تا خدا به ما برسد
ما به خدا رسیده ایم…!

ما مهاجریم، از غمی به غم دیگر؛

چیزی گم است در من،از آرزو فراتر...

هوا ، دچار غم است و انسان دچار تحمل.

بعضى اتفاقات
مثل دریان؛
غرقت می‌کنن
و بعد
جنازتو
به زندگی
برمی‌گردونن.

ماییم و نیمه جانی،آن هم به لب رسیده…

و صبر شد
قسمتی از وجود ما،
مثل روح،مثل پوست،مثل استخوان؛

حق با ونگوگ بود؛ غم، برای همیشه باقی می‌ماند.

کی دیده شب بمونه؟
ما عزیزم، ما دیدیم.
شب که مونده هیچ، هرچی هم می‌گذره داره تاریک تر می‌شه.

این جهان پوچ ترین معرکه در دیده ما بود
و از این رو هرگز سر عمری که سپر شد
به لب تیغ قضاوت گله‌ای نیست به خلقت