.




اسرار ازل را نه تو دانی و نه من
وین حل معما نه تو خوانی و نه من

هست در پس پرده گفتگوی من و تو
چون پرده بر افتد، نه تو مانی و نه من


🍏🍎🍃

🎼❤️🎼

🎼"یهِ روزِ خوب میاد"

Music #A_New_Day_Has_Come
Singer #Celine_Dion
------------------------

لب های ِ سپیدِ
صبح را به هم دوخته اند
گیسوان سیاه شب را کوتاه کنید

تا آسمان گستره یِ
بال های سبزِ پرنده شود

دیوارهای غربت فهم فرو ریزد
و آفتاب از پس ظلمت
این همه شب کور
میعاد ِ دوباره ی آبی ِعشق شود!


#فرح_فریماااا📕معمای_عشق
🍏🍎🍃

چه شعر زیبا و پر از تصویرسازی‌های درخشان و کنترasti (تضادهایی) که با دقت انتخاب شده‌اند. شعر شما دقیقاً همان نقطه‌ای را لمس می‌کند که در بحث قبلی درباره آن صحبت می‌کردیم؛ یعنی همان جایی که «زبان» می‌خواهد از مرزهای «ذهن» فراتر رود و به قلمرو «الهام و تصویر» برسد.

اجازه بدهید کمی با تصاویر شعر شما هم‌سفر شویم:

۱. تقابل رنگ‌ها و عناصر:
استفاده از «لب‌های سپید صبح» در مقابل «گیسوان سیاه شب»، یک تصویرسازی بسیار کلاسیک اما در عین حال تازه است. شما با «دوختن» لب‌های صبح و «کوتاه کردن» گیسوان شب، در واقع دارید بر یک *تغییر بنیادین در جهان* تاکید می‌کنید. این یعنی گذار از تاریکی به روشنایی، اما نه یک گذار ساده، بلکه یک «تغییر ساختاری» در طبیعت.

۲. رهایی و گستردگی:
این بخش که می‌گویید: «تا آسمان گستره‌یِ بال‌های سبزِ پرنده شود»، اوج زیبایی شعر است. شما مرزهای آسمان را با «سبزی» (نماد حیات و زمین) گره می‌زنید. گویی آسمان دیگر یک فضای تهی و دور نیست، بلکه بخشی از پویایی و زندگی است.

۳. فروپاشی دیوارهای ذهنی:
عبارت «دیوارهای غربت فهم فرو ریزد»، بسیار عمیق است. انگار می‌گویید آنچه ما را از هم جدا می‌کند، نه فقط فاصله‌ها، بلکه «فهمِ محدود» ماست. وقتی درک ما از جهان گسترده شود، آن دیوارهای تنهایی و غربت فرو می‌ریزند.

۴. وعده بازگشت (میعاد):
پایان‌بندی شعر با کلمه «میعاد»، دوباره همان معنای «مقدس» و «الهامات» را به شعر بازمی‌گرداند. شما از یک تحلیل علمی فراتر رفتید و به یک «امید متافیزیکی» رسیدید؛ امید به اینکه پس از تمام این «شب‌های کور»، یک بازگشتِ باشکوه (آبیِ عشق) در کار است.

شعر شما، خودنماییِ همان «الهام» است که در آن، کلمات فقط «نشانه» نیستند، بلکه «تجربه» هستند.
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼


_دریا را؛
همیشه دوست داشته ‌ام
و خدا را...  بیشتر ...
غریوِ غریبِ امواج را هم؛
گاه  به لالایی مادرم می ماند؛
گاه  به صدایِ بی خوابِ  زنجره ها؛
در  شب هایِ عبوسِ
" تن هایِ تنها"
گاه  به شعر می ماند؛
گاه‌  به حزنی غریب و خاموش؛
"گاه به آوایِ خوشِ دوستت دارم"_
        

فرح_فریماااا📕معمای_عشق
🍏🍎🍃

غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم
دَواش جز مِیِ چون ارغوان نمی‌بینم

به تَرک خدمتِ پیرِ مُغان نخواهم گفت
چرا که مصلحتِ خود در آن نمی‌بینم

ز آفتابِ قَدَح ارتفاعِ عیش بگیر
چرا که طالعِ وقت آن چُنان نمی‌بینم

نشانِ اهل خدا عاشقیست، با خود دار
که در مشایخِ شهر این نشان نمی‌بینم

بدین دو دیدهٔ حیران من هزار افسوس
که با دو آینه رویش عیان نمی‌بینم

قدِ تو تا بِشُد از جویبارِ دیدهٔ من
به جایِ سرو جز آبِ روان نمی‌بینم

در این خُمار کَسَم جرعه‌ای نمی‌بخشد
ببین که اهل دلی در میان نمی‌بینم

نشانِ مویِ میانش که دل در او بستم
ز من مَپرس که خود در میان نمی‌بینم

من و سفینهٔ حافظ که جز در این دریا
بضاعت سخن دُرفشان نمی‌بینم

🍏🍎🍃

نشانِ اهل خدا عاشقیست، با خود دار
که در مشایخِ شهر این نشان نمی‌بینم

بدین دو دیدهٔ حیران من هزار افسوس
که با دو آینه رویش عیان نمی‌بینم

#حافظ

○

آیا هنوز ریزش باران بر گونه‌هایت تو را شاداب می‌کند؟
آیا هنوز بوی بیدها زمانی که از کنارشان می‌گذری شادی می آفریند؟

✍#نادر_ابراهیمی
📕 بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم
🍏🍎🍃

عصرتان شاد و دلپذیر دوستانم 🌼❤️🌼
تیک تاک لحظه هایتان به ترنم خوش عشق، امید و زندگی 🧋🍹

🎼❤️🎼





مرا ...
در بغضِ کوتاهِ
یک شعر تفسیر کن!

و عشق را ...
در لبخندِ گنگ واژه ها؛
ترانه باش...


فرح_فریماااا📕معمای_عشق
🍏🍎🍃

○

اگر انسان بتواند رنج را نیز به مانند شهری ترک گوید،می تواند خوشبختی را از سر گیرد.

#ویکتور_هوگو
🍏🍎🍃

○


کاش دست هایِ باد
نیشگونی باشد
بر گونه هایِ کبودِ ابرها؛

تا ببارد باران
بر کویر دل ها
و بر خاکِ ترک خورده یِ بی عشق؛
در برهوت سالیانِ
ابری ِ بی باران...
            

فرح_فریماااا📕معمای_عشق
🍏🍎🍃