اینو یادتونه؟
الان یادم اومد تو همون دوران داستان یه دختری رو نوشتم که قاتل بود و یکی دیگه از رمانامم داستان یه دختر بود که شبا پسر جور میکرد برای دخترایی که سرویس میدن...
فکر کنم باید یه داستان جدید شروع کنم بلکه اثرات اینا رو بشوره ببره.
(یک عدد سایه‌ی گرخیده)

اول سعی کنم توش مهارت کسب کنم‌ یا اول مسئولیت قبول کنم تا تحت فشار هرطور شده یادش بگیرم؟

با مشورت با یکی از ناشناسان عزیز (":)))))) 🖤💙🖤🌊) ... استارتشو میزنم بعد درمورد مهارتم روش تلاش میشه.
من همینجوری بشینم تا سال دیگه کاری نمیکنم.

دوستی که پا به پای خودتون دیوونه باشه: نعمتی از بهشت!

یه احساسِ خاصِ عجیبی هم هست که با گوش دادن به یه سری آهنگ‌ها به آدم دست میده؛
اِحساسی که از درون، عمیقاً خوشحالی که این آهنگ وجود داره، تو میتونی بهش گوش بِدی و ازش لذت ببری.
احساسی که "وای پسر، من چقدر این آهنگ‌ رو دوست دارم جدی!"

در همین راستا دوستی داشته باشین که حتی وقتی کچلم کردین بهتون بگه جذاب شدین.
خیلی خوبن این دوستا به خدا.

لیلی گلستان: "آن خانه تبدیل شد به مرکز فرهنگی هنری تهران. همه‌ی نقاشها و نویسنده‌ها و شعرا، جمعه‌ها خانه‌ی ما بودند. آل احمد، چوبک، پرویز داریوش، اخوان ثالث؛ بعدها یدالله رویایی، فرخ غفاری، جلال مقدم، سیمین دانشور و گاهی جوانترها مثل بیضایی، سپانلو یا احمدرضا احمدی. من هم تماشاگر یک تئاتر بزرگ بودم."
زن خدا خیرت بده، تو داشتی تاریخ ادبیات معاصر یه مملکتو تماشا میکردی.

شمس آل احمد (داداشِ جلال آل احمد)، توی کتاب 'سیر و سلوک' تعریف میکنه که توی مراسم عروسی جلال آل احمد و سیمین دانشور، صادق هدایت از مهمونای عروسی بوده بعد به عنوان کادوی عروسی بهشون یه قاشق چایخوریِ یه‌بار مصرف میده و همه از خنده پاره میشن.
آقای هدایت چه سارکزم تمیزی داشته جشوصحصص.

ویکتوریا دانشور (خواهرِ سیمین دانشور) هم داستان آشناییِ این دو تا رو اینطوری تعریف میکنه:
"ما عید رفته بودیم اصفهان و در اتوبوسی که میخواستیم به تهران برگردیم، آقایی صندلی کنارش را به خانم سیمین تعارف کرد. آن دو کنار هم نشستند. بعد آمدیم خانه. صبح دیدم خانم سیمین دارند آماده میشوند که بروند بیرون. من هم میخواستم بروم خرید. وقتی در را باز کردم، دیدم آقای آل احمد مقابل در ایستاده است. نگو اینها روز قبل قرار مدارشان را گذاشته‌اند. روز نهم آشناییشان هم قرار عقد گذاشتند. بعد همه را دعوت کردیم و در مراسمشان فامیل و همه‌ی نویسندگان بودند. صادق هدایت هم بود. بعد آنها خانه‌ای اجاره کردند و رفتند سر زندگیشان."

دانشجو باید سرش تو کتاب باشه اما غیر درسی.

امروز یه پنجشنبه‌ی خیلی شنبه است.

این کلیپ‌های کاپلی و تیزرایی که آرمیا میسازن از فیلمای عروسی ای که خدادتومن پای درست کردنش پول میدن، قشنگ‌تر و پر احساس تره...

بچه‌هامون داشتن حرف میزدن بعد تو جمله‌ی یکیشون اولویت داشت که درست تایپ نشده بود، بعد من اصلا در جریان بحث نبودم و فقط یهو اینو دیدم و مغزم EROR 404 بود قشنگ...
اینجوری که واقعا؟ الیو؟ الیوی call me by your name... داری با من شوخی میکنی؟ بچه ها اینقدر اوکی شدن با هم که فیلم گی هم معرفی میکنن؟
تا این که یکم پیاما رو بالا پایین کردم و به زمین برگشتم...
لحظات متفاوتی رو تجربه کردم.

خب دوستان حالتان؟ احوالتان؟
مستقیم بریم سراغ روش های #هشیار_آغاز برای ورود به #خواب_روشن یا #رویای_شفاف
#OutOfNoWhere

روش تصویر سازی؛
تو این روش، شما باید زمانی که نه خیلی خسته اید و نه خیلی سرحال برید تو تخت.
تو بهترین حالتش، اول یه بیست دقیقه الی نیم ساعت مطالعه داشته باشین و اگر این مطالعه روی خواب‌های واضح یا مسائل تلقینی باشه که چه بهتر.
بعد از مطالعتون، باید چشماتون رو ببندید و سعی کنید خوابی که میخواید ببینید رو تصور کنید.
خواب نباید با جزئیات زیاد باشه و باید شامل فعالیت هایی باشه که بهشون علاقه دارید.
مثلا میتونید تصور کنید که توی پشت بوم‌ ایستادین و گربه‌اتون داره نگاهتون میکنه و شما اول یه دور راه میرید و بعد در رو باز میکنید و میخواید برید پایین. همین.
نباید تصورتون با جزییات زیاد باشه و باید از دید خودتون باشه. عین حالن بیداری باید همه چی رو از چشماتون ببینید.
موقع تصویر سازی یکی دوبار برای تشخیص خواب یا بیدار بودن، چشم‌هاتون شخصیت رو ببندید و ببینید تصاویر ادامه پیدا میکنه یا نه. اگر ادامه پیدا کنه شما خواب و اگر تصویر قطع بشه شما بیدارید.
این تا وقتی که دارین تصکر میکنید باید تلقین باشه، که چشمات رو میبندی و تصاویر رو همچنان میبینی.
این همینطور باید ادامه پیدا کنه و برسه به جایی که با همین رویا وارد عالم خواب بشید.
#تصویر_سازی

روش دو انگشتی یا پیانو؛
این روشیه که برعکس تصویر سازی، نیاز داره تا شما به شدت خواب آلود باشین.
حالا این خواب آلودگی میتونه به روش های مختلفی ایجاد بشه. مثل اینکه، خیلی دیرتر از ساعت خواب عادیتون برید تو تخت یا ساعت بذارید و وقتی هنوز خوابتون کامل نشده بیدار بشید و بخواید دوباره بخوابید.
در کل، وقتی خیلی خوابالویین، انگشت اشاره و وسط دستاتوت رو شبیه کسایی که پیانو میزنن حرکت بدین.
یعنی اول انگشت اشاره رو بدون سرعت و فشاری روی یه کلید فرضی پایین بیارید و همزمان انگشت وسطتون بالا باشه و بعد انگشت وسط رو روی کلید بعدی بزنید.
میتونید بعد هر تمرین چشم بسته چک کنید خوابید یا بیدار و برای این کار میتونید پرواز کردن رو امتحان کنید. آدما تو خواب اگر بخوان پرواز میکنن. ولی احتمال خوابیدن تا ده، دوازده تمرین اول کمه.
این روش رو بهتره تو تعطیلات استفاده کنید چون میتونه باعث کسری خواب بشه.
#پیانو_دو_انگشتی

روش پس خواب یا بختک اختیاری؛
این یکی از سریع ترین‌تکنیک‌هاست ولی برای همه موثر نیست.
دو دسته از آدما میتونن ازش استفاده کنن.
اولیشون کسایی که زیاد خواب میبینن و بیشترشون رو یادشون میمونه و بعد از خواب بلافاصله بیدار میشن.
دومی ها هم کسایین که در طول شب چند بار بیدار میشن. (همه چند بار بیدار میشن ولی خیلی ها این یادشون نمیمونه)
حالا اگر شما جزو این دسته این و میخواین ایت روش رو استفاده کنید، باید وقتی بیدار شدید چشم هاتون رو بسته نگه دارید و تکون نخورید. باید بدن رو آروم نگه دارید و به آخرین خوابی که دیدید فکر کنید.
اگر چشماتون رو باز کردید یا تکون خوردید، سعی کنید دوباره به حالت خواب برگردید و چشماتون ببندید و بدنتون رو آروم کنید.
احتمالا اول وارد فلج خواب میشید و بعدش خواب روشن شروع میشه. ولی تو دفعات اول معمولا از شدت هیجان از خواب میپرید و خواب خیلی کوتاهی رو تجربه میکنید.
خیلی از خواب روشن بین های حرفه‌ای دیگه حتی وارد فلج خواب هم نمیشن و مستقیم خواب های پشت هم رو تجربه میکنن.
بهتره بیداری غیر ارادی باشه چون آلارم‌ میتونه بیشتر از چیزی که باید آدم رو هشیار کنه ولی اگر خواستین از آلارم استفاده کنید، حتما زنگ ملایمی رو انتخاب کنید و یک بار هم بیشتر زنگ نخوره.
#بختک_اختیاری

روش تهاجمی؛
این روشیه که من هزار بار توصیه اش نمیکنم. چون واقعا صدمه میزنه.
شبیه بچه ای میمونه که یادگرفته فندک رو روشن کنه و دیگه وقتی مادر و پدرش نیستن، میتونه خونه رو به آتیش بکشه.
به شدت این روش رو توصیه نمیکنم و به شمام پیشنهاد میکنم دنبالش نرید و اگر جایی دیدین یا شنیدینش اسکیپ کنید.
الانم این رو نخونید برید بعدی.
ولی حالا روش چیه؛
این روش یه تکنیک به شدت قویه که برای خروج از بدن هم به کار گرفته میشه.
(مبحث خروج از بدن خیلی جدیه و ممکنه وقتی هنوز آماده نیستین و اختیاری خارج بشید، نتونید برگردید، پس سعی کنید سمتش نرید)
اول باید به حالت طبیعی و بدون استفاده از ساعت زنگ دار بیدار بشید.
عین حالت قبل، به هیچ وجه نباید تکون بخورید و چشماتون رو باز کنید و بدنتون رو آروم نگه دارید.
تو مرحله دوم باید تمرکز کنید و بعد ار چند ثانیه یا وارد فلج خواب میشید یا وارد رویای آگاهانه.
نکته اش هم اینه که به هیچ وجه بدنتون رو منقبض نکنید یا پیشونی چین بندازید و لب جمع کنید، باید بدنتون کاملا در آرامش باشه. انگار که خوابید.
مرحله سوم به کارگیری مرحله چهار تکنیکیه که این رو توضیح نمیدم تا از این روش استفاده نکنید.
(خبیثم خودتونید)
روحتون سرگردون میشه حالا خر بیار باقالی بار کن.
#تهاجمی

روش برزخ خواب و بیداری؛
تو این روش از تصاویر هیپناگوژی* (هیپناگوژیک) باید استفاده کنید.
به این صورت که تو مرحله اول وقتی هنوز خیلی خسته نیستین ولی خوابتون میاد میرید برای خواب.
چشماتون رو میبندید و آگاهانه به تصاویری که شکل میگیره خیره بشید.
تصاویر اول سیاهی و جرقه های سفید اند ولی به مرور با تمرکز روشون رنگی‌ میشن.
تو مرحله بعد هرچی به خواب نزدیک تر بشید، این تصاویر به شکل های ساده هندسی یا تصاویر ساده و متحرک تغییر شکل میدن و هیچکدوم‌ برای بیشتر از یک تا پنج ثانیه نمیمونن.
تو این لحظه ها ممکنه چیزی بشنوید یا حس کنید که بهش توجه نکنید، چیزای طبیعیه که قبل خواب اتفاق میفته ولی چون یه بخش زیادی از تمرکزتون روی اون تصویر هاست ممکنه اصلا متوجه این ها نشید.
تو این شرایط نگه داشتن تمرکز به شدت سخته چون ذهن میخواد به هر قیمتی بخوابه ولی اگر بتونید مکفق بشید، این کلید ورودتون به فلج خواب و دنیای خواب روشن و چه بسا خروج از جسمتونه.
(یه خروج امن و نزدیک تر ولی بازم خیلی توصیه نمیشه. به خواب های روشن قانع باشید لطفا)
#یرزخ_بیداری

*تصاویر هیپناگوژی یا تصاویر هیپناگوژیک؛
این تصاویر و ادراکات که هم دیداری، هم شنیداری و هم لمسی اند، قبل از خواب ظاهر میشن و هرچی به لحظه خواب نزدیک میشیم بیشتر میشن تا لحظه ای که آگاهی از بین میره و به خواب میریم. ادراکات هیپناگوژیک درواقع برزخ بین خواب و بیداری اند.
برای این که تصویری از این ادراکات و تصاویر داشته باشین، میتونید تو یک جای تاریک چشم هاتون رو ببندید و پشت چشم ها را با انگشت ماساژ بدین. اونوقت تصاویری سیاه سفید یا رنگی ای رو میبینید که هیچ شباهتی جز تغییر مداومشون ندارن.
این ها تصاویر هیپناگوژیک‌اند.