می‌گفت:
پدران برای روز و روز‌هایشان، تبریک نمی‌خواهند
احترام می‌خواهند
و این احترام در گرو مدیریت مادران است
می‌گفت:
تنها مادرانی در این مدیریت، موفقند که اصالت فرهنگی و خانوادگی دارند.
خدا رحمتش کند
این حرف‌های افسانه‌ای را مادرم می‌گفت...
مادرم سراسر شعر بود و مریم نام داشت
روز پدر مبارک
روح مادرم شاد

@aakef_ir

تقدیم به امام مهربان 😍

قدری بریز بر شب من موی خویش را
قدری بیار سمت من ابروی خویش را

مخفی کنم بخاطر نامحرمان شهر
تا کی به بغض‌ِ خسته هیاهوی خویش را

باید برای عرضه‌ی حاجت بیاورم
نزدِ کبوتران تو هوهوی خویش را

شیطانیان مرا به اسیری گرفته‌اند
باید کنی ضمانتِ آهوی خویش را

ای شاهِ بی بدیل گذارم به شوق وصل
در پیش آستان تو زانوی خویش را

آقا! چه کرده‌ای که زنان طلا پرست
نذر تو می‌کنند النگوی خویش را

محمدعلی عرب نژاد
(عاکف)
web: aakef.ir
insta: aakef__ir
soroush; rubika; eitaa; bale; telegram:
@aakef_ir
sms: 10000110009909

به پهنای این شعر مضمون بکارید
غزلواره‌ای غرق افسون بکارید

در این شهر آشفته، یارانِ همدل!
قلم را بیارید و قانون بکارید

به زخمی که دیریست مرهم ندارد؛
مصمم شوید آفتِ خون بکارید

در این‌ خانه اُمّیدِ رویش نمانده
اگر بذر دل هست؛ بیرون بکارید

مرا ثروتی نیست در سینه، جز غم
به خاکِ فقیرم شبیخون بکارید

به این رود بی آب گاهی بیایید
نشانی از آثارِ جیحون بکارید

به پاس جوانمردیِ عشق‌بازان
کمی نخل، اطرافِ کارون بکارید

رفیقانِ دورانِ تنهایی‌ِ من!
سر قبرِ من بیدِ مجنون بکارید...

محمدعلی عرب نژاد
(عاکف)
web: aakef.ir
insta: aakef__ir
soroush; rubika; eitaa; bale; telegram:
@aakef_ir
sms: 10000110009909

ایرانی جان!
با هر اندیشه‌ای که داری، با هر باوری که در دل می‌پروری، امروز هنگام آن است که به میهن خویش بیندیشی.
به آن پرچم سه‌رنگ بیندیش، که هر رنگش یادآور رنجی‌ست، امیدی‌ست، و خونی که برای ایران ریخته شد.
در این سرزمین کهن، سرزمین آریاییان خداشناس، امروز نه سخن از کشاکش‌های گروهی‌ست، نه ستیز بر سر باورها؛
سخن از خاک است، از پرچم است، از نام بلند ایران.
دشمن، دشمن است؛
کارش دشمنی‌ست، بی‌مرز و بی‌پروا.
آن‌که دستانش به خون کودک آغشته است، با مردمی و جوانمردی بیگانه است.
ما اما، بازماندگان رنج و شکوه‌ایم؛
ما تبار ایستادگی‌ایم، نه خاموشی و کناره‌گیری.
امروز، زمان هم‌دلی و هم‌پشتی است؛
نه با چشم‌پوشی از ناهمسانی‌ها، که با پذیرش و بزرگ‌داشت آن‌ها.
زیرا ایران، خانه‌ی همه‌ی ماست؛
و خانه را جز با مهر، باورشوری و هم‌سرشتی نمی‌توان نگاه داشت.
برای ایران، دوش‌به‌دوش هم بایستیم.
برای آن پرچمی که هزاران جان به پایش ریخته شد.
برای مردمانی که زخم خورده‌اند، ولی همچنان استوار مانده‌اند.
برای کودکانی که سزاوار زندگی‌اند، نه مرگ.
جان‌مان در راه مردم، میهن و باورمان، کمترین بهایی‌ست که خواهیم داد.
محمدعلی عرب نژاد
(عاکف)
web: aakef.ir
insta: aakef__ir
soroush; rubika; eitaa; bale; telegram:
@aakef_ir
sms: 10000110009909

«محرم؛ سرود بیداری، نه روایت تکرار»
#هوالشهید
و باز محرم، و فصلی که باید به ما روییدن و سبز شدن را بیاموزد...
این نام پرمعنا، یادآورِ حقیقتی است فراتر از اندوه؛ بازگشتِ نام حسین (ع) بر زبان‌ها، بر کتیبه‌های کوچه، و بر دل‌های مردم، نه صرفاً تکرار یک واقعه، که احیای یک مکتب است؛ مکتبی که بر مدار آزادی، آگاهی و انسان‌سازی می‌چرخد.
محرم، صرفاً آغاز یک تقویم نیست؛ تپش دوباره‌ی تاریخ است در سینه‌ی انسان‌هایی که هنوز به آزادگی زنده‌اند. با آمدن این ماه، نام حسین‌بن‌علی (ع) در پسای کتیبه‌ها و بیرق‌ها، بر ذهن و ضمیر مردمانی نقش می‌بندد که قرن‌هاست از چشمه‌ی کربلا حقیقت می‌نوشند. عاشورا، در حقیقت، دعوتی است به تعقل، تأمل و انتخابی آگاهانه برای زیستنِ حسینی.
حسین (ع)، مصلح بود، نه فقط مظلوم؛ آموزگار بود، نه فقط شهید. قیام او، ترجمان عینی یک نظریه‌ی ژرف دینی، اخلاقی و اجتماعی است؛ نظریه‌ای استوار بر سه پایه: آزادی انسان، کرامت او، و مسئولیت در برابر ظلم.
بی‌گمان، اشک بر حسین گواراست؛ اما اگر این اشک، چراغ فهم و انگیزه‌ی اصلاح نشود، از مسیر آن امام فاصله گرفته‌ایم. امام شصت‌وسه سال زیست و تنها نیم‌روز را در کربلا جنگید؛ و نباید تمامِ حسین را در آن نیم‌روز خلاصه کرد، مگر آنکه آن نیم‌روز را عصاره‌ی زندگی پیش از عاشورا بدانیم، و ادامه‌اش را راهی برای حرکت خود سازیم.
پیروی از حسین، نه در نوحه‌خوانی تنها، که در نو شدن است؛ نه فقط در تعظیم، که در تصمیم؛ تصمیم برای ایستادن در برابر باطل، برای گسترش عدالت، برای زیستن اخلاقی حتی اگر قرارباشد برایش هزینه دهیم.
محرم، موسم گریه نیست؛ موسم گرایش است—گرایشی به نوری که ظلمت را می‌شکافد و راه را نشان می‌دهد.
این‌چنین است که کربلا، نه فقط یک جغرافیاست؛ بلکه یک "موقف" است، معیاری همیشگی. هرجا که حق و باطل در برابر هم صف می‌کشند، آنجا کربلاست. هر دلی که بیدار شود، هر انسانی که برخیزد، به کاروان عاشوراییان پیوسته است.
حسینی بودن، رفتن است نه ماندن؛ برخاستن است نه نشستن؛ و زیستن است، آن‌گونه که مرگ نیز معنا یابد.
محمدعلی عرب نژاد
(عاکف)
web: aakef.ir
insta: aakef__ir
soroush; rubika; eitaa; bale; telegram:
@aakef_ir
sms: 10000110009909

روز قلم؛ روز مسوولیت و تعهد اهل اندیشه
#هوالکاتب
روز قلم، یادآور رسالت سترگ و خطیر اهل قلم در جامعه است؛ آنان که با جوهر اندیشه و صداقت، مسیر روشنی را پیش پای مردم می‌گشایند. در برهه‌های حساس و سرنوشت‌ساز، بیش از هر زمان دیگر، این قلم است که می‌تواند چراغ راه باشد، چشم جامعه را به حقیقت بگشاید و وجدان جمعی را بیدار کند.
اهل قلم باید آزاد باشد؛ سرسپرده هیچ قدرت، منفعت یا جناحی نباشد. آزادگی در بیان، شرافت در نوشتن و تعهد به حقیقت، ستون‌های اصلی قلم پاک است. قلمی که گرفتار تملق یا مصلحت‌اندیشی‌های بی‌حاصل شود، از رسالت واقعی خود باز می‌ماند و به ابزاری برای تثبیت وضع موجود و بی‌عدالتی بدل می‌گردد.
اهل قلم راستین، جامعه‌شناس است و موقعیت‌شناس. او نبض جامعه را می‌شناسد، دردهای مردم را می‌بیند و دغدغه‌های واقعی آن‌ها را درک می‌کند. چنین قلمی گرفتار سطحی‌نگری و پرداختن به مسائل قشری و کلیشه‌ای نمی‌شود. دغدغه‌اش اصلاح است و پیشرفت، و کلامش آینه‌ای است که کاستی‌ها را بی‌پروا و در عین حال منصفانه بازتاب می‌دهد.
اهل قلم باید کنار مردم باشد، نه بر فراز آنان. او با نقد دلسوزانه، با ارائه راهکار و با روشن‌گری، به تعالی و رشد جامعه کمک می‌کند. روز قلم یادآور این است که نوشتن تنها هنر چیدن واژه‌ها نیست، بلکه مسوولیتی است سنگین بر دوش نویسنده؛ مسوولیتی برای ساختن، برای بیدار کردن، و برای پیشبرد جامعه به سوی آینده‌ای بهتر.
باشد که اهل قلم این روز را نه فقط به عنوان گرامی‌داشت ابزاری برای نوشتن، که به عنوان عهدی دوباره با وجدان و تعهد اجتماعی خویش پاس بدارند.
محمدعلی عرب نژاد
(عاکف)
چهاردهم تیرماه روز قلم
web: aakef.ir
insta: aakef__ir
soroush; rubika; eitaa; bale; telegram:
@aakef_ir
sms: 10000110009909

شب بی تو هیچ شانه به گیسو نمی‌زند
میخانه بی حضور تو هوهو نمی‌زند

ماهی میان ظلمت هفت آسمانِ عشق
هیچ‌اختری بدون تو سوسو نمی‌زند

فرقت شکافت؛ علقمه را رستگار کرد
این سرنوشت با پدرت مو نمی‌زند

از شرم شیرخواره نشستی به روی خاک
مردی به هیبت تو که زانو نمی‌زند

برگشتی از میان شط آن روز تشنه‌لب
دریا به قطره هیچ زمان رو نمی‌زند

برخیز تا فرات بمیرد برای تو
کشتی کنار رود که پهلو نمی‌زند..

محمدعلی عرب نژاد
(عاکف)
web: aakef.ir
insta: aakef__ir
soroush; rubika; eitaa; bale; telegram:
@aakef_ir
sms: 10000110009909

هرگز نمیرد آن‌که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده عالم دوام ما

سرکار بانوی ارجمند،
سرکار خانم پری گنجعلی‌خانی
شاعر والامقام و آموزگار فرهیخته
با اندوهی ژرف، درگذشت همسر گران‌قدرتان، زنده یاد محمود صداقت را به شما و خانواده‌ی بزرگوار تسلیت عرض می‌کنم.
درگذشت یار و همراه زندگی، اندوهی‌ است سترگ که واژه‌ها را از بیان آن بازمی‌دارد. با این همه، خاطره روشن و منش انسانی آن عزیز، تسلی‌بخش دل‌های داغدار خواهد بود و نام نیکش، در ذهن و ضمیر بازماندگان، جاودانه خواهد ماند.
باشد که آرامش ابدی، قرین روح بلند آن انسان فرهیخته و صبر و قرار، هم‌نشین دل شما در این روزهای دشوار باشد.
در غم شما شریکم مادرم
شاگرد کوچک شما
محمدعلی عرب‌نژاد
مسوول کانون شاعران آیینی استان کرمان

سلام دوستان جان!
به دلیل مشغله‌ها و محدودیت‌های زمانی، تا اطلاع ثانوی فقط ایتا و اینستاگرام فعالیت مجازی دارم که حق شبکه های داخلی و شبکه‌های خارجی ادا بشه😉
به وبسایت یا همون تارنما هم گاهی سری می زنم!
💚🤍❤️
اونجاها هستم کنارتون
فدای شما
محمدعلی عرب نژاد
(عاکف)
web: aakef.ir
insta: aakef__ir
eitaa: aakef_ir
sms: 10000110009909