یکی به بیانسه بگم یکم با بقیه فیت نده و میکروفون رو خودت نگه دار شاید خوشت اومد. ما دلمون برای اون دقایق جادویی‌ای که میساختی تنگ شده.

یه قاتل درون دارم که تو صفحات ویکیپدیا در مورد شکنجه‌ها و روش‌های خاص قتل تو کشورهای مختلف میخونه.

وقتی یه آهنگی از یه خواننده ناشناس شنیدم و سی بار پشت هم گوشش دادم، مطمئن باشید خواننده یه مشکل روانی‌ای داره...

فکر امروز: چرا خواننده رو گوشیم به خاننده ادیت کرد؟

اینو یادتونه؟
الان یادم اومد تو همون دوران داستان یه دختری رو نوشتم که قاتل بود و یکی دیگه از رمانامم داستان یه دختر بود که شبا پسر جور میکرد برای دخترایی که سرویس میدن...
فکر کنم باید یه داستان جدید شروع کنم بلکه اثرات اینا رو بشوره ببره.
(یک عدد سایه‌ی گرخیده)

اول سعی کنم توش مهارت کسب کنم‌ یا اول مسئولیت قبول کنم تا تحت فشار هرطور شده یادش بگیرم؟

با مشورت با یکی از ناشناسان عزیز (":)))))) 🖤💙🖤🌊) ... استارتشو میزنم بعد درمورد مهارتم روش تلاش میشه.
من همینجوری بشینم تا سال دیگه کاری نمیکنم.

دوستی که پا به پای خودتون دیوونه باشه: نعمتی از بهشت!

یه احساسِ خاصِ عجیبی هم هست که با گوش دادن به یه سری آهنگ‌ها به آدم دست میده؛
اِحساسی که از درون، عمیقاً خوشحالی که این آهنگ وجود داره، تو میتونی بهش گوش بِدی و ازش لذت ببری.
احساسی که "وای پسر، من چقدر این آهنگ‌ رو دوست دارم جدی!"

در همین راستا دوستی داشته باشین که حتی وقتی کچلم کردین بهتون بگه جذاب شدین.
خیلی خوبن این دوستا به خدا.

لیلی گلستان: "آن خانه تبدیل شد به مرکز فرهنگی هنری تهران. همه‌ی نقاشها و نویسنده‌ها و شعرا، جمعه‌ها خانه‌ی ما بودند. آل احمد، چوبک، پرویز داریوش، اخوان ثالث؛ بعدها یدالله رویایی، فرخ غفاری، جلال مقدم، سیمین دانشور و گاهی جوانترها مثل بیضایی، سپانلو یا احمدرضا احمدی. من هم تماشاگر یک تئاتر بزرگ بودم."
زن خدا خیرت بده، تو داشتی تاریخ ادبیات معاصر یه مملکتو تماشا میکردی.