اثر سایگارنیک؛
این روش بیشتر برای ورزشکارهای حرفه‌ای که میخوان حتی تو خوابم تمرین کنن بیان میشه.
به این صورت که فرد میدونه خوابه و بازم تمرین میکنه و این تمرین تو خواب خیلی بهش کمک میکنه و بازدهی بالایی داره چون دستش برای خیلی از حرکات بازتره و میتونه خیلی از محدودیت های ذهنی ای که جلوش رو میگرفتن رو برداره.
این روش دو بخش داره، بخش اولش برای بیداری و بخش دومش برای خوابه.
حرکتی که میخواید توش حرفه‌ای بشید رو باید قبلا تو بیداری کاملا تمرین کرده باشیدش. اگر چیزی باشه که بدنتون باهاش نا آشنا باشه هرچقدرم تو خواب سرش تلاش کنید بازم فرقی نداره.
موقع انجامشون تو بیداری هرچقدر بیشتر ازش لذت ببرید تاثیرش تو خواب بیشتره.
تو مرحله اول باید حرکت یا مجموعه حرکاتی که میخواید توش حرفه‌ای بشید رو کاملا مشخص کنید. یعنی دقیقا بدونید که میخواید چیکار کنید.
یعنی مثلا اگر فرض کنید که موقع خواب روشن میخواید فوتبال بازی کنید تاثیر خاصی نداره، باید مشخص کنید که میخواید از چه زاویه‌ای توپ رو وارد دروازه کنید یا توپ هایی که از چه زاویه‌ای میان رو بگیرید‌.
تو قدم بعدی باید تصمیم بگیرید اون حرکت رو تو تعداد مشخصی تو بیداری انجام بدید. مثلا تو هر تمرین بیداری، ده بار توپ رو از اون زاویه شوت کنید.
تو قدم سوم تصمیم بگیرید همون ده تا رو انجام بدید ولی نصفیش رو تو بیداری و نصفیش رو تو تو خواب. یعنی پنج تا شوت تو بیداری و پنج تا تو خواب.
اینطوری شما با تصمیم قاطعانه ده تا توپ رفتید برا تمرین ولی نصفه و نیمه انجامش دادید.
برای مرحله دوم وقتی رفتید بخوابید، تمرینی که اونروز داشتید رو با جزئیات دوره کنید و تصمیم بگیرید بقیه‌اش رو تو خواب انجام بدید ک بعد بخوابید. همین یه بار.
اگر قبلا خواب روشن رو تجربه کرده باشید به احتمال زیاد متوجه میشید که به دفعات تو خواب انجامش میدید.
این رو برای همه ورزش ها میتونین انجام بدید فقط لازمه تمرین رو نصفه بذارید و راهکار های ورود به خواب روشن رو بلد باشید.
#اثر_سایگارنیک

روش نماد؛
به شخصه این روشیه که راحت درکش نمیکنم چون یه جوریه و ممکنه جواب نده یا ناخوداگاهت به خودآگاهت پیروز بشه و وقتی حتی تو خواب روشنی دچار بیدار پنداری بشی و کلا بی فایده بشه.
‌ولی روشش اینطوریه که شما یه چیزی رو تحت عنوان نماد برای خودتون میذارید.
مثلا یه ساعت که همیشه به دستتون بستس تو خواب عقربه‌هاش عکس میچرخه یا یه یادداشت با مضمون "اگر بتونی با چشمای بسته بخونیش تو خوابی" توی جیب کیف پولتون یا پشت قاب موبایلتون همیشه همراهتون باشه که زیاد چکش کنید.
یا یه حلقه تو یکی از دستاتون یا گردنبند داشته باشید که موقع خواب درش بیارید و اگر اون تو نبود بدونید خوابید.
کلا یه مقدار روش باگ داریه چون ذهنتون میتونه گولتون بزنه و باعث شه فکر کنید بیدارید ولی به هر حال استفاده ازش خوبه مخصوصا برای آدم‌هایی که کابوس زیاد میبینن.
#نماد

چگونه یک سریال را در سی دقیقه دوره کنیم؟
با گوش دادن آلبوم ost آن.

دو نفر من رو نونا صدا میکنن از چند سال پیش و نمیدونید چقدر بهشون عشق‌ میورزم...
اصلا هر لحظه احساس میکنم دوست دارم در برابر همه‌چی ازشون محافظت کنم.

حس میکنم مهارت نظر دهیم رو از دست دادم.

زل زدم به یه هندزفری دو رنگ که روش پنجه گربه داره و دارم برای خریدش مقاومت میکنم چون هندزفریم سالمه ولی این خیلی خوشگله *-*

یه اکلیلی داریم، اینقدر خوشگله که من گاهی فقط میرم میشینم پروفایلاش رو نگاه میکنم.
خیلی زیباست... خیلی

یه لایت ملودی هم دارم که به شدت زیباست و عکساش خیلی رنگ دارن...
میتونید بند و بساطی که چتر کردم رو اونجا هم پیدا کنید.

اصلا ایشون یه عکسی رو پروفایلش بود یه بار که اینقدر دوسش داشتم سیو داشتمش و هرکدوم دوستام گالریم رو میدیدن اینطوری بودن که این‌ کیه؟
و من اینطوری بودم که ایشون دوستی اند که خیلی زیبان...
ولی دیگه اون‌ عکس رو ندارم... £_£

وقتی نوشته‌های خودم رو میخونم یادم نمیاد من نوشته باشمشون.

دانشگاه ما اینقدر سرخوشه که مسابقات آنلاین دوچرخه سواری برگذار میکنه.

سرچ گوگل: چگونه یک آهنگ را در آغوش بگیریم؟

اگر امشب میکس‌تیپ تهیونگ بیاد، من با آرامش تا صبح بیدارم و گوششون میدم و پروژه ام هم تموم میشه‌‌‌...
ولی منتظرش نیستم... یه جورایی حس میکنم روز آخر سال بخواد بدتش... روز تولدش مثلا...
چهار پنج روز دیگه...
البته در همین حین دست به دعا برداشتم و آرزو میکنم اون نسخه اولیه اینگلیسی Blue & Grey هم توش باشه.

میکس‌تیپش نیومد ولی یه آهنگ که سراسر آرامشه انداخت تو بغلمون.

یا من روانیم، یا من روانیم.

من اینو خیلی گوش میدم... یکی از مورد علاقه ترین کاور؟ هامه... خیلی حس خوبی داره...

میدونید، یه وقتایی ممکنه وقتی از دور نگاه میکنید متوجه نشید یه مسئله‌ی ساده چقدر میتونه به بقیه برای خوشحالی و لذت بردن از زندگی کمک کنه.

یکی از جریانایی که من همیشه باهاشون تو زندگیم رو به رو ام اینه که نمیتونم دقیقا درک کنم چه احساسی دارم و شما ممکنه واقعا یه سری عکس العمل که مناسب شرایط حاکم نیست از من ببینید.
خیل وقت‌ها درک نمیکنم که الان خوشحالم یا حسی که دارم تجربه‌اش میکنم غمه.
یه وقتایی تو تشخیص دادن استرس گند میزنم و تا وقتی نتایجش رو بدنم معلوم نشه نمیفهمم که چنین احساسی داشته از درون نابودم میکرده.
معمولا قبل از این که خودم متوجه احساساتم بشم یکی از اعضای بدنم سر میشه یا درد میگیره که برام شبیه یه گوشزده که یه احساسی وجود داره و باید سعی کنم بفهممش.
این چیز عجیبی نیست و خیلی‌ها با احساساتشون غریبه تر از خیلی‌های دیگه ان.
اصلا این یکی از دلایلیه که اینقدر کتاب‌ها و فیلم‌ها رو دوست دارم چون اونجا نیاز نیست من برای فهمیدن احساساتی که وجود داره دست و پای خاصی بزنم، خودشون میان و صاف میشنن روی قلبت و حتی اگر نخوای با قلبت درکشون کنی، مغزت فرمول عکس العمل مناسب رو جلوی پات میذاره‌.