من معمولا در سکوت و از چیزهایی که بقیه انتظارش رو ندارن عصبی میشم. عصبانیتم برای وقتی که ماشین بهم میزنه، کسی بهم میخوره، کسی توهینی بهم میکنه یا جایی شرایط نامساعده نیست. عصبانیت من وقتایی که یه مسئله خیلی نرمال داره ذات انسان‌ها رو نشون میده پدید میاد. وقتی افراد نمیتونن طرف دیگه مسئله رو ببینن، وقتی خودشون راحتن و یهو به تلاشی که بقیه دارن برای نفس کشیدن میکنن اعتراض میکنن، وقتی یکی خودش حواسش نیست ولی هربار فرصتی گیرش میاد خودخواه‌ترینه.
منِ عصبانی همیشه ساکته. نه اهل داد و بیداده، نه اهل چیزی شکوندن و کارهای نمایشی کردن. منِ عصبانی فقط زل میزنه به عامل مشکلش و بهش نگاه میکنه. انقدر بهش نگاه میکنه تا ببینه ابراز کردن خشمش ارزش میزان عصبانیتش رو داره یا نه.
معمولا جواب این سوال منفیه و اکثر اوقات در سکوت بیخیال میشم و حواس خودم رو پرت میکنم و گاهی که از یه حدی میگذره دو مدل داره، مدل اولش استفاده از زخم زبونه. من میدونم به کجا بزنم که فرد دیگه نتونه حرف بزنه‌. مشاهده کردن انسان‌ها در سکوت راحت‌ترین راه فهمیدن اینه که چطور میتونی بهشون آسیب بزنی. من خوب میتونم با حرف آسیب بزنم و معمولا همین حرف رو میارم وسط و بعدش فرد مقابل یا ساکت میشه یا یهو گر میگیره و جیغ و داد و گریه میکنه که اون به من ربطی نداره.
مورد دوم هم فیزیکیه. موارد زیادی نبوده که من فیزیکی درگیر شم ولی همیشه مشتم آماده‌ است و فشار رو توش حس میکنم. ذهنم مدام میگه اگر بزنیمش چی میشه؟ اگر برگردیم و یه مشت بزنیم تو شکمش چی میشه؟ اگر هلش بدیم و بکوبیمش تو دیوار چی میشه؟ و...
تعداد دفعات کمی شده که فیزیکی وارد عمل شدم ولی همیشه پس ذهنم هست و توانایی بالقوه‌ش رو دارم.

این صحنه ها خیلی برام با اررشن...

پسرم بالاخره برگشت.

دوباره الان یه سرپرست داریم و دیگه به حال خودمون رهامون نکردن.

وای قربونشون برم.

وای بچه‌ها نامجون داره ملودی داینامایت رو میزنه.

عاشقشونم.

ولم کنید من همین گوشه موشه‌ها میفتم میمیرم کاری به کسی ندارم.

وای قربونش برم.

خب بالاخره با یک روز تاخیر...