امروز ازون روزاست که دلیت کردن پیج و کانال جواب نمیده و میخوام گوشیمو بندازم توی چاه دسشویی، سیفونم بکشم روش.

I can fly the sky~
Never gonna stay~
Until I faint from exhaustion
No matter what reason
No matter what excuses
I need courage right now

Itaewon Class

هی روزامون قشنگ تر میشه.

برای امشب برنامه فیک‌ درمانی ریختم‌ بلکه امروز رو یکم کمرنگ کنه.

حس میکنم اگر اینا رو بپوشم، توی بدنی گیر میکنم که داره جوونه میزنه و ژنتیکش تغییر میکنه و به مرور تبدیل به گیاه و برگ‌ و گل میشه.
Annihilation vibe...

یه جایی دارن راجع به کائنات و انرژیشون صحبت میکنن و تا اینجاش اوکیه.
ولی صحبت هاشون به سمت یک سری از موجودات و انرژی نوری و روحی و معنویشون کشیده شده که یه سریا بهش رسیدن؟
و من هیچی نمیدونم ازش و این حس عجیبیه.
خیلی وقت بود تجربه اش نکرده بودم.

به نظرم یه بخش خیلی زیادی از اینکه یه اثر قوی به نظر بیاد یا نه به خواننده ربط داره.
وقتی چیزی خونده میشه، نباید در حد کلمه بمونه، فرد باید همراه باهاش تصویر های زنده‌ای رو تو ذهنش ببینه و عین یه فیلم‌ یا حتی زندگی ای که جزوش بوده ازش لذت ببره.
اما اگر بعضی از کارایی که واقعا ضعیفن رو در نظر نگیریم، خیلی وقت ها مشکل از خوانندست که از یه کتابی لذت نمیبره.
چون اون نمیتونه اون درد رو حس کنه، نمیتونه افتادن زمینی که نوشته نشد رو ببینه، نمیتونه صدای نفسی که قطع و وصل شد رو بشنوه و فقط با چشمهاش کلمات رو دنبال میکنه.

ولی آخرش چشم و چال و کلیه و قلب و مغزمون رو میفروشن.

از مشکلات کلاس های آنلاین تو ادوب اینه که باید فینگلیش بنویسی و از مشکلات فینگلیش نوشتن اینه که یه مغز خرابایی عین من نشستن این وسط.
برای مثال مجبور شدم پنج بار این رو بخونم تا از "چی ددی؟" به "چی دادی؟" برسم.

هربار که استادمون از کلمه فارس‌دیک استفاده میکنه، یه دور خدا رو بابت مجازی بودن کلاس شکر میکنم.

استاد: جواب درست این سوال اینه که جوابی نداره
منی که همیشه برای هر چیزی یه جوابی دارم:

من رو این که حالا بذار انجام بشه بعد تصمیم بگیریم جلو نمیرم.
ببخشید شما اسمش رو بذارید غد ولی این سبکیه که باهاش زنده موندم.

ولی من واقعا از این جملات انگیزشی ای که در مورد رویا و آرزو و تصور و بزرگیشون میگن بدم میاد.
حس نفرت دارم بهشون. انگار نشستم تا گولم‌ بزنن و مجبورم کنن از خودم بدم‌ بیاد.