یه فرضی هست که میگه همه‌ ما یه آیشمن درون داریم... پریروز داشتم در موردش میخوندم و بعدش کل شب رو درگیر بودم تا چیزایی که خوندم رو از ذهنم پاک کنم...
واقعا چی هستیم؟

من نسبت به چشم شنیدن حساسم و اذیت میشم و دورم یه عالمه آدم که چشم از دهنشون نمیفته...
نکنید این کارو.

دوره دوره‌ی سندروم نقش دومه.

اجراهای Black Swan یه سطح متفاوت اند.

من نسبت به تک تک استیجای بنگتن:

میدونستید این که از کلمات محبت آمیز استفاده نکنید یه جور خسیس بودنه؟
دقایقی پیش فهمیدم و الان یه مقدار بهت زدم...

دو تا دوست دارم چتاشون وقتی من بینشون نیستم پر عشقم و عزیزم و قلب و این چیزاست...
همیشه هم مسخرشون میکردم...
ظاهرا این وسط اونی که باید به خودش میومد من بودم... ولی هنوزم کرینجی میشم...
شاید یه کم کمش کردم ولی اونام زیادین دیگه... مگه نه؟
(وی به دنبال راحت کردن وجدان خود است)

آزار دارید مگه؟

یه زمانی بود کسی که اعتقادی نداشت میترسید جونش رو از دست بده حرفی نمیزد، الان وسط چت کردن باید احتیاط کنی یهویی یه چیزی از دهنت در نره که شاید طرف آتئیست باشه و از رابطه‌ای که داره ناامید شه.

آقا جدی، مگه من به حرف زدنتون کار دارم که گیر میدید فلان اصطلاح رو استفاده نکن؟

امروز رفتیم دانشگاه و خواهر من خدا رو شکر میکرد که دانشگاهم بزرگه وگرنه با رفتارام گاو پیشونی سفید میشدم...
لطف خانواده و اعتمادشون رو مشاهده میکنید... ()_()

یه جورایی از اینکه بتونم دلداری بدم خوشم میاد ولی ترجیح میدم اونی باشم که شبیه یه مسافرخونه‌ی بین راهی کنار جنگل میتونه کمک کنه مردم دردهاشون رو موقتا فراموش کنن.

فکر کنم بر همگان واضحه که من فن این پیجم.
Instagram

یه بخشی از وجودم مطمئنه که تا آخر عمر مجرد میمونم و قراره رو موقعیت شغلی خودم تمرکز کنم و یه بخشی از وجودم لالایی حفظ میکنه و کتاب‌های تربیت و روانشناسی کودک میخونه و دنبال مطالب افزایش EQ و IQ از دوران جنینی میگرده...

اینقدر همیشه صورت مسئله رو پاک کردم که حتی یادم نیست دردسرام چی بودن.

میدونید چرا mbti رو دوست دارم؟
چون تو لحظه‌ای که گیر کردی و نمیدونی چیکار کنی، یکی از ویژگی‌هات که یادت رفته رو یادآوری میکنه و یه اعتمادی بهت تزریق میکنه که با تکیه بهش از مشکلاتت رد میشی.