از آدمی که بی‌خود و بی‌جهت لج می‌کنه، تیکه می‌ندازه و فکر می‌کنه دنیا باید حول محور اون بچرخه بی‌زارم.

دارم عقلمو از دست می‌دم واقعاً.

این سری که در رو ببندم به جای اینکه پشتش منتظر بشینم، هزاران قدم ازش فاصله می‌گیرم.

این روزا ته دلم خالیه و انگار که هیچ حرفی برای گفتن ندارم.

یه پیشنهاد دارم براتون؛ برای یک‌بار هم که شده توی همچین ساعت‌هایی مرایا کری پلی کنید و بعداً ازم تشکر کنید.

هرکاریم بکنی انتهای مسیر فقط خودت می‌مونی و خودت.

گاهی برای درست دیدن، باید فاصله گرفت.

یه‌روزی می‌رسه می‌بینی با چیزایی داری کنار میای که هیچ‌وقت حتی فکرش رو هم نمی‌کردی.

نه. ممنونم ازت. دوستت دارم. خدانگهدار.

اکثر اوقات از همون اول که به آخرش نگاه می‌کنی، همه‌چیز مشخصه، ولی به خودت می‌گی: "نه، شاید من تونستم تغییرش بدم و جور دیگه‌ای رقمش بزنم"، آخر این ماجرا، وقتی از این داستان بیرون میای، تو‌ یک مشت ترومایی که هیچ‌کسی رو‌ نمی‌تونی بابتش مقصر بدونی الا خودت؛ و این سنگین‌ترین جای پذیرشه.

آدم‌هایی که بودیم و تغییر کردیم، احساس‌هایی که زمانی داشتیم و ازشون عبور کردیم، چیزهایی که یک زمانی تمام دنیامون بودن و حالا فقط یه گوشه‌ای از ذهنمون رو اشغال کردن؛ همه‌ی این‌ها هنوز جایی در وجودمون زنده هستن.

یه بخش بزرگی از زندگی تکرار شدن سکانس‌ها و عوض شدن نقش‌هاست.

اخرش خودم‌و انتخاب کردم و رفتم. پایان داستان.