This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
He always is watching you
Enplond
Photo
رنج و درد مردم زمانی برای انها اهیمت دارد که برای روایت سیاسی قابل قبول باشد
برای حکومت ایران، رنج مردم تا جایی اهمیت دارد که در چارچوب روایت سیاسی و منافع ژئوپلیتیکش بگنجد. به همین دلیل، کشتهشدن فلسطینیها به یکی از محورهای اصلی سیاست خارجی و تبلیغات رسمی تبدیل شده، اما درباره سرکوب و بازداشت گسترده اویغورها در چین، همان حکومت یا سکوت کرده یا حتی از مواضع پکن حمایت کرده است.»
این نقد بر پایه یک تناقضی است که منتقدان جمهوری اسلامی بارها به آن اشاره کردهاند: جمهوری اسلامی خود را مدافع «مستضعفان جهان» معرفی میکند، اما در قبال اویغورها، که مسلمانان ترکتبار ساکن منطقه سینکیانگ چین هستند، موضعی بسیار محتاط یا همراه با چین داشته است. ایران در سال ۲۰۱۹ از نامهای در سازمان ملل حمایت کرد که از سیاستهای چین در سینکیانگ دفاع میکرد و منتقدان داخلی نیز این سکوت را ناشی از وابستگی اقتصادی و سیاسی تهران به پکن دانستهاند.
در مقابل، مسئله فلسطین برای جمهوری اسلامی نهفقط یک موضوع انسانی، بلکه بخشی از هویت سیاسی و ایدئولوژیک نظام است؛ بنابراین به شکل گسترده در گفتمان رسمی، رسانهها و سیاست خارجی برجسته میشود. منتقدان میگویند این تفاوت رفتار نشان میدهد که معیار اصلی، نه صرفاً دفاع از حقوق بشر یا مسلمانان، بلکه همسویی آن رنج با منافع و روایت سیاسی حکومت است.
اگر بخواهیم این ایده را بهصورت کوتاه و گزنده بیان کنیم:
«وقتی پای فلسطین وسط باشد، جمهوری اسلامی از انسانیت حرف میزند؛ وقتی پای اویغورها وسط باشد، از مصلحت. این یعنی درد مردم نه یک اصل، بلکه ابزاری برای روایت سیاسی است.»
برای حکومت ایران، رنج مردم تا جایی اهمیت دارد که در چارچوب روایت سیاسی و منافع ژئوپلیتیکش بگنجد. به همین دلیل، کشتهشدن فلسطینیها به یکی از محورهای اصلی سیاست خارجی و تبلیغات رسمی تبدیل شده، اما درباره سرکوب و بازداشت گسترده اویغورها در چین، همان حکومت یا سکوت کرده یا حتی از مواضع پکن حمایت کرده است.»
این نقد بر پایه یک تناقضی است که منتقدان جمهوری اسلامی بارها به آن اشاره کردهاند: جمهوری اسلامی خود را مدافع «مستضعفان جهان» معرفی میکند، اما در قبال اویغورها، که مسلمانان ترکتبار ساکن منطقه سینکیانگ چین هستند، موضعی بسیار محتاط یا همراه با چین داشته است. ایران در سال ۲۰۱۹ از نامهای در سازمان ملل حمایت کرد که از سیاستهای چین در سینکیانگ دفاع میکرد و منتقدان داخلی نیز این سکوت را ناشی از وابستگی اقتصادی و سیاسی تهران به پکن دانستهاند.
در مقابل، مسئله فلسطین برای جمهوری اسلامی نهفقط یک موضوع انسانی، بلکه بخشی از هویت سیاسی و ایدئولوژیک نظام است؛ بنابراین به شکل گسترده در گفتمان رسمی، رسانهها و سیاست خارجی برجسته میشود. منتقدان میگویند این تفاوت رفتار نشان میدهد که معیار اصلی، نه صرفاً دفاع از حقوق بشر یا مسلمانان، بلکه همسویی آن رنج با منافع و روایت سیاسی حکومت است.
اگر بخواهیم این ایده را بهصورت کوتاه و گزنده بیان کنیم:
«وقتی پای فلسطین وسط باشد، جمهوری اسلامی از انسانیت حرف میزند؛ وقتی پای اویغورها وسط باشد، از مصلحت. این یعنی درد مردم نه یک اصل، بلکه ابزاری برای روایت سیاسی است.»