مروت برنیامد سال‌هاست
تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار
مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده‌اند
کس به میدان در نمی‌آید سواران را چه شد

صدهزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست
عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

زهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوخت
کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد

حافظ اسرار الهی کس نمی‌داند خموش
از که می‌پرسی که دور روزگاران را چه شد
#حافظ
@amir_texts

گشت غمناک دل و جان عقاب 
چو ازو دور شد ایام شباب
 
دید کش دور به انجام رسید 
آفتابش به لب بام رسید 

باید از هستی دل بر گیرد 
ره سوی کشور دیگر گیرد 

خواست تا چاره ی نا چار کند 
دارویی جوید و در کار کند

صبحگاهی ز پی چاره ی کار 
گشت برباد سبک سیر سوار
 
گله کاهنگ چرا داشت به دشت 
ناگه ا ز وحشت پر ولوله گشت 

وان شبان، بیم زده، دل نگران 
شد پی بره ی نوزاد دوان 

کبک ، در دامن خاری آویخت 
مار پیچید و به سوراخ گریخت 

آهو استاد و نگه کرد و رمید 
دشت را خط غباری بکشید 

لیک صیاد سر دیگر داشت 
صید را فارغ و آزاد گذاشت 

چاره  مرگ ، نه کاریست حقیر 
زنده را  دل نشود ازجان سیر

صید هر روزه به چنگ آمد زود 
مگر آن روز که صیاد نبود 

آشیان داشت بر آن دامن دشت 
زاغکی زشت و بد اندام و پلشت 

سنگ ها از کف طفلان خورده 
جان ز صد گونه بلا در برده 

سال ها زیسته افزون ز شمار 
شکم آکنده ز گند و مردار 

بر سر شاخ ورا دید عقاب 
ز آسمان سوی زمین شد به شتاب 

گفت که : ‹‹ ای دیده ز ما بس بیداد 
با تو امروز مرا کار افتاد 

مشکلی دارم اگر بگشایی 
بکنم آن چه تو می فرمایی ›› 

گفت : ‹‹ ما بنده ی در گاه توییم 
تا که هستیم هوا خواه تو ییم 

بنده آماده بود ، فرمان چیست ؟ 
جان به راه تو سپارم ، جان چیست ؟ 

دل ، چو در خدمت تو شاد کنم 
ننگم آید که ز جان یاد کنم ›› 

این همه گفت ولی با دل خویش 
گفت و گویی دگر آورد به پیش 

کاین ستمکار قوی پنجه ، کنون 
از نیاز است چنین زار و زبون 

لیک ناگه چو غضبناک شود 
زو حساب من و جان پاک شود 

دوستی را چو نباشد بنیاد 
حزم را باید از دست نداد 

در دل خویش چو این رای گزید 
پر زد و دور ترک جای گزید 

زار و افسرده چنین گفت عقاب 
که :‹‹ مرا عمر ، حبابی است بر آب 

راست است این که مرا تیز پر است 
لیک پرواز زمان تیز تر است 

من گذشتم به شتاب از در و دشت 
به شتاب ایام از من بگذشت 

گر چه از عمر ،‌دل سیری نیست 
مرگ می آید و تدبیری نیست 

من و این شه پر و این شوکت و جاه 
عمرم از چیست بدین حد کوتاه؟ 

تو بدین قامت و بال ناساز 
به چه فن یافته ای عمر دراز ؟ 

پدرم نیز به تو دست نیافت 
تا به منزلگه جاوید شتافت 

لیک هنگام دم باز پسین 
چون تو بر شاخ شدی جایگزین 

از سر حسرت بامن فرمود 
کاین همان زاغ پلید است که بود 

عمر من نیز به یغما رفته است 
یک گل از صد گل تو نشکفته است 

چیست سرمایه ی این عمر دراز ؟ 
رازی این جاست،تو بگشا این راز›› 

زاغ گفت : ‹‹ ار تو در این تدبیری 
عهد کن تا سخنم بپذیری 

عمرتان گر که پذیرد کم و کاست 
دگری را چه گنه ؟ کاین ز شماست 

ز آسمان هیچ نیایید فرود 
آخر از این همه پرواز چه سود ؟ 

پدر من که پس از سیصد و اند 
کان اندرز بد و دانش و پند 

بارها گفت که برچرخ اثیر 
بادها راست فراوان تاثیر 

بادها کز زبر خاک و زند 
تن و جان را نرسانند گزند 

هر چه از خاک ، شوی بالاتر 
باد را بیش گزندست و ضرر 

تا بدانجا که بر اوج افلاک 
آیت مرگ بود ، پیک هلاک 

ما از آن ، سال بسی یافته ایم 
کز بلندی،‌ رخ برتافته ایم 

زاغ را میل کند دل به نشیب 
عمر بسیارش ار گشته نصیب 

دیگر این خاصیت مردار است 
عمر مردار خوران بسیار است 

گند و مردار بهین درمان ست 
چاره ی رنج تو زان آسان ست
 
خیز و زین بیش، ره چرخ مپوی 
طعمه ی خویش بر افلاک مجوی 

ناودان ، جایگهی سخت نکوست 
به از آن کنج حیاط و لب جوست 

من که صد نکته ی نیکو دانم 
راه هر برزن و هر کو دانم 

خانه ، اندر پس باغی دارم 
وندر آن گوشه سراغی دارم 

خوان گسترده الوانی هست 
خوردنی های فراوانی هست ›› 

آن چه ز آن زاغ چنین داد سراغ 
گندزاری بود اندر پس باغ 

بوی بد ، رفته ا زآن ، تا ره دور 
معدن پشه ، مقام زنبور 

نفرتش گشته بلای دل و جان 
سوزش و کوری دو دیده از آن 

آن دو همراه رسیدند از راه 
زاغ بر سفره ی خود کرد نگاه 

گفت : ‹‹ خوانی که چنین الوان ست 
لایق محضر این مهمان ست 

می کنم شکر که درویش نیم 
خجل از ما حضر خویش نیم ›› 

گفت و بشنود و بخورد از آن گند 
تا بیاموزد از او مهمان پند 

عمر در اوج فلک بر ده به سر 
دم زده در نفس باد سحر 

ابر را دیده به زیر پر خویش 
حیوان را همه فرمانبر خویش 

بارها آمده شادان ز سفر 
به رهش بسته فلک طاق ظفر 

سینه ی کبک و تذرو و تیهو 
تازه  و گرم شده طعمه ی او 

اینک افتاده بر این لاشه و گند 
باید از زاغ بیاموزد پند 

بوی گندش دل و جان تافته بود 
حال بیماری دق یافته بود 

دلش از نفرت و بیزاری ، ریش 
گیج شد ، بست دمی دیده ی خویش 

یادش آمد که بر آن اوج سپهر 
هست پیروزی و زیبایی و مهر 

فر و آزادی و فتح و ظفرست 
نفس خرم باد سحرست 

دیده بگشود به هر سو نگریست 
دید گردش اثری زین ها نیست 

آن چه بود از همه سو خواری بود 
وحشت و نفرب و بیزاری بود 

بال بر هم زد و بر جست ا زجا 
گفت : که ‹‹ ای یار ببخشای مرا 

سال ها باش و بدین عیش بناز 
تو و مردار تو و عمر دراز 

من نیم در خور این مهمانی 
گند و مردار تو را ارزانی 

گر در اوج فلکم باید مرد 
عمر در گند به سر نتوان برد ›› 

شهپر شاه هوا اوج گرفت                 
زاغ را ديده بر او مانده شگفت

 رفت و بالا شد و بالاتر شد               
راست با مهر فلک همسر شد

 لحظه‌‌اي چند بر اين لوح کبود             
نقطه‌اي بود و سپس هيچ نبود

#پرویز_خانلری
@amir_texts

میون یه دشت لخت
زير خورشید کوير
مونده یک مرداب پیر
توی دست خاک اسیر
منم اون مرداب پیر
از همه دنیا جدا
داغ خورشید به تنم
زنجیر زمین به پام
من همونم که یه روز
می خواستم دريا بشم
می خواستم بزرگترين
دريای دنيا بشم
آرزو داشتم برم
تا به دريا برسم
شبو آتیش بزنم
تا به فردا برسم
اولش چشمه بودم
زير آسمون پیر
اما از بخت سیاه
راهم افتاد به کوير
چشم من
چشم من به اونجا بود
پشت اون کوه بلند
اما دست سرنوشت
سر رام یه چاله کند
توی چاله افتادم
خاک منو زندونی کرد
آسمونم نباريد
اونم سر گرونی کرد
حالا یه مرداب شدم
یه اسیر نیمه جون
یه طرف میرم به خاک
یه طرف به آسمون
خورشید از اون بالاها
زمینم از این پایین
هی بخارم می کنن
زندگیم شده همین
با چشام مردنمو
دارم اینجا میبینم
سر نوشتم همینه
من اسیر زمینم
هیچی باقی نیست ازم
قطره های آخره
خاك تشنه همینم
داره همراش میبره
خشک میشم تموم میشم
فردا که خورشید میاد
شن جامو پر میکنه
که میاره دست باد
@amir_texts

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست
بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر
کآن چهره مشعشع تابانم آرزوست

بشنیدم از هوای تو آواز طبل باز
باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوست

گفتی ز ناز بیش مرنجان مرا برو
آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست

وآن دفع گفتنت که برو شه به خانه نیست
وآن ناز و باز و تندی دربانم آرزوست

در دست هر که هست ز خوبی قراضه‌هاست
آن معدن ملاحت و آن کانم آرزوست

این نان و آب چرخ چو سیل است بی وفا
من ماهیم نهنگم عمانم آرزوست

یعقوب وار وا اسفاها همی‌زنم
دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست

والله که شهر بی تو مرا حبس می‌شود
آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت
شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او
آن نور روی موسی عمرانم آرزوست

زین خلق پرشکایت گریان شدم ملول
آن های هوی و نعره مستانم آرزوست

گویاترم ز بلبل اما ز رشک عام
مهر است بر دهانم و افغانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می‌نشود جسته‌ایم ما
گفت آن که یافت می‌نشود آنم آرزوست

هر چند مفلسم نپذیرم عقیق خرد
کان عقیق نادر ارزانم آرزوست

پنهان ز دیده‌ها و همه دیده‌ها از اوست
آن آشکار صنعت پنهانم آرزوست

خود کار من گذشت ز هر آرزو و آز
از کان و از مکان پی ارکانم آرزوست

گوشم شنید قصه ایمان و مست شد
کو قسم چشم؟ صورت ایمانم آرزوست

یک دست جام باده و یک دست جعد یار
رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

می‌گوید آن رباب که مردم ز انتظار
دست و کنار و زخمه عثمانم آرزوست

من هم رباب عشقم و عشقم ربابی است
وآن لطف‌های زخمه رحمانم آرزوست

باقی این غزل را ای مطرب ظریف
زین سان همی‌شمار که زین سانم آرزوست

بنمای شمس مفخر تبریز رو ز شرق
من هدهدم حضور سلیمانم آرزوست

#مولانا
@amir_texts

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون
دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون

چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید
چو کشتی ام دراندازد میان قلزم پرخون

زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد
که هر تخته فروریزد ز گردش‌های گوناگون

نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را
چنان دریای بی‌پایان شود بی‌آب چون هامون

شکافد نیز آن هامون نهنگ بحرفرسا را
کشد در قعر ناگاهان به دست قهر چون قارون

چو این تبدیل‌ها آمد نه هامون ماند و نه دریا
چه دانم من دگر چون شد که چون غرق است در بی‌چون

چه دانم‌های بسیار است لیکن من نمی‌دانم
که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون
#مولانا
@amir_texts

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد
در دام مانده باشد صیاد رفته باشد

آه از دمی که تنها، با داغ او چو لاله
در خون نشسته باشم چون باد رفته باشد

امشب صدای تیشه از بیستون نیامد
شاید به خواب شیرین، فرهاد رفته باشد

خونش به تیغ حسرت یا رب حلال بادا
صیدی که از کمندت آزاد رفته باشد

از آه دردناکی سازم خبر دلت را
وقتی که کوه صبرم بر باد رفته باشد

رحم است بر اسیری کز گرد دام زلفت؟
با صد امیدواری ناشاد رفته باشد

شادم که از رقیبان دامن کشان گذشتی
گو مشت خاک ما هم، بر باد رفته باشد

پرشور از "حزین" است امروزکوه و صحرا
مجنون گذشته باشد فرهاد رفته باشد
#حزین_لاهیجی
‌
@amir_texts

دلت را خانه ما كن ، مصفا كردنش با من . 

به ما درد دل افشا كن ، مداوا كردنش با من . 

 

اگر گم كرده اي اي دل ، كليد استجابت را . 

بيا يك لحظه با ما باش ،‌ پيدا كردنش با من . 

 

بيفشان قطرة اشكي ، كه من هستم خريدارش . 

بياور قطر هاي اخلاص ، دريا كردنش با من . 

 

اگر درها به رويت بسته شد ، دل بر مكن ، بازآ . 

درِ اين خانه دق الباب كن ، وا كردنش با من . 

 

به من گو حاجت خود را ، ‌اجابت مي كنم آني . 

طلب كن آنچه مي خواهي ، مهيا كردنش با من . 

 

بيا قبل از وقوع مرگ ، روشن كن حسابت را . 

بياور نيك و بد را ، جمع و منها كردنش با من . 

 

چو خوردي روزي امروز ما را ، شكر نعمت كن . 

غم فردا مخور ، تأمين فردا كردنش با من . 

 

به قران ، آيه رحمت ، فراوان است اي انسان . 

بخوان اين آيه را ، تفسير و معنا كردنش با من . 

 

اگر عمري گنه كردي ، مشو نوميد از رحمت . 

تو نام توبه را بنويس ،‌ امضا كردنش با من . 

#ژولیده_نیشابوری
@amir_texts

آورده اند که روباهی در بیشهای رفت. آنجا طبلی دید آویخته در پهلوی درخت افکنده، و هر باری که بادی بجستی، شاخ درخت بر طبل رسیدی، آواز بلند به گوش روباه آمدی. روباه چون بزرگی طبل بدید و بلندی آواز بشنید، از حرص طمع دربست که گوشت و پوست او درخور شخص و آواز او باشد. همهٔ روز تا به شب بکوشید و به هیچ کاری التفات نکرد تا به حیلهٔ بسیار به طبل رسید که گرد طبل خارها بود و خصمان بودند. چون بدانجا رسید و آن را بدرید، هیچ چربویی نیافت. همچون عاشقان دنیا به شب هنگام مرگ، نوحه آغاز کرد که:

صیدم بشد و درید دام این بتر است

می، درد شد و شکست جام این بتراست

دل سوخته گشت و کار خام این بتراست

دین ضایع و دنیا نه تمام، این بتراست

اما روشن چشمان معرفت و سرمه کشیدگان حضرت، در این بیشهٔ روباه، به آواز طبل التفات نکنند، شکار شکار باقی جویند.

آن شب روان که در شب خلوت سفر کنند

در تاج خسروان به حقارت نظر کنند

آن راکه درگوش آواز وحی «قل» است، او را چه جای پروای آواز دهل است؟

#مولانا
@amir_texts

Hi every body😃

چه فکر می کنی؟

که بادبان شکسته زورق به گل نشسته ایست زندگی؟

در این خراب ریخته که رنگ عافیت از او گریخته

به بن رسیده راه بسته ایست زندگی

هوا بد است تو با کدام باد میروی؟

چه ابر تیره ای گرفته سینه تو را؟

که با هزار سال بارش شبانه روز هم دل تو وا نمی شود

جهان چو آبگینه شکسته ایست که سرو راست هم در او شکسته می نمایدت

چنان نشسته کوه در کمین دره های این غروب تنگ که راه بسته، راه بسته می نمایدت

زمان بیکرانه را تو با شمار گام عمر ما مسنج

به پای او دمیست این درنگ درد و رنج

بسان رود که در نشیب دره سر به سنگ میزند رونده باش

امید هیچ معجزی ز مرده نیست

زنده باش

#ابتهاج
@amir_texts

بسان رود که در نشیب دره سر به سنگ میزند رونده باش

امید هیچ معجزی ز مرده نیست
زنده باش

حِبرش اندر محبرِ پُرليقه چون سنگ سيه می‌بست.