لذت بردن از شادی کس دیگه‌ای، یکی از بهترین حس های دنیاست

- از میان نامه ها [ فرانتس کافکا به فلیسه ]

راستی لذت تنها بودن را چشیده‌ای، قدم زدن تنها، دراز کشیدن توی آفتاب؟ چه لذت بزرگی است برای یک موجود عذاب کشیده، برای قلب و سر! منظورم را می‌فهمی؟
آیا تا به حال مسافت زیادی را تنها قدم زده‌ای؟
قابلیت لذت بردن از آن، دلالت بر مقدار زیادی فلاکت گذشته و نیز لذت‌های گذشته دارد.
وقتی بچه بودم خیلی تنها ماندم، اما آن‌ها بیشتر به زور شرایط بود نه به انتخاب خودم. اما حالا، با شتاب به طرف تنهایی می‌روم، همان‌طور که رودخانه‌ها با شتاب به سوی دریا سرازیر می‌شوند.

- Sadixen -

یه بخشی از وجودم دوست داره هر روز کلی اطلاعات بیخود و بی‌جهت بریزه این وسط، یه بخشی از وجودم میزنه تو سرم و میکشتم عقب.

ولی دیوونه بودنم لذت خودش رو داره. مثلا اون لحظه ای که هرکسی انتظار هرچیزی رو ازت داره ولی بازم غافلگیر میشه.

از لحاظ روحی، روانی و جسمی نیاز به ترکِ تحصیل تا بعد از تموم شدنِ دوران کرونا دارم.

✎ #The_Grey_One ⌉
✎ @DeepestDepth⌋

من هرچقدرم زور بزنم صبح زود بلند شم و شب سر ساعت بخوابم، آخر خودم رو تو حالتی پیدا میکنم که روزی دو ساعت بیشتر نمیخوابم و بدنم رو به سکته است.

اگر‌ میتونستم، چهار تا از خودم تولید میکردم، که یکی در حال درس خوندن باشه، یکی ورزش کردن، یکی کتاب خوندن، یکی سریال دیدن.
ولی نمیتونم و مجبورم بین کتاب و سریال جا به جا بشم متاسفانه...🚶🏻

مدیونید فکر کنید من بیدارم که چهار و نیم بشینم AMA ببینم ^-^

خداوندا، دوستان ناباب را به خارش کمر در نقطه ای غیرقابل دسترس مبتلا بگردان.

استاد: خانم ض شمارتون رو برای من بفرستین بچه های پژوهش میخوان
*شماره رو تو واتس‌آپ‌ براش میفرستم*

وقتی حیثیت ندارم...🚶🏻

قسمت‌های مورد علاقم تو سریال، وقتاییه که نقش اول زن وسط درد و سختیاش، میشینه جلوی آیینه و آرایش‌ میکنه.
حس درد و زجر و سختی و قدمی که محکم شده، همزمان بهم هجوم میارن.

چرا وقتی بی‌هوا دستمون میخوره به ظرف داغ، میسوزیم و حتی تاول هم میزنه ولی بعدش که ارادی دستت رو میزنی بهش این اتفاق نمیفته؟

توقع حمایت مردم رو نداشته باشید. کلاً هیچ وقت توی زندگی توقع نداشته باشید. متوقع، نیازمنده و نیازمند، متکی. به خودتون متکی باشید. بی نیاز به بقیه. بدون توقع. اون وقت لذت آزادی رو می چشید. لذت رهایی رو.

آدم رها تیری است بر چله کمان فدا. اگه می خواید فدای بقیه بشید و اونها رو آزاد کنید اول خودتونو آزاد کنید از هر تعلقی که هست. جوونید و هنوز تعهدی به دنیا نسپرده اید. بدون تعلقید. خودتونو گیر نندازید. دستِ کم بیش از اندازه دور خودتونو شلوغ نکنید. مقدمه فدا، صدق است. آدم باید با خودش رو راست باشه. سنگ ها رو که با خودت وابکنی حائلی نمی مونه بین تو و آرمانت. آدم فداکار آدم صادقه و آدم صادق حتماً فداکاری هم می کنه. اگه می خواین فدیه رفاه مردم رو بدید، اگه میخواید بهای آزادی رو بدید، صادق بمونید و فدا بشید. خیلی سخته. خیلی جربزه می خواد. آدمی می خواد که با دنیا تسویه کرده باشه. زندگی تونو سخت نکنید. فکر کنید همیشه عازمید. همیشه مسافرید. همیشه مهاجرید. زندگی تون توی یه کوله پشتی باید جا بشه. اگه خونه به دوشی و آماده آوارگی، اون وقت می تونی از فدای انسان ها شدن حرف بزنی. وگرنه فدایی لازم داری و باید بشینی سرجات تا یکی دیگه راهو برات باز کنه.

این حرکت شور می خواد و شعور. انگیزه می خواد و شناخت. زیاد بخونید. زیاد فکر کنید. زیاد بحث کنید. انقدری که بفهمید شیادان در هر لباسی مسیر رو کج می کنند. تاریخ بخونید و سیاست رو بفهمید. انسان راه درازی رو طی کرده. برخی از انسان ها الان دارند میوه جد و جهدش رو می خورند. لذت آزادی و برابری را می چشند و برخی دیگه نه. ببینید کیا کجاها اشتباه کردند. حرکت توده ای خوبه. ولی توده وار حرکت کردن نه. خواست جمعی خوبه. ولی جهت وارونه دادن به خواست جمع نه. انقدر در خودتون آگاهی ایجاد کنید که فریب تبلیغات رو نخورید. شاید سال ها طول بکشه که بشه تغییر اساسی داد به همه چیز. ارزشش رو داره ولی اگر آگاهانه باشه.

حتماً توی ذوقتون می خوره اگر واکنش ها را ببینید. من به مبارزه باور دارم. مهم نیست من و شما کجا هستیم. مهم اینه که چطور مبارزه می کنیم. چقدر آگاهی میدیم. چقدر انگیزه می بخشیم. چقدر وقت صرف می کنیم. از چه ابزارهایی برای مبارزه استفاده می کنیم.

برای شروع باید بیشتر بخونیم و بدونیم.

- داریوش علیمحمدی

یک‌ عدد تم طوسی و گلیچ طور.
این اصلش رو یه هنرمندی تو @Army_Area ساخته بود، من همینجوری پس زمینه اش رو عوض کردم.
#Theme

به یک امضای هنری نیاز دارم ولی خستم.

اگر خواستین از کسی خواستگاری یا اعتراف بگیرین، ببرینش تو ارتفاع.
تو ارتفاع حس سبکی میکنن میزنه به سرشون خودشونو لو میدن.
(بر اساس سریالی که حداقل پنج، شیش سال پیش دیدم و تو ذهنم مونده)

برای من خانه پوشالی (کاغذی، کارتی؟)، پسری رو نشون میده که گوشه دیوار تو خودش جمع شده و زانوهاش رو بغل کرده. یکم اونطرف‌تر برادرش داره در حد مرگ پدرش رو میزنه و مادرش سعی داره اون رو عقب بکشه. صدای اعتراض همسایه ها رو میشنوه و منتظر آژیر پلیسه. روی سرامیک قطره‌های خون ریخته و بوی آهن و تلخیش از تو دماغش بیرون نمیره.
خانه پوشالی برام یه پسر قوی، ترسیده، دردکشیده و غمگینه.
از اونایی که وقتی تو آینده رهبر جهان شدن و زندگینامشون رو میخونی، واقعا باعث تعجبت میشن.

~🐾