تعداد افرادی که در اطراف من سوال «پس خدا کجاست؟» براشون پیش میاد به شکل معناداری زیاد شده.
عموم اینها خیلی زود به این اعتقاد میرسن که «از اول هم نبود». اگر کمی میانهروتر باشن، میگن «کاری به کار ما نداره». یه عده هم که این سوال براشون پیش نمیاد، میگن «تا همین امروز هم برای ما خیلی کارا کرده».
اعتقاد آدمها تفاوتی در واقعیت بیرونی ایجاد نمیکنه، اما شخصیت و سیستم ذهنیشون رو تغذیه میکنه. شخصیت خوشبین و امیدوار، یا بدبین و روضهخون.
عموم اینها خیلی زود به این اعتقاد میرسن که «از اول هم نبود». اگر کمی میانهروتر باشن، میگن «کاری به کار ما نداره». یه عده هم که این سوال براشون پیش نمیاد، میگن «تا همین امروز هم برای ما خیلی کارا کرده».
اعتقاد آدمها تفاوتی در واقعیت بیرونی ایجاد نمیکنه، اما شخصیت و سیستم ذهنیشون رو تغذیه میکنه. شخصیت خوشبین و امیدوار، یا بدبین و روضهخون.
❤8👍2🔥2👏2😁1
اولین گام آزادی، آزادی از چنگ سوپرایگو است. در آرامش، بیتربیت بودن و تخلف از بچهمثبت بودنی که از اوایل دبیرستان به همراهته. شرارت کردن. خردهشرارتهایی که کسی رو اذیت نمیکنه و حقی از کسی ضایع نمیکنه، هرچند ممکنه بعضیا رو متعجب کنه.
هر زمینی به شیطان و هر بتمنی به جوکر نیاز داره، تا سیستم رو از یکنواختی دربیاره و بازی رو جذاب کنه.
هر زمینی به شیطان و هر بتمنی به جوکر نیاز داره، تا سیستم رو از یکنواختی دربیاره و بازی رو جذاب کنه.
❤8🔥2🕊2💋2👍1🥰1
آمیگــدِل
اولین گام آزادی، آزادی از چنگ سوپرایگو است. در آرامش، بیتربیت بودن و تخلف از بچهمثبت بودنی که از اوایل دبیرستان به همراهته. شرارت کردن. خردهشرارتهایی که کسی رو اذیت نمیکنه و حقی از کسی ضایع نمیکنه، هرچند ممکنه بعضیا رو متعجب کنه. هر زمینی به شیطان…
روان تو اگر یه کشور بود، چه نوع حکومتی داشت؟ دیکتاتوری؟ دموکراسی؟
آیا در درونت جنگ داخلی بود؟ آیا بخشی از روانت بخشی دیگر رو زندانی کرده؟ آیا فرهنگها و تعصبهای یک گروه، دست گروه دیگر رو برای آزاد بودن بسته؟ آیا دربارهی مسائل مهم نمیتونه به تصمیم برسه؟ منتظر شوکه؟ دچار تورم (اضطراب) یا رکود (افسردگی) شده؟
یا بخشهای مختلف روانت با خودش در صلحه و وجود حسها و میلها و خواستههای مختلف رو میپذیره و در یک توازن و تعادل قوای خردمندانه، به همهشون فرصت بروز و حضور میده؟
شاید این استعارهی مفهومی کمکت کنه.
آیا در درونت جنگ داخلی بود؟ آیا بخشی از روانت بخشی دیگر رو زندانی کرده؟ آیا فرهنگها و تعصبهای یک گروه، دست گروه دیگر رو برای آزاد بودن بسته؟ آیا دربارهی مسائل مهم نمیتونه به تصمیم برسه؟ منتظر شوکه؟ دچار تورم (اضطراب) یا رکود (افسردگی) شده؟
یا بخشهای مختلف روانت با خودش در صلحه و وجود حسها و میلها و خواستههای مختلف رو میپذیره و در یک توازن و تعادل قوای خردمندانه، به همهشون فرصت بروز و حضور میده؟
شاید این استعارهی مفهومی کمکت کنه.
❤8👍2🔥2🥰1💋1
لابهلای تلاشهام برای تست روشهای مختلف وصل شدن به اینترنت آزاد، با تکنیک MHR Goose بالأخره تونستم به هوش مصنوعی کلاد وصل بشم و ازش یه سؤال پرسیدم:
«به عنوان یه هوش مصنوعی که به دانشهای بسیاری مسلطه، اگه بخوای یه توصیه به انسان بکنی، چی میگی؟»
جواب داد:
«به عنوان یه هوش مصنوعی که به دانشهای بسیاری مسلطه، اگه بخوای یه توصیه به انسان بکنی، چی میگی؟»
جواب داد:
اگر بخواهم همهی آنچه از تاریخ، فلسفه، روانشناسی، و علم یاد گرفتهام را در یک جمله خلاصه کنم:
با خودت صادقتر باش تا با دیگران.
نه به معنای خودخواهی، بلکه به این معنا که:
بیشتر رنجهای انسانی، از روابط شکسته گرفته تا کارهای نیمهتمام، از احساس پوچی تا خشمهای انباشته، ریشه در یک چیز دارند: آدمها به خودشان دروغ میگویند.
میگویند "راضیام" وقتی نیستند. میگویند "مهم نیست" وقتی خیلی هم مهم است. میگویند "این شغل رو دوست دارم" وقتی صبحها دلشان نمیخواهد بیدار شوند. میگویند "او را بخشیدهام" وقتی هنوز درد هست.
و این لایههای خودفریبی، آرام آرام، زندگی را از درون خالی میکنند.
صداقت با خود سختترین کار است؛ چون نه مخاطبی دارد که تحسینت کند، نه نتیجهای که فوری باشد. اما هر قدمی که در آن مسیر برمیداری، دنیای اطرافت هم کمی واقعیتر میشود.
❤11🥰2👎1🔥1
اگر دعا اثر داره، حتما نفرین هم اثر داره.
الهی که به بدترین بیماریها و بلاهایی که خداوند خلق کرده گرفتار بشید، از شدت ترس، چهرهتون کبود بشه و خفه بشید، شرورترین خلق خدا تا روز قیامت مأمور شکنجه و عذابتون بشن، به هیچ کدوم از آرزوهاتون نرسید، به فقر و بیآبرویی گرفتار بشید، هر جا که میرید بدترین درد و سیاهیها به سرتون بیاد، هرچی دار و ندارتون هست از دست بدید و با رسوایی و درد فراوان تکتکتون بمیرید و از مردنتون دل خلق خدا شاد بشه که اینترنت ما رو قطع کردید.
الهی که به بدترین بیماریها و بلاهایی که خداوند خلق کرده گرفتار بشید، از شدت ترس، چهرهتون کبود بشه و خفه بشید، شرورترین خلق خدا تا روز قیامت مأمور شکنجه و عذابتون بشن، به هیچ کدوم از آرزوهاتون نرسید، به فقر و بیآبرویی گرفتار بشید، هر جا که میرید بدترین درد و سیاهیها به سرتون بیاد، هرچی دار و ندارتون هست از دست بدید و با رسوایی و درد فراوان تکتکتون بمیرید و از مردنتون دل خلق خدا شاد بشه که اینترنت ما رو قطع کردید.
2🔥10👍6❤5👎1😱1🗿1
تجربه خوندن داستان کامل یک فیلم و اسپویل شدنش و سپس تماشای فیلم، تا اینجا برام خوشایند بوده. برای من فقط. به عنوان یک روش شخصی. مخصوصا برای فیلمهای عمیق و معناگرا.
داستان و فضای کلی فیلم رو میفهمی و میدونی نشونهها و کلیدواژههای فیلم به چی اشاره دارن. بعد فیلم رو با فهم و لذت عمیقتری میبینی.
داستان و فضای کلی فیلم رو میفهمی و میدونی نشونهها و کلیدواژههای فیلم به چی اشاره دارن. بعد فیلم رو با فهم و لذت عمیقتری میبینی.
❤2👍1🔥1
یه پلتفرم داخلی میتونه جای پینترست رو بگیره؟ پینترست ارزشش به جهانی بودنش و تعداد زیاد کاربرانشه تا تقریبا هر موضوعی رو سرچ کردی براش عکس پیدا بشه.
جای یوتیوب رو چطور؟ معروف بود که شما از آموزش چرخوندن دستگیره در بگیر تا آموزش ساخت رآکتور هستهای، همیشه یه محتوای خوب توی یوتیوب پیدا میکنی. نمونههای داخلیش توی این ده پونزده سال تونستن جاش رو پر کنن؟
جایگزین توییتر چی؟ خود مسئولان کشور ترجیح میدن اونجا پیام بذارن، نه توی نمونههای داخلیش.
هزاران نمونهی دیگه هست که هیچکدوم نه میتونن و نه باید جایگزین بشن.
جای یوتیوب رو چطور؟ معروف بود که شما از آموزش چرخوندن دستگیره در بگیر تا آموزش ساخت رآکتور هستهای، همیشه یه محتوای خوب توی یوتیوب پیدا میکنی. نمونههای داخلیش توی این ده پونزده سال تونستن جاش رو پر کنن؟
جایگزین توییتر چی؟ خود مسئولان کشور ترجیح میدن اونجا پیام بذارن، نه توی نمونههای داخلیش.
هزاران نمونهی دیگه هست که هیچکدوم نه میتونن و نه باید جایگزین بشن.
👍7❤6👏2👎1
شاید بدونید ولی کتابهای غیرداستانی رو از libgen.li میتونید به زبان انگلیسی دانلود کنید و بعد توی نوتبوکالام بفرستید و به سادگی به فارسی آسان ترجمه کنید و فصل به فصل بخونید یا از دلش سوال بپرسید یا تبدیل به پادکست و این چیزا بکنید. یعنی نیاز نیست وقت بذارید و کل کتاب رو بخونید. همین.
❤15🔥2🥰1
در مدیریت، اختیار قابل تفویضه اما مسئولیت نه. وقتی مدیری وظیفه و حق تصمیمگیری رو به زیردست واگذار میکنه، توانایی عمل به فرد منتقل میشه اما پاسخگویی نهایی در برابر عملکرد و نتیجه، همچنان بر عهده شخص مدیر باقی میمونه.
پس اگر شما مجوز چیزی رو دادید همچنان خودتون مسئولش هستید.
پس اگر شما مجوز چیزی رو دادید همچنان خودتون مسئولش هستید.
👍8❤3👎2
[Ahange Raghte Tanet] ~[SevilMusic.Com]~
[Unknown Artist]
روی این موزیک قفل شده بودم
یکبند روی پلی بود
و از خودم میپرسیدم چرا تا حالا موزیک فارسی در این سبک اینقدر کم شنیدم
این که سخت نیست! نباید اینقدر کمیاب باشه
ریلزهای اینستا رو –که قفلی من رو خوب تشخیص داده بود– پشت هم رد میکردم، یهو یکیشون گفت این موزیک دستپخت هوش مصنوعیه!
چه حس عجیبی… کلمهای برای وصفش ندارم
رباتها بین ما زندگی میکنن و حالا از خود ما به ما شبیهترن
راستش هنوز هم مطمئن نیستم که کار هوش مصنوعی باشه
هرچی هست، آزمون تورینگ رو پاس شد
موزیک قشنگیه
برای تو ❤️
یکبند روی پلی بود
و از خودم میپرسیدم چرا تا حالا موزیک فارسی در این سبک اینقدر کم شنیدم
این که سخت نیست! نباید اینقدر کمیاب باشه
ریلزهای اینستا رو –که قفلی من رو خوب تشخیص داده بود– پشت هم رد میکردم، یهو یکیشون گفت این موزیک دستپخت هوش مصنوعیه!
چه حس عجیبی… کلمهای برای وصفش ندارم
رباتها بین ما زندگی میکنن و حالا از خود ما به ما شبیهترن
راستش هنوز هم مطمئن نیستم که کار هوش مصنوعی باشه
هرچی هست، آزمون تورینگ رو پاس شد
موزیک قشنگیه
برای تو ❤️
❤3👍3🕊2
چرا مرگ وجود داره؟
یک نفر میمیره و دیگه هیچوقت نیست و هیچوقت جواب نمیده. هیچوقت.
و تو تا ابد مجبوری اون جای خالی رو با خودت حمل کنی.
انگار زندگی یه پروژه نیمهکاره است. برای همه انسانها، همیشه. وسط روز وسط کار و هزارتا قول و برنامه، وقتی خیلیها روش حساب کردن، یهو میذاره میره و دیگه هیچوقت و هیچوقت برنمیگرده که حتی یه خداحافظی کنه.
حتی نمیفهمی کجا رفت. نمیفهمی هنوز حضور داره و فقط نمیتونه جوابتو بده یا اینکه برای همیشه تموم شده و رفته. تو میمونی و یه راز سربهمهر به درازای تاریخ فلسفهی انسان. تو میمونی و یه مشت خیال و آرزو. تو میمونی و دیداری که به قیامت حواله شده.
وسایلش هنوز اونجان، حرفهاش هنوز یه کنج ذهنته، عکسهاش هنوز توی گالری گوشیته، میدونی برای کدوم چیزای کوچیک دغدغه داشت و همیشه تذکرشو میداد. ولی خودش کجاست؟ حداقل چرا همهچیز رو با خودش نبرد؟ تا همین چند دقیقه پیش که داشت حرف میزد، چرا یهو دیگه نیست؟ حتی فایده نداره صبر کنی تا بیدار بشه. چون خواب نیست.
آدمها چرا میمیرن؟ ما یه روز میتونیم جلوی مردن آدمها رو بگیریم؟ یا حداقل کمک کنیم پروژه زندگیشون رو تکمیل کنن و اینطور نیمهکاره همهچیز رو رها نکنن؟
چرا مرگ وجود داره؟ این سوال سرد گاهی بهم حمله میکنه و به روانم کوبیده میشه.
انکار » خشم » چانهزنی » افسردگی » پذیرش
یک نفر میمیره و دیگه هیچوقت نیست و هیچوقت جواب نمیده. هیچوقت.
و تو تا ابد مجبوری اون جای خالی رو با خودت حمل کنی.
انگار زندگی یه پروژه نیمهکاره است. برای همه انسانها، همیشه. وسط روز وسط کار و هزارتا قول و برنامه، وقتی خیلیها روش حساب کردن، یهو میذاره میره و دیگه هیچوقت و هیچوقت برنمیگرده که حتی یه خداحافظی کنه.
حتی نمیفهمی کجا رفت. نمیفهمی هنوز حضور داره و فقط نمیتونه جوابتو بده یا اینکه برای همیشه تموم شده و رفته. تو میمونی و یه راز سربهمهر به درازای تاریخ فلسفهی انسان. تو میمونی و یه مشت خیال و آرزو. تو میمونی و دیداری که به قیامت حواله شده.
وسایلش هنوز اونجان، حرفهاش هنوز یه کنج ذهنته، عکسهاش هنوز توی گالری گوشیته، میدونی برای کدوم چیزای کوچیک دغدغه داشت و همیشه تذکرشو میداد. ولی خودش کجاست؟ حداقل چرا همهچیز رو با خودش نبرد؟ تا همین چند دقیقه پیش که داشت حرف میزد، چرا یهو دیگه نیست؟ حتی فایده نداره صبر کنی تا بیدار بشه. چون خواب نیست.
آدمها چرا میمیرن؟ ما یه روز میتونیم جلوی مردن آدمها رو بگیریم؟ یا حداقل کمک کنیم پروژه زندگیشون رو تکمیل کنن و اینطور نیمهکاره همهچیز رو رها نکنن؟
چرا مرگ وجود داره؟ این سوال سرد گاهی بهم حمله میکنه و به روانم کوبیده میشه.
انکار » خشم » چانهزنی » افسردگی » پذیرش
❤9🕊3🔥2👍1🥰1💔1
هر روز برای یه سری اتفاقات ریز و کوچیک سوگواری میکنم. به خاطر طرد شدنها و نادیده گرفته شدنهای ریز. برای نرسیدنهای کوچک و حتی مسخره. برای ماشینی که پشت سرم چراغ داد و مجبور شدم جابهجا بشم. برای پروژهای که با ذوق و شوق پروپوزالش رو دادم ولی طرف مقابل ناپدید شد و رفت. برای تیکه آخر غذایی که بنا بود صبح توی یخچال مونده باشه ولی کس دیگهای خورده بودش. برای حرفی که میخواستم بزنم و جرأت نکردم. برای فیلمهایی که دوست داشتم ببینم ولی وقت نشد. برای سوالی که میخواستم جوابش رو بدونم ولی لابهلای کارهای مختلف گم شد. برای ورزشی که آرزو داشتم شروع کنم ولی حوصلهش رو نداشتم. برای اون موسیقی غمانگیز که ترسهای آیندهام رو یادم آورد. برای صبحی که مثل روز قبل شروع میشه و شبی که بیدستاورد تموم میشه. برای این همه «برای» غیرتکراری.
این سوگواریها گاهی بیش از حد طولانی میشه. فکر میکنم گاهی باید طی ۳ دقیقه سوگواری کرد و به زندگی برگشت. زندگی پر از امکانها و قابلیتهاست. یک آزمایشگاه بزرگ، یه اشتراک ۲۰۰ دلاری هوش مصنوعی، هرچی میخوای میتونی توش بسازی، تست کنی و بعدش نتیجه رو تماشا کنی. نباید درخودرفتگی و downtime انسان طولانی بشه. ولی برای من گاهی بیش از حد طول میکشه.
این سوگواریها گاهی بیش از حد طولانی میشه. فکر میکنم گاهی باید طی ۳ دقیقه سوگواری کرد و به زندگی برگشت. زندگی پر از امکانها و قابلیتهاست. یک آزمایشگاه بزرگ، یه اشتراک ۲۰۰ دلاری هوش مصنوعی، هرچی میخوای میتونی توش بسازی، تست کنی و بعدش نتیجه رو تماشا کنی. نباید درخودرفتگی و downtime انسان طولانی بشه. ولی برای من گاهی بیش از حد طول میکشه.
❤5👍4💔3🕊1
فکر میکنم همونطور که سرعت نور، سد محکم دنیای فیزیکیه و دستنیافتنی هست، رهایی از رنج هم سد محکم دنیای ذهنیه و دستنیافتنیه. هیچوقت و تحت هیچ شرایطی نمیشه یک انسانِ همیشه شاد و همیشه راضی رو مشاهده کنیم. شاید بعضی انسانها بهش نزدیک بشن یا بهش میل کنن. اما هیچوقت به اون نقطه نمیرسن. بیرنجی محدودهی خدایانه.
1❤9👍3🔥2
آرزو دارم احساس زنده بودن بکنم و این احساس محدود به جرقههایی کوتاه در طول سال که بیاختیار میان و میرن نباشه. آدمها کی بیشتر احساس زنده بودن میکنن؟
آدمها احساس زنده بودن میکنن، وقتی کاری میکنن که یه کم ترسناکه ولی واقعاً از ته دل میخوانش. ترس از خطر منظورم نیست، منظورم اون حس ابهامآلودیه که باعث میشه پیش خودشون بگن نمیدونم تهش چیه ولی میخوام امتحانش کنم. حس زنده بودن بعد از اون کاری میاد که ذهن آدم میگه انجامش نده چون احمقانه است. و تو انجامش میدی چون احمقانه است.
آدمها احساس زنده بودن میکنن، وقتی بدنشون رو حس میکنن. موندن زیاد توی ذهن، آدم رو مسخ میکنه. آدم نیاز داره به بدنش، زندهترین چیزِ ملموس، برگرده. ورزش کنه، بدوعه و خودشو از نفس بندازه، بره زیر آب سرد، برقصه یا بیهدف واسه خودش راه بره.
آدمها احساس زنده بودن میکنن، وقتی یه چیزی خلق میکنن یا یه اثری میذارن. حتی آشپزی، حتی آدرس دادن به کسی که راهشو گم کرده.
آدمها احساس زنده بودن میکنن، وقتی ارتباط واقعی دارن. وقتی بالأخره حرف دلشونو میزنن. وقتی با کسی یه گفتوگوی عمیق میکنن. وقتی از ته دل میخندن.
آدمها احساس زنده بودن میکنن، وقتی دنبال کنجکاویشون میرن. وقتی که یه کم از «چطور به نظر میرسم؟» فاصله میگیرن و به جاش میرن سمت «چی برام جالبه که انجامش بدم؟»
شاید کمکی بکنه. شاید گرهی باز کنه. برای اونی که نیازش داره.
آدمها احساس زنده بودن میکنن، وقتی کاری میکنن که یه کم ترسناکه ولی واقعاً از ته دل میخوانش. ترس از خطر منظورم نیست، منظورم اون حس ابهامآلودیه که باعث میشه پیش خودشون بگن نمیدونم تهش چیه ولی میخوام امتحانش کنم. حس زنده بودن بعد از اون کاری میاد که ذهن آدم میگه انجامش نده چون احمقانه است. و تو انجامش میدی چون احمقانه است.
آدمها احساس زنده بودن میکنن، وقتی بدنشون رو حس میکنن. موندن زیاد توی ذهن، آدم رو مسخ میکنه. آدم نیاز داره به بدنش، زندهترین چیزِ ملموس، برگرده. ورزش کنه، بدوعه و خودشو از نفس بندازه، بره زیر آب سرد، برقصه یا بیهدف واسه خودش راه بره.
آدمها احساس زنده بودن میکنن، وقتی یه چیزی خلق میکنن یا یه اثری میذارن. حتی آشپزی، حتی آدرس دادن به کسی که راهشو گم کرده.
آدمها احساس زنده بودن میکنن، وقتی ارتباط واقعی دارن. وقتی بالأخره حرف دلشونو میزنن. وقتی با کسی یه گفتوگوی عمیق میکنن. وقتی از ته دل میخندن.
آدمها احساس زنده بودن میکنن، وقتی دنبال کنجکاویشون میرن. وقتی که یه کم از «چطور به نظر میرسم؟» فاصله میگیرن و به جاش میرن سمت «چی برام جالبه که انجامش بدم؟»
شاید کمکی بکنه. شاید گرهی باز کنه. برای اونی که نیازش داره.
❤15🕊3🍾3👍1
هر انتخاب و هر تصمیمگیری، یک شاخه در خط زمانی زندگی انسان میزنه و وارد هر شاخهای که میشیم، برای همیشه شاخههای موازیای رو که میتونستیم واردشون بشیم، برای ما غیرفعال میکنه. این شاخهی زندگی رو انتخاب کردی، دیگه بقیه شاخهها قرار نیست زندگی بشن. برای کسی که امکانها براش جذابن، یا کسی که ترس از از دست دادنِ آلترناتیوها رو داره (FOMO) این یه جور مرگ کوچکه. تو در هر روز، صدها بار تصمیم میگیری، صدها بار انتخاب میکنی، و صدها بار میمیری. صدها هزار بار. چون انتخاب هر مسیر، «نه» گفتن به هزاران مسیرِ جایگزینه.
ولی حسی که خاموش شدن شاخههای دیگر داره، میتونه همونقدر که تلخ و سوگناک هست، مهیج و قهرمانانه باشه. ما موجوداتی محدود در سه بُعد هستیم. شاید موجودات چهاربعدی که جابهجا شدن در زمان براشون مثل جابهجا شدن در مکان برای ماست، به سادگی بتونن تمامی خطوط زمان رو زندگی کنن. اما برای ما، تا اون زمان که درهای بُعد چهارم به رومون باز بشه، شاید چاره کار در تغییر نگاه باشه. تغییر استعارهها، رواقی زیستن، جایگزین کردن JOMO به جای FOMO. حس خوبِ غرقگی، ادراکِ حضور در گوشهای از تار و پودِ پارچهی بینهایتِ کیهان. پایین گذاشتن بار هستی از دوشِ کوچک خودمون، و چشیدن اون قطرهی کوچکی از زمان که در اختیار داریم.
ولی حسی که خاموش شدن شاخههای دیگر داره، میتونه همونقدر که تلخ و سوگناک هست، مهیج و قهرمانانه باشه. ما موجوداتی محدود در سه بُعد هستیم. شاید موجودات چهاربعدی که جابهجا شدن در زمان براشون مثل جابهجا شدن در مکان برای ماست، به سادگی بتونن تمامی خطوط زمان رو زندگی کنن. اما برای ما، تا اون زمان که درهای بُعد چهارم به رومون باز بشه، شاید چاره کار در تغییر نگاه باشه. تغییر استعارهها، رواقی زیستن، جایگزین کردن JOMO به جای FOMO. حس خوبِ غرقگی، ادراکِ حضور در گوشهای از تار و پودِ پارچهی بینهایتِ کیهان. پایین گذاشتن بار هستی از دوشِ کوچک خودمون، و چشیدن اون قطرهی کوچکی از زمان که در اختیار داریم.
1❤13👍4🆒1
وقتی چیزی، جایی یا شخصی مناسب تو نباشه، به نظرم خودش رو به شکل نوعی بیعلاقگی یا این احساس نشون میده که کف دلت یه چیزی داره غلت میخوره. دستکم برای من اینطوره.
در مقابل، جایی که مناسب تو باشه، لزوماً این حس رو به تو منتقل نمیکنه که: وای! چقدر جای فوقالعادهایه! و لزوماً چشمات برق و دهنت آب نمیافته. بلکه صرفاً اون حس ناخوشایندی رو که بالا توصیفش کردم، نداری. یه حس معمولی داری. داری زندگیات رو میکنی و روی روالی. دغدغهی خاصی نداری.
در این مورد، تشبیهی از پزشکها شنیدم که میگن اگر وجود داشتنِ یک عضو بدنت رو حس نکنی، یعنی اون عضو داره درست کار میکنه. قرار نیست حتماً حس خوبی به تو بده. قراره اصولاً حسش نکنی. مثلاً وقتی وجود قلبت رو توی سینهات حس نمیکنی، یعنی قلبت داره کار خودش رو درست انجام میده.
اگر کاری که انجام میدی دغدغه دائمی ذهنت نباشه، چه از جهت مثبت و چه منفی، به نظرم در وضعیت خوبی هستی. این رو دربارهی سویهی مثبت ماجرا هم میگم، چون فکر میکنم احساسات خیلی مثبت هم حالتی خارج از وضعیت معمولن و آنتروپی بالایی دارن. درست نمیدونم چطور توصیفش کنم که اشتباه برداشت نشه. هرچی که هست، نه باعث میشه که خیلی روی ابرها باشی و نه تو رو میبره به اعماق جهنم. یه حس خیلی معمولی داری. به نظرم این حالت میتونه عبارت دیگری برای خوشبختی باشه.
یادم هست دکتر مکری هم توی یکی از سخنرانیهاش از پژوهشی در این زمینه صحبت میکرد که توی اون، افراد باید احساسشون را در فواصل زمانی مشخص، مثلاً هر چند ساعت، ثبت میکردن. اونهایی که معمولاً میگفتن: «الان حس خاصی نداریم، نه خیلی خوشحالیم و نه خیلی ناراحت»، طبق شاخصهای پژوهش در مجموع موفقتر و خوشبختتر بودند.
به هر حال، اگر شغل یا زندگی یا روابط انسانی تو احساسات خیلی شدیدی به تو ندن و مدام دغدغهی ذهن تو و جیمیجامپ میدان افکارت نباشن، به نظرم در نقطه خوبی قرار داری.
در مقابل، جایی که مناسب تو باشه، لزوماً این حس رو به تو منتقل نمیکنه که: وای! چقدر جای فوقالعادهایه! و لزوماً چشمات برق و دهنت آب نمیافته. بلکه صرفاً اون حس ناخوشایندی رو که بالا توصیفش کردم، نداری. یه حس معمولی داری. داری زندگیات رو میکنی و روی روالی. دغدغهی خاصی نداری.
در این مورد، تشبیهی از پزشکها شنیدم که میگن اگر وجود داشتنِ یک عضو بدنت رو حس نکنی، یعنی اون عضو داره درست کار میکنه. قرار نیست حتماً حس خوبی به تو بده. قراره اصولاً حسش نکنی. مثلاً وقتی وجود قلبت رو توی سینهات حس نمیکنی، یعنی قلبت داره کار خودش رو درست انجام میده.
اگر کاری که انجام میدی دغدغه دائمی ذهنت نباشه، چه از جهت مثبت و چه منفی، به نظرم در وضعیت خوبی هستی. این رو دربارهی سویهی مثبت ماجرا هم میگم، چون فکر میکنم احساسات خیلی مثبت هم حالتی خارج از وضعیت معمولن و آنتروپی بالایی دارن. درست نمیدونم چطور توصیفش کنم که اشتباه برداشت نشه. هرچی که هست، نه باعث میشه که خیلی روی ابرها باشی و نه تو رو میبره به اعماق جهنم. یه حس خیلی معمولی داری. به نظرم این حالت میتونه عبارت دیگری برای خوشبختی باشه.
یادم هست دکتر مکری هم توی یکی از سخنرانیهاش از پژوهشی در این زمینه صحبت میکرد که توی اون، افراد باید احساسشون را در فواصل زمانی مشخص، مثلاً هر چند ساعت، ثبت میکردن. اونهایی که معمولاً میگفتن: «الان حس خاصی نداریم، نه خیلی خوشحالیم و نه خیلی ناراحت»، طبق شاخصهای پژوهش در مجموع موفقتر و خوشبختتر بودند.
به هر حال، اگر شغل یا زندگی یا روابط انسانی تو احساسات خیلی شدیدی به تو ندن و مدام دغدغهی ذهن تو و جیمیجامپ میدان افکارت نباشن، به نظرم در نقطه خوبی قرار داری.
❤6🔥4👌2
The Slow Descent Has Begun
A Winged Victory for the Sullen
شاید در جهانی دیگر
جایی که رنج را راهی نباشد
جایی که رنج را راهی نباشد
❤2
ادریس میرویسی 👥
"in my experience, I have found that the solutions to all of life’s most intractable problems are not found through any form of intellect or cleverness.
They are solved simply by moving on."
They are solved simply by moving on."
«تجربهام به من نشان داده که راهحلِ سرسختترین مشکلات زندگی را با هیچگونه استدلال یا زیرکی نمیتوان پیدا کرد. این مشکلات صرفاً با گذشتن از آنها و ادامه دادنِ زندگی حل میشوند.»
این حرف رو خیلی قبول دارم. مشکلات مهم زندگی «رفع» نمیشن، بلکه در گذر زمان، دنیای ما بزرگ میشه و میدان توجهمون عوض میشه تا جایی که اون مشکلات از اهمیت میافتن و جاشون رو به مشکلات دیگری میدن.
این حرف رو خیلی قبول دارم. مشکلات مهم زندگی «رفع» نمیشن، بلکه در گذر زمان، دنیای ما بزرگ میشه و میدان توجهمون عوض میشه تا جایی که اون مشکلات از اهمیت میافتن و جاشون رو به مشکلات دیگری میدن.
1👍8❤3👎1