این آدم‌هایی که خیلی زیبان ولی احمقن روحم رو آزار می‌دن. این‌جوری می‌شم که چجوری ممکنه این حجم از حماقت تو این همه زیبایی بگنجه؟

تو دروغگو‌ترین آدم زندگی من بودی. تنها چیزی که ازت یادمه همینه. بهت که فکر می‌کنم نه دل‌تنگ می‌شم، نه ازت بدم میاد؛ فقط یادم میاد تو دروغگو‌ترین آدم زندگیم بودی.

چیزی که قسمتت نیست رو باید فوراً رها کنی.

فکر کنم این فیلم رو قبلاً دیدم و پایانش رو دوست نداشتم.

روزی هزاران مرتبه خداروشکر که باهم غریبه شدیم.

من خودم تقریباً هرشب گرفته هستم، این ماه گرفتگی امشب اون قدرام برام پدیده‌ی جالب و عجیبی نیست.

صحنه‌ی جالب ‌و بامزه‌ایه؛ کل رستوران غذاشونو روی میز رها کردن، گوشیاشونو در آوردن و روی بالکن درحال عکس و فیلم گرفتنن.

یک‌سری از تصمیم‌ها همون‌قدر که سختن، واجبن.

نه تنها نمی‌دونم چطوری باید به زبون بیارمش، بلکه فکر می‌کنم گفتنش هم چیزی رو درست نمی‌کنه.

نجات دهنده‌ی واقعی فقط و فقط تیرامیسو.

انسان راحت جایگزین می‌شود. خیلی راحت. همانطور که خیلی راحت فراموش می‌شود.

«هروقت احساس کردی گوشه‌ی رینگ افتادی و داری مشت می‌خوری، بیش‌تر تلاش کن.»

عاشق این بوی شیرینی، نون و بیکری‌ام. هروقت این بو توی مشامم می‌پیچه احساس سرزنده بودن می‌کنم.

من خیلی سلیقه‌م خوبه‌ها، ولی پول ندارم.

عجب گیری کردما. باورم نمی‌شه.