‌ ‌ ‌‌‌ ‌
ایرانی‌های مقیم تورنتو واسه پریشبه گمونم

با این جمعیتی ‌که من میبینم میشه تورنتو رو هم تصاحب کرد این وسط.

«و تو مامور به اجبارشان به هدایت نیستی»

آیه ۴۱, سوره زمره

«وقتی مجبور باشی این تعریفا اصلا معنی نداره»

فرض اینکه شما انسان‌های سالمی هستید، خیلی هم آدم صحیحی هستید، خیلی هم خدمتگزار به مردم باشید. اما وقتی «مردم شما را نمی‌خواهند»، باید کنار بروید!


👤 عادل برکم

مثل اینکه این مردم فهمیدن.
دارن فاتحه‌تونو میخونن.

تاحدودی موافقم
داشتن رهبر یه سری مزایا معایب داره
نداشتنش یه سری
مثلا یکی از مزایای نداشتن رهبر اینه که دولت الان نمیدونه دقیق کی رو باید بگیره زندانی کنه، دقیقا کی داره به مردم خط میده و میگه بریزید توی خیابون و ناتوان شده. به همه بازیگرا و فوتبالیستا و کسایی که دستشون زیرِ ساتورشه گفته استوری نذارید، پست نذارید مردم رو هدایت نکنید مردم رو دعوت به توی خیابون رفتن نکنید و... چرا؟ چون یک رهبر نیست که بتونه اونو دستگیر کنه و همه‌ی انسان‌های تریبون دار رو هم نمیتونه اصلا که دستگیر کنه.

بچه‌ها جون باز باید به تاریخ اشاره کنم؟
چرا اصل صحبت‌هام رو نمیگیرید...
مگه ابومسلم خراسانی رهبر سیاه‌جامه‌گان رو نگرفتن نکشتن؟ یا هزارتا رهبر انقلابی دیگر؟
اگر یک جنبش رهبری داشته باشد، بالاخره به طریقی میگیرن میکشنش و وقتی لیدر یک جنبش کشته شود یه هرج و مرجی پیش میاد، مردم نمیدونن چیکار باید بکنن و تا نفر بعدی به عنوان لیدر بلند بشه همه چیز بهم میریزه.
خوبی شرایط الان اینه که هرکسی رو بگیرن لیدر نیست، خود مردم لیدر خودشونن و این اتحاده شکسته نمیشه با دستگیری کسی.
و البته که حرف من اون نبود داشتم میگفتم «یکی از مزایاش اینه» حالا مزایا معایب دیگر هم داره.

نه بذارید بازم خوب منظورم رو نرسوندم.
اگر یک جنبش رهبری داشته باشد، تمام تمرکز دشمن روی اون رهبر قرار میگیره، تمام تلاششون رو میکنن برای کشتن یا پایین کشیدن اون شخص چون میدونن اگه اون نباشه و با حرفاش به ملت جهت نده، مردم نمیتونن بصورت منفرد کار به جایی ببرن پس تمام وقت و انرژیشون رو میذارن پای از بین بردن لیدر اون مردم و بالاخره با هزار نیرنگ میتونن این کار رو انجام بدن و مردم رو متفرق کنن.
ولی الان خوبی نداشتن لیدر اینه که مردم لیدر خودشونن، یک فرد خاص نیست که دولت بتونه تمرکزش رو روی از بین بردن اون فرد بذاره برای همین جونش داره در میاد و نمیتونه اعتراضات رو بخوابونه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
این عزیزی که میگه رهبر و خیلیای دیگه.
ببینید دوستان...وقتی رهبر باشه نظر یه نفر به هزاران نفر میچربه، میدونید یجور ساختار هرمی
بقیه هم مثل گوسفند دنبالش میوفتن بدون تفکر.
بیشترین دلیل این اعتراضات اینه که میگن زن حق داره اظهار نظر کنه راجب پوشش خودش، به نوعی دموکراسی رو میخوان.
یعنی هر فرد رهبر خودشه، به این میگن دموکراسی اما وقتی رهبر بیاد وسط قضیه دموکراسی نیست...بسته به اون فرد تو به سمت یک حذب و دیدگاه سیاسی کشیده میشی مثالش: فاشیسم، سوسیالیسم و...
پس بنظرم توی این شرایط یکم از کشور های مثل شیلی، تونس، کوبا و... بخونید و درس بگیرید
ادعا داریم قرن بیست و یکه اما افکارمون نه.
تقصیر خودمونم نیست، بهمون یاد ندادن چون اگاهی خطرناکه
خلاصه که عزیزان جدا از توییت و... تاریخ بخونید
نه المان و اینا،چون قضیه این کشورا نسبتا با مایی که اجازه بیان نداریم فرق داره.
به امید اگاهی و ازادی...

دفاع جانانه دومينيک ریچارد هریسون معروف به يانگ بلاد(Yungblud) بازیگر و موزیسین سرشناس انگلیسی از ⁧مهسا امینی⁩ در یک کنسرت باشکوه. او با فریادهای جانانه‌اش می‌گوید: من برای آزادی مردم ایران می‌جنگم. من برای آزادی زنان و آزادی بیان‌شان می‌جنگم.

@Kafiha

واقعا که ترس برادر مرگ نیست، ترس خودِ مرگه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
https://t.me/callmeparvaz/24183


جدی میگه؟ یعنی الان دو طرفه نگا کردی ؟:///
داشم مامانامون مارو از زیر قرآن رد میکنن میایم بعد میگی قرآن اتیش زدن ؟

بچه‌ها من نیم ساعته هی یاد این ناشناس میفتم و میخندم. والا بخدا.

این خیلی خوب گفت :))))

🔴متن کامل نامه‌ی «اسلاوی ژیژک» اندیشمند چپگرا در حمایت از جنبش مردمی ایران

📌ژیژک: باید از ایران بیاموزیم...

📌امروز تمام آن وراجی‌هایِ مرتبط با خصیصه‌گراییِ فرهنگی (که اغلب از جانبِ نیروهای ارتجاعی برای توجیهِ ستم‌های قومیتی و مذهبی به کار می‌رود) معنای خود را از دست داده‌اند: اتفاقاً اکنون می‌توانیم ببینیم که چطور مبارزه‌ی ایرانی‌ها مبارزه‌ی همه‌ی ماست.

✍برگردان: نوید گرگین


به علتِ بیماری و خستگی فعلاً این اظهار نظر تنها کاری‌ست که از دستم بر می‌آید.
آنچه در ایران جریان دارد در تاریخِ جهانی اهمیتی تعیین‌کننده دارد: جنبشی که مبارزاتی متفاوت را در وحدتی ارگانیک ترکیب می‌کند (ستیز علیه سرکوبِ زنان، علیه بنیاد‌گرایی مذهبی، و مبارزه برای آزادی سیاسی در مقابلِ ترورِ دولتی). ایران بخشی از غربِ توسعه‌یافته به شمار نمی‌آید،  از این رو شعار «زن، زندگی، آزادی» بسیار با جنبشِ می‌تو (#metoo) در کشورهای غربی متفاوت است: این جنبشِ ایرانی، میلیون‌ها نفر از زنان، که مستقیماً با همه‌ی تضاد‌های موجود دست به گریبان هستند، و مردان را به حرکت واداشته است- اتفاقاً این جریان برخلافِ آنچه اغلب در فمینیسمِ غربی مشاهده می‌شود هیچ خصلتِ مردستیزانه یا مذکرهراسانه ندارد. زنان و مردان در کنار یکدیگر در آن مشارکت می‌کنند و علیه دشمنِ مشترک یعنی بنیاد‌گرایی مذهبی که از جانب وحشتِ دولتی حمایت می‌شود متحد می‌شوند.

مردانی که در جنبشِ زن، زندگی، آزادی شرکت می‌کنند به خوبی می‌دانند که مبارزه برای حقوقِ زنان همانا مبارزه برای آزادیِ خودشان است: ستم بر زنان ابداً موضوعی استثنائي نیست، بلکه این همان دقیقه‌ای‌ست که در آن ظلمی که در همه‌ی ابعادِ جامعه رسوخ کرده است به عیان‌ترین وجه قابل مشاهده می‌شود.

معترضانی که کُرد نیستند هم در این مقطع به روشنی می‌بینند که ستمی که بر کُرد‌ها اعمال می‌شود بخشی از همان ستمی‌ست که آزادی‌های خودشان را نیز محدود کرده است: همبستگی با کُرد‌ها یگانه‌ راه به سویِ آزادی در کلِ ایران است. علاوه بر این معترضان به وضوح می‌بینند که بنیاد‌گرایی مذهبی تنها تا زمانی می‌تواند در قدرت حاضر باشد که قدرتِ عریانِ دولتی با وسایلی مثلِ آنچه در ایران پلیسِ امنیتِ اخلاقی می‌نامند از بنیاد‌گرایی حمایت کند—آنچه معترضان می‌بینند این است که حکومتی که برای تداومِ خودش به  ددمنشیِ پلیسِ اخلاقی محتاج است در واقع دارد به آن تجربه‌‌ی مذهبی‌ای خیانت می‌کند که برای کسبِ مشروعیتِ خودش از آن بهره می‌بُرد. آنچه اکنون در ایران جریان دارد ابداً چیزی مربوط به گذشته نیست، بلکه همان چیزی‌ست ما هم در جهانِ کشورهای توسعه‌یافته‌ی غربی (یعنی جایی که امروز خشونتِ سیاسی، بنیاد‌گرایی مذهبی و سرکوبِ زنان اندک اندک گسترش می‌یابد) نیز انتظارش را می‌کشیم.

ما در غرب هیچ حقی نداریم ایران را به عنوان کشوری در نظر بگیریم که باید عقب‌ماندگی خودش را [از نظر اقتصادی، سیاسی و فرهنگی] از غرب جبران کند. ما در غرب اتفاقاً باید از ایران بیاموزیم، ما به زودی شاهد خواهیم بود که جنبش‌هایی مشابه با ایران در ایالاتِ متحده، در لهستان، در روسیه و در بسیاری از دیگر کشورها به راه بیوفتد.
نتیجه‌ی بی‌واسطه‌ی این اعتراضات هرچه باشد، مهم این است که این جنبش زنده نگه داشته شود، شبکه‌های اجتماعی حولِ آن شکل بگیرد، و حتی اگر سرکوبِ دولتی بتواند موقتاً آن را به پس براند، زیر پوستِ جامعه به حیات خود ادامه دهد و بنیادی برای تولد دوباره پی افکند. دیگر کافی نیست تا صرفاً با فعالانِ ایران ابراز همدردی و همبستگی کنیم: مسئله‌ی آنها ابداً چیزی دور از ما و مربوط به فرهنگی متفاوت یا اگزوتیک نیست. برعکس، امروز تمام آن وراجی‌هایِ مرتبط با خصیصه‌گراییِ فرهنگی (که اغلب از جانبِ نیروهای ارتجاعی برای توجیهِ ستم‌های قومیتی و مذهبی به کار می‌رود) معنای خود را از دست داده‌اند: اتفاقاً اکنون می‌توانیم ببینیم که چطور مبارزه‌ی ایرانی‌ها مبارزه‌ی همه‌ی ماست.

مراقب خودت باش!
اسلاوی

@IRANSOCIOLOGY
@renaissancetranslate