نه. ممنونم ازت. دوستت دارم. خدانگهدار.

اکثر اوقات از همون اول که به آخرش نگاه می‌کنی، همه‌چیز مشخصه، ولی به خودت می‌گی: "نه، شاید من تونستم تغییرش بدم و جور دیگه‌ای رقمش بزنم"، آخر این ماجرا، وقتی از این داستان بیرون میای، تو‌ یک مشت ترومایی که هیچ‌کسی رو‌ نمی‌تونی بابتش مقصر بدونی الا خودت؛ و این سنگین‌ترین جای پذیرشه.

آدم‌هایی که بودیم و تغییر کردیم، احساس‌هایی که زمانی داشتیم و ازشون عبور کردیم، چیزهایی که یک زمانی تمام دنیامون بودن و حالا فقط یه گوشه‌ای از ذهنمون رو اشغال کردن؛ همه‌ی این‌ها هنوز جایی در وجودمون زنده هستن.

یه بخش بزرگی از زندگی تکرار شدن سکانس‌ها و عوض شدن نقش‌هاست.

اخرش خودم‌و انتخاب کردم و رفتم. پایان داستان.

نوشته بود:
در مراقبت از قلبتون، با هیچکس تعارف نداشته باشید.

ارزشش رو نداره؛ رهاش کن بره.

گاهی وقتا برای دوست داشتن یک آدم باید باهاش غریبه باشی.

به‌نظرتون من زودتر تموم می‌شم یا زندگی آکادمیکم؟ خواهیم دید چه خواهد شد.

آلتو؟ یعنی فراتر.

چنل دومم:
بیاین آلتو. منتظرتونم اونجا.
(کارامل ماکیاتو سرجاشه، آلتو داستان مهاجرته)

چی بگم والا؛ رقص آخره دیگه.

تشخیص نقطه‌ی شروع سخت و پذیرش نقطه‌ی پایان تلخه.

از من به شما نصیحت؛ هرچقدر کم‌تر بدونید، کم‌تر اذیت می‌شید و بیش‌تر به نفعتونه.