دست و پنجه نرم کردن چیه، لهم کردن. این زیر دارم خاک میخورم.

سما رو بولی کردم برای منم بنویسه، مرسی سما :))

بذار برم خونه شخصیتش رو سرچ کنم :دی

باورم نمیشه فقط چهارسال گذشته. همه‌چی از گذشته برام زمانش کمتر بنظر میاد ولی قیام ژینا، درد ژینا، ظلمی که به ژینا شد برام شبیه ده سال پیشه. حس میکنم اندازه ده سال بعدش زندگی کرده و نکرده‌ دیدم.

یک لحظه وصل شده‌م و فقط می‌‌خوام بنویسم زن، زندگی، آزادی
برای همیشه.

پری یه پست از رها فوروارد کرد و زندگی رو ازم گرفت.

پریروز دراز کشیده بودم و همینطوری برای خودم زمزمه میکردم هیز تویی، هرزه تویی، زن آزاده منم و ویدیوهای قدیمی رو میدیدم. یادم نبود چه تاریخیه، یادم نبود به چی نزدیکیم.

مهسا رفت، رها رفت، آیدا رفت و دیگه من حتی نمیخوام برای آزادی بجنگم.

.

I wish I could dissappear as if I had never existed.

یه چیزی هزار و پونصد ساله رو اعصابمه ولی بحث کردن روش تو شرایط الان ایران، به اندازه بحث کردن سر جمله‌ی ولی مردها هم سربازی میرن بیخوده. اه.

My heart is dreading.

- khemjira

وای چرا تفکرات نسل قدیم در مورد زندگی مشترک انقدر وحشتناکه. دلم میخواد خودمو از پنجره پرت کنم بیرون. بسوز و بساز، کنار بیا، از حقوقت بگذر، به حداقل‌ها راضی باش، بگو چشم، تقصیرها رو گردن بگیر، با لباس سفید برو با کفن سفید برگرد، اولویت‌هایی که داشتی فراموش کن، همه و همه فقط برای نگه‌داشتن زندگی مشترکی که قدر ارزن ارزش نداره.

بخاطر پول. خودشون هم شاید انقدر بهش عادت کرده باشن که دیگه متوجه نباشن ولی وقتی شما تو زمانه‌ای زندگی کردی که کاری که جواب خرج زندگیت رو بده نداشتی، خودت نمیتونستی برای خودت خونه بگیری یا اگر میتونستی هم کسی به زن مطلقه/مجرد خونه نمیداده، نمیتونستی برای خودت ماشین داشته باشی و در نهایت خانواده هم تو رو قبول نمیکرده، تنها راهت برای بقا سازش بوده.
بحث دید خودشون نیست، بحث اینه که چون هیچ انتخاب دیگه‌ای نداشتن به کثافت عادت کردن.

Having a choice is luxurious.

هی این ویدیو رو میبینم هی حالم بد میشه. بچه‌ها من بدون اغراق، هرروز به افغانستان فکر می‌کنم.
هروقت صبح بیدار شدن و سرکار رفتن برام سخته بهشون فکر میکنم؛ چون من میتونم این سختی رو بکشم و برم سرکار.
هروقت پولم به ته ماه نمیرسه و لنگ میمونم و فشار اقتصادی داره لهم میکنه بهش فکر می‌کنم؛ چون من درآمدی دارم که کم بیاد.
هروقت استرس دانشگاه باعث لرزش دست‌هام مبشه بهش فکر می‌کنم؛ چون میتونم برم دانشگاه و توش بد باشم.
هروقت زمان برای علایقم کم میارم بهش فکر میکنم؛ چون یه کارهایی دارم این بیرون می‌کنم که به اندازه کافی بهم فرصت برای زندگی نمیدن.
یادتونه چندوقت پیش گفتم عادت کردم مرگ رو ببینم که به تب راضی باشم؟ مرگی که ازش حرف می‌زدم متاسفانه همینه. افغانستان و تمام کشورها، قوم‌ها و خانواده‌هایی که زن رو محدود می‌کنند و اجازه نمیدن به عنوان یک انسان زندگی کنه، برای من مرگی‌ان که هربار زندگی داره لهم میکنه بهشون فکر میکنم. نه برای اینکه "خب حداقل من اون نیستم و اونا از من بدبخت‌ترن"، بیشتر شبیه یه یادآوریه که همینی که الان داری هم یه امتیازه که زندگی میتونه ازت بگیره پس ازش تا جایی که میتونی استفاده کن.

فکر می‌کنم برای همین هم هست که من بیشتر اوقات از اوضاع اقتصادی ایران اونقدری بهم نمیریزم. لایک بله کشور کثافته، اوضاع خرابه، انسان‌های بسیاری فرصت‌های بسیار بیشتری از ما دارن، خیلی ظلم‌ها داره در حقمون میشه، خیلی چیزها که برای خیلی‌ها پایه‌ و دم‌دستی محسوب میشه برای ما رویاست، ولی حداقل هنوز می‌تونیم بریم بیرون و زور بزنیم. هنوز می‌تونیم صدامون رو تو خیابون بلند کنیم. هنوز می‌تونیم انتخاب کنیم که بچه‌دار نشیم.

و مسئله اینه که افغانستان حتی تنها کشوری که تو این شرایطه هم نیست. من به هند فکر میکنم، به کوبا فکر میکنم، به فلسطین فکر میکنم، به هزاران قبیله که از آفریقا هست و هرکدوم یه جوری زن رو می‌کوبن هم فکر میکنم.
ولی افغانستان بینشون یه جور دیگه‌ای درد داره چون زبان این بچه‌ها با ما یکیه. چون کشوری که من توش زندگی میکنم تو کثافتی که اون الان داره توش دست و پا میزنه دست داره. چون مردم من به زور برگردوندن اتباع این کشور به کثافتی که دولتشون براشون ساخته بود رو تشویق کردن. چون مردم کشور من راضی بودن این آدم‌ها شکنجه و کشته بشن و فقط تو خیابون نبیننشون.

نمیدونید چقدر از ایرانی بدم میاد. بیشترین چیزی که بخاطرش از ایرانی بدم میاد هم اتفاقیه که سر افغانستان افتاد. چون دیدم مردم چطور یکدست تو جنایت به این بزرگی شریک شدن و هرروز میدیدم که چطور خودشون رو بالاتر از کسی که صرفا تو شرایط متفاوتی بدنیا اومده بود میدیدن و هنوزم خوشحالن از کاری که کردن.
یه وقتایی با خودم میگم ایرانی هرچی سرت میاد حقته چون خودت هم همین کثافتی هستی که داره باهات برخورد میشه فقط اون موقع با کسی که تفنگ دستشه یه طرف خط وایستاده بودی و الان رو به روش.