اینو یادتونه؟
الان یادم اومد تو همون دوران داستان یه دختری رو نوشتم که قاتل بود و یکی دیگه از رمانامم داستان یه دختر بود که شبا پسر جور میکرد برای دخترایی که سرویس میدن...
فکر کنم باید یه داستان جدید شروع کنم بلکه اثرات اینا رو بشوره ببره.
(یک عدد سایه‌ی گرخیده)

اول سعی کنم توش مهارت کسب کنم‌ یا اول مسئولیت قبول کنم تا تحت فشار هرطور شده یادش بگیرم؟

با مشورت با یکی از ناشناسان عزیز (":)))))) 🖤💙🖤🌊) ... استارتشو میزنم بعد درمورد مهارتم روش تلاش میشه.
من همینجوری بشینم تا سال دیگه کاری نمیکنم.

دوستی که پا به پای خودتون دیوونه باشه: نعمتی از بهشت!

یه احساسِ خاصِ عجیبی هم هست که با گوش دادن به یه سری آهنگ‌ها به آدم دست میده؛
اِحساسی که از درون، عمیقاً خوشحالی که این آهنگ وجود داره، تو میتونی بهش گوش بِدی و ازش لذت ببری.
احساسی که "وای پسر، من چقدر این آهنگ‌ رو دوست دارم جدی!"

در همین راستا دوستی داشته باشین که حتی وقتی کچلم کردین بهتون بگه جذاب شدین.
خیلی خوبن این دوستا به خدا.

لیلی گلستان: "آن خانه تبدیل شد به مرکز فرهنگی هنری تهران. همه‌ی نقاشها و نویسنده‌ها و شعرا، جمعه‌ها خانه‌ی ما بودند. آل احمد، چوبک، پرویز داریوش، اخوان ثالث؛ بعدها یدالله رویایی، فرخ غفاری، جلال مقدم، سیمین دانشور و گاهی جوانترها مثل بیضایی، سپانلو یا احمدرضا احمدی. من هم تماشاگر یک تئاتر بزرگ بودم."
زن خدا خیرت بده، تو داشتی تاریخ ادبیات معاصر یه مملکتو تماشا میکردی.

شمس آل احمد (داداشِ جلال آل احمد)، توی کتاب 'سیر و سلوک' تعریف میکنه که توی مراسم عروسی جلال آل احمد و سیمین دانشور، صادق هدایت از مهمونای عروسی بوده بعد به عنوان کادوی عروسی بهشون یه قاشق چایخوریِ یه‌بار مصرف میده و همه از خنده پاره میشن.
آقای هدایت چه سارکزم تمیزی داشته جشوصحصص.

ویکتوریا دانشور (خواهرِ سیمین دانشور) هم داستان آشناییِ این دو تا رو اینطوری تعریف میکنه:
"ما عید رفته بودیم اصفهان و در اتوبوسی که میخواستیم به تهران برگردیم، آقایی صندلی کنارش را به خانم سیمین تعارف کرد. آن دو کنار هم نشستند. بعد آمدیم خانه. صبح دیدم خانم سیمین دارند آماده میشوند که بروند بیرون. من هم میخواستم بروم خرید. وقتی در را باز کردم، دیدم آقای آل احمد مقابل در ایستاده است. نگو اینها روز قبل قرار مدارشان را گذاشته‌اند. روز نهم آشناییشان هم قرار عقد گذاشتند. بعد همه را دعوت کردیم و در مراسمشان فامیل و همه‌ی نویسندگان بودند. صادق هدایت هم بود. بعد آنها خانه‌ای اجاره کردند و رفتند سر زندگیشان."

دانشجو باید سرش تو کتاب باشه اما غیر درسی.

امروز یه پنجشنبه‌ی خیلی شنبه است.

این کلیپ‌های کاپلی و تیزرایی که آرمیا میسازن از فیلمای عروسی ای که خدادتومن پای درست کردنش پول میدن، قشنگ‌تر و پر احساس تره...

بچه‌هامون داشتن حرف میزدن بعد تو جمله‌ی یکیشون اولویت داشت که درست تایپ نشده بود، بعد من اصلا در جریان بحث نبودم و فقط یهو اینو دیدم و مغزم EROR 404 بود قشنگ...
اینجوری که واقعا؟ الیو؟ الیوی call me by your name... داری با من شوخی میکنی؟ بچه ها اینقدر اوکی شدن با هم که فیلم گی هم معرفی میکنن؟
تا این که یکم پیاما رو بالا پایین کردم و به زمین برگشتم...
لحظات متفاوتی رو تجربه کردم.

خب دوستان حالتان؟ احوالتان؟
مستقیم بریم سراغ روش های #هشیار_آغاز برای ورود به #خواب_روشن یا #رویای_شفاف
#OutOfNoWhere

روش تصویر سازی؛
تو این روش، شما باید زمانی که نه خیلی خسته اید و نه خیلی سرحال برید تو تخت.
تو بهترین حالتش، اول یه بیست دقیقه الی نیم ساعت مطالعه داشته باشین و اگر این مطالعه روی خواب‌های واضح یا مسائل تلقینی باشه که چه بهتر.
بعد از مطالعتون، باید چشماتون رو ببندید و سعی کنید خوابی که میخواید ببینید رو تصور کنید.
خواب نباید با جزئیات زیاد باشه و باید شامل فعالیت هایی باشه که بهشون علاقه دارید.
مثلا میتونید تصور کنید که توی پشت بوم‌ ایستادین و گربه‌اتون داره نگاهتون میکنه و شما اول یه دور راه میرید و بعد در رو باز میکنید و میخواید برید پایین. همین.
نباید تصورتون با جزییات زیاد باشه و باید از دید خودتون باشه. عین حالن بیداری باید همه چی رو از چشماتون ببینید.
موقع تصویر سازی یکی دوبار برای تشخیص خواب یا بیدار بودن، چشم‌هاتون شخصیت رو ببندید و ببینید تصاویر ادامه پیدا میکنه یا نه. اگر ادامه پیدا کنه شما خواب و اگر تصویر قطع بشه شما بیدارید.
این تا وقتی که دارین تصکر میکنید باید تلقین باشه، که چشمات رو میبندی و تصاویر رو همچنان میبینی.
این همینطور باید ادامه پیدا کنه و برسه به جایی که با همین رویا وارد عالم خواب بشید.
#تصویر_سازی

روش دو انگشتی یا پیانو؛
این روشیه که برعکس تصویر سازی، نیاز داره تا شما به شدت خواب آلود باشین.
حالا این خواب آلودگی میتونه به روش های مختلفی ایجاد بشه. مثل اینکه، خیلی دیرتر از ساعت خواب عادیتون برید تو تخت یا ساعت بذارید و وقتی هنوز خوابتون کامل نشده بیدار بشید و بخواید دوباره بخوابید.
در کل، وقتی خیلی خوابالویین، انگشت اشاره و وسط دستاتوت رو شبیه کسایی که پیانو میزنن حرکت بدین.
یعنی اول انگشت اشاره رو بدون سرعت و فشاری روی یه کلید فرضی پایین بیارید و همزمان انگشت وسطتون بالا باشه و بعد انگشت وسط رو روی کلید بعدی بزنید.
میتونید بعد هر تمرین چشم بسته چک کنید خوابید یا بیدار و برای این کار میتونید پرواز کردن رو امتحان کنید. آدما تو خواب اگر بخوان پرواز میکنن. ولی احتمال خوابیدن تا ده، دوازده تمرین اول کمه.
این روش رو بهتره تو تعطیلات استفاده کنید چون میتونه باعث کسری خواب بشه.
#پیانو_دو_انگشتی