روش نماد؛
به شخصه این روشیه که راحت درکش نمیکنم چون یه جوریه و ممکنه جواب نده یا ناخوداگاهت به خودآگاهت پیروز بشه و وقتی حتی تو خواب روشنی دچار بیدار پنداری بشی و کلا بی فایده بشه.
‌ولی روشش اینطوریه که شما یه چیزی رو تحت عنوان نماد برای خودتون میذارید.
مثلا یه ساعت که همیشه به دستتون بستس تو خواب عقربه‌هاش عکس میچرخه یا یه یادداشت با مضمون "اگر بتونی با چشمای بسته بخونیش تو خوابی" توی جیب کیف پولتون یا پشت قاب موبایلتون همیشه همراهتون باشه که زیاد چکش کنید.
یا یه حلقه تو یکی از دستاتون یا گردنبند داشته باشید که موقع خواب درش بیارید و اگر اون تو نبود بدونید خوابید.
کلا یه مقدار روش باگ داریه چون ذهنتون میتونه گولتون بزنه و باعث شه فکر کنید بیدارید ولی به هر حال استفاده ازش خوبه مخصوصا برای آدم‌هایی که کابوس زیاد میبینن.
#نماد

چگونه یک سریال را در سی دقیقه دوره کنیم؟
با گوش دادن آلبوم ost آن.

دو نفر من رو نونا صدا میکنن از چند سال پیش و نمیدونید چقدر بهشون عشق‌ میورزم...
اصلا هر لحظه احساس میکنم دوست دارم در برابر همه‌چی ازشون محافظت کنم.

حس میکنم مهارت نظر دهیم رو از دست دادم.

زل زدم به یه هندزفری دو رنگ که روش پنجه گربه داره و دارم برای خریدش مقاومت میکنم چون هندزفریم سالمه ولی این خیلی خوشگله *-*

یه اکلیلی داریم، اینقدر خوشگله که من گاهی فقط میرم میشینم پروفایلاش رو نگاه میکنم.
خیلی زیباست... خیلی

یه لایت ملودی هم دارم که به شدت زیباست و عکساش خیلی رنگ دارن...
میتونید بند و بساطی که چتر کردم رو اونجا هم پیدا کنید.

اصلا ایشون یه عکسی رو پروفایلش بود یه بار که اینقدر دوسش داشتم سیو داشتمش و هرکدوم دوستام گالریم رو میدیدن اینطوری بودن که این‌ کیه؟
و من اینطوری بودم که ایشون دوستی اند که خیلی زیبان...
ولی دیگه اون‌ عکس رو ندارم... £_£

وقتی نوشته‌های خودم رو میخونم یادم نمیاد من نوشته باشمشون.

دانشگاه ما اینقدر سرخوشه که مسابقات آنلاین دوچرخه سواری برگذار میکنه.

سرچ گوگل: چگونه یک آهنگ را در آغوش بگیریم؟

اگر امشب میکس‌تیپ تهیونگ بیاد، من با آرامش تا صبح بیدارم و گوششون میدم و پروژه ام هم تموم میشه‌‌‌...
ولی منتظرش نیستم... یه جورایی حس میکنم روز آخر سال بخواد بدتش... روز تولدش مثلا...
چهار پنج روز دیگه...
البته در همین حین دست به دعا برداشتم و آرزو میکنم اون نسخه اولیه اینگلیسی Blue & Grey هم توش باشه.

میکس‌تیپش نیومد ولی یه آهنگ که سراسر آرامشه انداخت تو بغلمون.

یا من روانیم، یا من روانیم.

من اینو خیلی گوش میدم... یکی از مورد علاقه ترین کاور؟ هامه... خیلی حس خوبی داره...

میدونید، یه وقتایی ممکنه وقتی از دور نگاه میکنید متوجه نشید یه مسئله‌ی ساده چقدر میتونه به بقیه برای خوشحالی و لذت بردن از زندگی کمک کنه.

یکی از جریانایی که من همیشه باهاشون تو زندگیم رو به رو ام اینه که نمیتونم دقیقا درک کنم چه احساسی دارم و شما ممکنه واقعا یه سری عکس العمل که مناسب شرایط حاکم نیست از من ببینید.
خیل وقت‌ها درک نمیکنم که الان خوشحالم یا حسی که دارم تجربه‌اش میکنم غمه.
یه وقتایی تو تشخیص دادن استرس گند میزنم و تا وقتی نتایجش رو بدنم معلوم نشه نمیفهمم که چنین احساسی داشته از درون نابودم میکرده.
معمولا قبل از این که خودم متوجه احساساتم بشم یکی از اعضای بدنم سر میشه یا درد میگیره که برام شبیه یه گوشزده که یه احساسی وجود داره و باید سعی کنم بفهممش.
این چیز عجیبی نیست و خیلی‌ها با احساساتشون غریبه تر از خیلی‌های دیگه ان.
اصلا این یکی از دلایلیه که اینقدر کتاب‌ها و فیلم‌ها رو دوست دارم چون اونجا نیاز نیست من برای فهمیدن احساساتی که وجود داره دست و پای خاصی بزنم، خودشون میان و صاف میشنن روی قلبت و حتی اگر نخوای با قلبت درکشون کنی، مغزت فرمول عکس العمل مناسب رو جلوی پات میذاره‌.

بعد حالا به این جریان، بی‌دقتی وحشتناک به جزئیات رو هم اضافه کنید.
من تو به خاطر آوردن و حتی متوجه جزئیات شدن افتضاحم. افتضاح.
در این حد که ممکنه دو سال با من هر روز وقت بگذرونید و دوستم باشید و بعد دو سال با عینک بیاید و من حس کنم عینکتون جدیده ولی مطمئن نباشم که من تا حالا ندیده بودمش یا جدا جدیده.
این مسئله دقت نکردنم تو دیدن موزیک‌ویدیو و اجراها هم خیلی وقت‌ها وجود داره.
ممکنه برای بار صدم یه ویدیویی رو ببینم ولی متوجه نگین زیر لب خواننده نشم و این یکی از دلایلیه که خیلی ریکشن هایی که ضبط میشن رو دوست دارن.
نه اون ریکشن‌هایی که توش هی جیغ میزنن و هی از شدت زیبایی طرف کف و خون بالا میارن، از اونا نه.
ریکشن اونایی رو دوست دارم که موقع دیدن ویدیو با لذت نگاه میکنن و احساساتشون رو با کلمات توصیف میکنن و به جزئیاتی که نظرشون رو جلب میکنه اشاره میکنن. اینطوری میشه که منم همراهشون میفهمم که چه حسی داشتم... میفهمم که چه زیبایی‌های دیگه‌ای اینجا بوده...
یه جورایی انگار یکی دیگه به‌ جای من حرف زده و تونسته حرف‌هایی که خودم نمیفهمیدمشون ولی همیشه رو قلبم سنگینی میکردن رو بگه.
انگار بعد دیدن و شنیدن اون ریکشن و اون حرف‌ها، حالا میتونم بهتر و جوری که لایقشونه ستایششون کنم.