دانشگاه قبول شدن آسونه، مدرک آیلتس و تافل گرفتن آسونه، زبان دوم و سوم یاد گرفتن آسونه، پذیرش گرفتن آسونه، مهاجرت کردن آسونه، کار کردن آسونه، رابطه‌ی سالم داشتن آسونه، ورزش کردن آسونه، هنرمند بودن آسونه. چی سخته پس؟ مثل شما بودن؟ لوزر بودن؟

خیلی خوبه که وقتی توی جمع دوست و آشناهاتون قرار می‌گیرید، بگید و بخندید. ولی اجازه ندید با گفتن جمله‌ی «جنبه‌ت رو ببر بالا» هر شوخی‌ای که دلشون خواست باهاتون بکنن.

امان از حس ششم قوی.

اگه یه روزی اومد که به هر دلیلی دیگه با هم در ارتباط نبودیم، بدون که از سمت من هیچ آسیبی بهت نمی‌رسه و تمام حس‌ها، حرف‌ها، خاطرات و لحظه‌هات پیش من جاشون امنه.

باید جای بعضی از زخم‌هارو توی وجودت نگه داری تا دیگه راه رو اشتباه نری.

you're the یخ to my شربت آبلیمو

زندگی هرروز واقعیت‌های عجیبی رو می‌کوبونه تو صورتم. اصن باورنکردنی.

انگشت اتهام رو الکی به سمت خودتون نگیرین؛ بعضی از آدم‌ها واقعاً هیچ‌جوره تکلیفشون با خودشون مشخص نیست، چه برسه به شما.

نه ناراحتم نکردی. ناامیدم کردی عزیزم.

به‌خدا من دارم با تردستی و شعبده‌بازی زندگی می‌کنم. مگه می‌شه که جمع خرج آخر ماهم ۳ برابر موجودی‌ای باشه که اول ماه تو کارتم دارم؟

آخرین نقطه توی هر نوع از روابط انسانی، بی‌تفاوتیه. نقطه‌ای که دیگه از هیچ اتفاقی متعجب نمی‌شی و از هیچ حرف یا رفتاری ناراحت نمی‌شی.

آلبوم جدید سابرینا رو پلی کردم و بساط پاستا و شراب رو هم آماده کردم. تا آخر شب از طریق ایمیل باهام در ارتباط باشید.

از زیر زمین که میای بیرون و رشد می‌‌کنی، تو طبقه‌ی اول آدم‌های خیلی کمتری هستن و تنهاتر می‌شی. بیشتر که رشد کنی، تو طبقه دوم هم خیلی آدم‌های کمتری می‌بینی. داستان اینه که به قول حسین اُرا، بعد یه مدت می‌فهمی خونه‌ی تو همین راه پله‌ای هست که داری ازش می‌ری بالا نه این طبقه‌ها. چقدر من این رو زندگی‌ کردم این یک سال.

دوست داشتم که ادامه می‌داشت، ولی خیلی وقته که تموم شده.