دلم برای ذهن آزادی که داشتم تنگ شده.

وقتی یه شخصیت خلق میکنید که آدم میکشه، هر جنایتی رو مرتکب میشه و شور کثیف بودن رو در آورده و دلیل تو متنتون هم اینه که یه روزی عشقش ترکش کرده، دلم براتون میسوزه.
وقتی که اون معشوقی که عاشق رو ترک کرده، به خاطر بیماری در سکوت و بدون گفتن دلیلی رفته باشه که دیگه میتونید ترحم من رو داشته باشید.

تولد جینه...
اگر بخوایم اون افسانه‌ای که میگه، چهره الان شما، چهره‌ی کسیه که تو زندگی قبلیتون عاشقش بودین رو در نظر بگیریم، تولد خوش سلیقه ترین‌ انسان روی زمینه...
بیاین Abyss گوش کنیم و تولدش رو کنارش با شادی بگذرونیم.

بچه که بودم همیشه عاشق انیمیشن 'دیو و دلبر' بودم و البته هنوزم هستم^^
بعد یادمه همیشه از خودم می پرسیدم که من اگه جای بل بودم میتونستم عاشق یه دیو بشم؟ یعنی شاید خیلیا بگن آرهههه چرا که نه و فلان، آخرشم که انسان میشه و خیلیم خوبه😌
اما نه... اینکه واقعا یه دیو رو دوست داشت سخته، مخصوصا اگه آخرش قرار نباشه آدم بشه!
اما توی همون عالم بچگیم که یکم برام همه چی رنگی تر بود به خودم گفتم، رفتارش اول خیلی بد بود اما به مرور با بل مهربون تر شد و سعی کرد عشقشو نشون بده :)
و الان نمیدونم... با یه دیو خوش رفتار باید رو به رو بشم تا بتونم قضاوت کنم😅

تو سریال "اشکالی نداره خوب نباشی"، دیو و دلبر رو با این موضوع معرفی میکرد که بل در طول داستان دچار سندروم استکهلم میشه؛ یه جور بیماری روانی که توش فردی که گروگان گرفته شده، زندانی شده، اسیر شده، عاشق زندانبانش میشه.
که دیو اولش با بل خشن و بداخلاق بود و اینا ولی به مرور چون کس دیگه‌ای نبود، میون اون همه بدی، یه لبخندش میتونست نظر بل رو جلب کنه. این فکر رو بهش القا کنه که دیو تنهاست، دیو کسی رو نداره، هیچکس هیچوقت دیو رو دوست نداشته، من باید باهاش مهربون باشم. اون از درون بد نیست. من میتونم تغییرش بدم.
به عنوان کسی که همیشه به داستان دیو و دلبر به عنوان یه داستان عاشقانه نگاه نمیکرد، عاشق این تحلیلم، حتی اگر مخالفای زیادی داشته باشه.
یه چیزی تو اون جریان درست نبود.

و اینا همه از جایی شروع میشه که انسان ها دوست دارن فرشته صفت باشن.
یه جورایی یه بخشی از وجودشون اینقدر تلاش کرده جلوی همه خوب باشه، عادت کرده به پیدا کردن راه حل برای فدا کردن خودشون. برای دوست داشتن چیزایی که حتی دوست داشتنی هم نیستن.
و همین فدا کردن است که باعث میشه به این فکر کنه که من باید شرایط رو بهتر کنم.
من باید محبت کنم.
من میتونم تغییرش بدم.
فکر کنم از فکرایی که با من شروع نمیشن بدمون میاد.

از لذت بخش ترین لحظاتی که تو یک بحث دارم هم وقتاییه که آدم ها به برداشت اشتباهی ازم میرسن.
وقتی از قبل نمیشناسنم و وقتی حرف هایی که میزنم رو میبینن، اینطوری میشن که خب، این تو این گروه جا میگیره و جز ایناست ولی من تو اون دسته نیستم و دلیل حرف‌ زدنم به اون راه هم منطق (با چاشنی مقدار زیادی لذت) و دیدیه که دارم.
اون‌ لحظه آخر، وقتی میگن شما تو این شرایطی، شما اینطوری هستی، من یهو یه لبخند بزرگ تر از تمام طول بحث رو لبم میشینه و اگر مهربون باشم طرف رو ایگنور میکنم ولی بیشتر اوقات مهربون نیستم و تصحیح میکنم که نه، من تو این‌ گروهم اتفاقا.
آه... باید ببینید چه طور جلز ولزشون در میاد. ^-^

لبخند جوکر وارانم رو حس میکنید؟

گات سون نمونه‌ی بارز حیف شدن یه استعداد از بی کفایتی کمپانیشه!

دارم خل میشم😌

از لفظ باوش بیشتر از باشه یا باش خوشم میاد... یه جورایی بیشتر شبیه منه. ^-^

جدیدا هیجان از زندگی رفته...

البته جدید نیست، یه چیزی حدود هشت، نه ساله؟

تا حالا به آرزوهایی که دارید و شاید برای بقیه یه چیز طبیعی و گاها عذاب آور باشه فکر کردید؟

از چیزی که بهش میگن بختک و درواقع فلج خوابه، میترسید؟

حالا که میخونمش یه مقدار پیام‌ عجیبی به نظر میاد ولی ما فقط داشتیم راجع به Tenet صحبت میکردیم.

آدم‌ باید بالاخره از یه جایی شروع کنه دیگه، هوم؟