واقعاً یه bare minimum هایی رو توی روابط با اطرافیانتون رعایت نمی‌کنید که آدم متعجب میشه و هاج و واج می‌مونه.

تریلر فیلم Wuthering Heights رو دیدم؛ دقیقاً همون چیزی که انتظارش رو دارم. یه نسخه‌ی thriller و psychosexual از رمان امیلی برونته، با بازی جیکوب الوردی و مرگو رابی و از اون مهم‌تر، کارگردانی امرلد فنل عزیزم که مو رو به تنم سیخ کرد. تا ابد امرلد فنل و آثارش رو می‌پرستم و بی‌صبرانه منتظر این فیلمم.

جورجو آرمانی، اسطوره‌ و امپراطور دنیای مد و فشن، در سن ۹۱ سالگی در گذشت. دنیای مد و فشن هیچ‌وقت مانندش رو نخواهد دید.

وی با این منطق که فقط یک بار زندگی می‌کند، تمام پول‌هایش را در یک چشم به هم زدن خرج می‌کرد.

«من فکر می‌کردم که تورو دوست دارم، ولی در واقع هیچ‌وقت دوستت نداشتم.»

این شرقی غمگین بودن هم به نظرم خیلی جالب نیست؛ کاش فقط غمگین بودم.

امیدوارم وقتی نوبت تو رسید بهتر از من عمل کنی.

با اجازتون می‌خوام مکانیسم پاچه رو فعال کنم و هرکی رفت روی نِروم پاچه‌ش رو بگیرم. هاپ هاپ.

این آدم‌هایی که خیلی زیبان ولی احمقن روحم رو آزار می‌دن. این‌جوری می‌شم که چجوری ممکنه این حجم از حماقت تو این همه زیبایی بگنجه؟

تو دروغگو‌ترین آدم زندگی من بودی. تنها چیزی که ازت یادمه همینه. بهت که فکر می‌کنم نه دل‌تنگ می‌شم، نه ازت بدم میاد؛ فقط یادم میاد تو دروغگو‌ترین آدم زندگیم بودی.

چیزی که قسمتت نیست رو باید فوراً رها کنی.

فکر کنم این فیلم رو قبلاً دیدم و پایانش رو دوست نداشتم.

روزی هزاران مرتبه خداروشکر که باهم غریبه شدیم.

من خودم تقریباً هرشب گرفته هستم، این ماه گرفتگی امشب اون قدرام برام پدیده‌ی جالب و عجیبی نیست.

صحنه‌ی جالب ‌و بامزه‌ایه؛ کل رستوران غذاشونو روی میز رها کردن، گوشیاشونو در آوردن و روی بالکن درحال عکس و فیلم گرفتنن.