علم پزشکی بر محوریت مردان یعنی چی؟

یعنی وسایل پاپ اسمیر از دوره ویکتوریا فرقی نکرده مقایسه کنیم با کولون اسکوپی یکی از سرطان های رایج برای مرد ها
تازه اسفنگتری هم دهانه رحم نداره.

یعنی بخش عظیمی از بیماری‌های زنان رو بیمه پوشش نمی‌ده چون لوس بازی و تقاضاهای لوکس حسابشون می‌کنه در حالی که ما داریم درد می‌کشیم.

یعنی چیزی به اسم پرده‌ی بکارت وجود نداره اما وقتی می‌ری دکتر اول می‌پرسه ویرجینی؟ و اگر باشی، درمان درست رو بهت نمی‌دن.
مثلا اندومتریوز باید با سونوگرافی واژینال تشخیص داده بشه. سونوی رکتال گزینه جایگزینه توی سیستم ایدئولوژیک در حالی که هم دکتره هم سیستم می‌دونه چیزی در معنای ویرجینیتی به صورتی که اینا تو سر مردم فرو کرده‌ن ذاتا ماهیت حقیقی نداره و فقط یه افسانه ست!
خیلی از موارد با سونوی رکتال تشخیص داده نمی‌شه ولی درمان درست رو بهت نمی‌دن.

اگر مجرد باشی، جراحی‌های مربوط به تخلیه کیست‌های رحمی رو انجام نمی‌دن و با داروهای خوراکی که اثربخش هم نیست خیلی وقت‌ها، ردت می‌کنن می‌گن برو هر وقت شوهر کردی بیا! ایشالا تا اون موقع نمی‌میری.

گذشته از این‌ها یک بخش حقوقی هم وجود داره.
فقط تحت شرایطی جراحی‌ها انجام می‌شه که یک ولی رضایتنامه رو امضا کنه. ولی هرگز یک زن نیست. یا پدره، یا جد پدری، یا شوهر، یا قیم قانونی مذکر. مادر حتی اگر حضانت رو بگیره هرگز نمی‌تونه ولایت رو بگیره و هیچ رضایتنامه‌ای رو در شرایط اضطرار نمی‌تونه امضا کنه حتی اگر مرد رهاشون کرده باشه و رفته باشه یا مرده باشه.
اگر شوهر تصمیم بگیره برای یک جراحی رضایت نده به هر دلیلی، تو محکومی به زندگی با درد یا حتی مرگ تدریجی. تو حق تصمیمگیری برای سلامتی خودت رو نداری. باهات مثل یه حیوون رفتار می‌کنن که از این مالک به اون مالک منتقل می‌شه ولی هرگز حقی برای خودش نداره.


از سری مشکلاتی که مردها حتی تو خوابم ندیده‌ن و بهش فکر نمی‌کنن، ولی میزان بدبختیاشونو با ما یکی می‌دونن صرفا چون سربازی میرن!

والا که Iran is not for the weak.

این عزای عمومی ما چی شد اقا من خیلی ناراحتم

پسر جدی جدی ما رو تعطیل نکردن. بخدا گریه میکنم.

بابا این غم رو پس چطور به در کنم؟ این ناراحتی ما چه؟

اتیستیک هستم، دیدن دیگر گزینه‌ها:

خلاصه‌ی داستان اینه که جای بهتر و بدتر وجود نداره، شما تا وقتی ایرانی همه‌جا گیریه فقط هرکدوم ورژن خودشون از گیری بودن رو ارائه میدن.

خیلی عجیبه گاهی حس می‌کنم نیاز دارم آدم‌ها اسممو صدا بزنن.

.

خونه کجاست؟ اصلا به کجا می‌گن خونه؟ بنظرم خونه نه یه ساختمونه، نه یک مکان خاص. خونه به دله. اونجا که نیازی نیست موقعی که میخوای برسی بهش از گوگل‌مپ استفاده کنی، خونه اونجاست که بعد از غذا خوردن بتونی بشقابت رو بدون فکر به اینکه بد باشه یه گوشه رها کنی و چرت قیلوله بزنی. خونه اونجاست که می‌دونی ساعت ۱۰ صبح آفتاب کجای خونه‌ست و از کدوم پنجره داره می‌خزه داخل. خونه می‌تونه یه کوله‌پشتی باشه که توش یه حوله مسافرتی و مسواک و دو تا لباس زیر داری. خونه می‌تونه خنده تو باشه، می‌تونه جاکلیدی زشت و دوست‌داشتنی‌ت باشه. خونه یعنی من اگر امروز حالم خوب نبود بتونم به دیوارهاش تکیه کنم. خونه یعنی خاطراتی که با میخ به دیوار کوبیده شده. خونه یعنی همین سبزی بهار. خونه یعنی وقتی آقام پیام میده: «خنده‌ت رو می‌بینم دلم قرص میشه.» یعنی وقتی یاد دست‌های مامان میوفتی که صورتت رو نوازش می‌کنه. خونه همه‌چیزه بچه‌ها. همه‌چیز.

من این خونه رو همه‌جا با خودم میبرم.

02:23
[مورد علاقمممم]
Every morning, every night
I always feelin’ lifeless
And in the morning I feel love
I hug it in excitement
Every morning, every night
I always feeling sickness
When I feel lonely as f**k
I still got lifeless
I'll never love when I'm low
It'd gonna lightless