وای قربونش برم.

خب بالاخره با یک روز تاخیر...

Happy 11th anniversary💜

If we live fast, let us die young ~

انقدر هوا قشنگه که دلم نمیاد بخوابم.

داشتم پلی لیست بارونم رو گوش میدادم که another love پخش شد و یاد روزهای قیام ژینا افتادم. نمیدونم بچه‌ها. شاید انقدری که الان هربار یادش میفتم غم دارم، اون روزها غم نداشتم. اون روزها حداقل خیالم راحت بود داریم یه مشت تو صورتشون میزنیم ولی الان افراد رو میبینم که اخبار ج.ا رو دنبال میکنن، کاندیداها رو رصد میکنن، تو خیابون مانتوهای بلند میپوشن و گشت میبینن شالشون رو سرشون میکنن و تو کافه نشستن و میخندن و بیشتر و بیشتر قلبم جمع میشه.

البته من ذره‌ای حق اعتراض ندارم. من و جوری که میگردم خودش نفرت‌انگیز‌ترینه. حتی وقتی با دوستامم و میخوام از جلوی گشت رد شم بهشون یادآوری میکنم که شالشون رو سر کنن و هربار میخوام خودم رو کنار جوب بالا بیارم. من نفرت‌انگیزم و اونایی که وایسادن و به جون دیگری چشم دارن هم نفرت‌انگیز‌تر از من.
من حق اعتراض ندارم و واقعا هدفمم خرده‌گیری به کسی که از ترسش عقب‌نشینی میکنه نیست، ولی درد داره. یادآوریش یه درد جدیده که اون روزها حس نمیشد. اون روزها انقدر ترسیده و خشمگین بودم که به غم، زیاد فرصتی برای خودی نشون دادن نمیرسید. ولی این‌روزها فقط غمم مونده. فقط غم مونده چون ما که بهرحال دست کشیدیم ولی این تباری که مظهر زشتی و کثیفی و نفرتن سرپا موندن و میخندن و زندگی میکنن.

این ویدیو یکی از چیزهاییه که هرگز از ذهن من بیرون نرفت. برای منِ نوعی که تو بافت مذهبی بزرگ شده یه چیزهایی انقدر عادی‌سازی شده بود که میزان مسخره بودنش رو هم نمیفهمیدم و فقط نمیخواستمش، تا وقتی به این جریان رسیدیم و تازه فهمیدم چقدر این باتلاق عمیقه و چه بوی تعفنی داره.

بهم میگه همون روزی که رزومه فرستادی، رزومه‌ت رو همه‌ی ماها دیدیم و من به محض اینکه رزومه‌ت رو باز کردم و معرفیت رو خوندم، گفتم این دختر برای این شرکت نیست. کارمندی پژمرده‌ش میکنه. اگر بمونی از بین میری. چرا اومدی اینجا؟ تو این رو میخوای از زندگیت؟

نمیدونم عزیزان. مکالمه‌م باهاش طولانی بود و عجیب. دلم رو بهم پیچوند.

بهش میگم جایی قبولم نمیکردن باور نمیکرد. گفت میخوای من معرفیت کنم؟
نمیدونم عزیزان، زندگی هرروزش پر از تصمیمه‌.

«اوایلِ دهه‌ی ۲۰ سالگی حسِ تنهایی خرید کردن توی فروشگاه رو می‌ده. این شکلیه که شب‌ها نودلِ آماده درست می‌کنی. خیلی یهویی وسطِ روز جزئیاتِ رندومِ اون دوستت که ۵ساله باهاش حرف نزدی رو یادت میاد. بخاطرِ هر خرجِ غیرِضروری‌ای که می‌کُنی، کُلی عذاب وجدان می‌گیری. بیشتر وقتا وسطِ روز چُرت می‌زنی. از طریق اینترنت می‌فهمی دختری که توی دبیرستان اذیتت می‌کرد، الان ازدواج کرده و بچه داره. هر بار یه کوچولو به غریبه‌هایِ داخلِ وسایل نقلیه‌ی عمومی دل می‌بندی. تظاهر می‌کنی که از تنها موندن نمی‌ترسی. همیشه برات سواله که پس قراره کِی بالاخره کاملا عاقل و فهمیده بشی. به آهنگ‌های موردعلاقه‌ت توی دوران راهنمایی و دبیرستان گوش می‌دی. پلک می‌زنی و یهو می‌بینی که ماهِ آخرِ ساله. هرچقدرم که تلاش می‌کنی نمی‌تونی خودت رو توی ۱۰ سال آینده تصور کنی. و حس می‌کنی زمان داره از دستت در می‌ره...»
-thestoicswan

I'm goddamn lost!

فکر می‌کنم احساس تراژیک زمانی در ما شکل می‌گیرد که با کاراکتری مواجه می‌شویم که آماده است تمام زندگی‌اش را، اگر نیاز باشد، کنار بگذارد تا تنها از یک چیز محافظت کند—احساس عزت نفس خود.

_آرتور میلر

● G L I T C H

~ تفنگ تک تیرانداز M24
دقت این تفنگ حرف نداره!
جزو اون دسته از تک تیرانداز هاست که درصد خطاش واقعا پایینه. هرچند تک تیرانداز ها با تیرهای قوی تری هم وجود دارن اما این تفنگ طول بردش به ۸۰۰میرسه و جزو اون دسته از تفنگ هایی که چندین تا رکورد با بالاترین طول برد رو هم داره.

دلیلش انتخابم برای تو؟
شاید چون به نظرم آدم صبور و دقیقی هستی؟
حس میکنم قرار نیست همینطوری جلو بری و به هرکی سمتت میاد بپری، صرفا وقتی بهش حمله میکنی که خیلی خوب براندازش کرده باشی و بدونی دقیقا کجا و کی و حتی چطوری، قراره نابودش کنی.

Nice!
از حسن انتخاب شما متشکریم :)

من: چندوقته چقدر تمرکزم خوب شده. چقدر تغییر کردم. میتونم واقعا بشینم و یه کاری رو انجام بدم. میتونم ساعت‌ها درس بخونم. پس هدف داشتن چنین قدرتی بهت میده؟ همینه که هیچوقت انگیزه و انرژی کافی نداشتم چون هدف نداشتم.

قرص‌هایی که برای اولین بار در طول ۲۳ سال زندگیم دارم مصرف میکنم و روانپزشکی که وقتی اولین بار علائمم رو شنید گفت پس چطور تا الان اصلا درس خوندی: