قبلا به مو بند بودم تا اشکم دربیاد، تا بیفتم تو دوره‌ی میگرن‌های چند روزه‌ام، تا انقدر کلافه باشم که بخوام خودم رو از پنجره بندازم پایین، تا انقدر صداهای تو سرم زیاد باشن که بخوام جمع بشم گوشه دیوار و دستام رو بذارم رو گوش‌هام و فقط جیغ بزنم؛ قبلا برای همه‌ی اینا به مو بند بودم ولی این روز‌ها اون مو پاره شده و به هیچ‌چیزی بند نیستم. منم و گریه‌های گاه و بیگاه، منم و تو بالشت جیغ زدن‌هام، منم و به هر بهونه‌های تا آخر شب بیرون از خونه موندن‌هام، منم و سر تو دیوار کوبوندن‌هام، منم و پیاده روی‌های چند ساعته، منم و وسط خیابون تو پیاده رو نشستن و تاب دادن خودم.
این روزها دیگه به هیچی بند نیستم‌، حتی نمیدونم اون مویی که قبلا بهش بند بودم از چی ساخته شده بود.

تنها چیزی که در حال حاضر از فیوام برام جالبه اهنگ های انقلابیشونه.

You don't know the half of the abuse..

🎧 Heathens

Like you, nothing's forever
Like you, some things just die
Like you, I am no better
Like you, we wait and see, because
Like me, the struggle is real
The struggle is real

🎧 The Struggle

واقعا فقط نه روز از اعتراضات گذشته؟ چرا شبیه یه عمر بنظر میرسه؟

من مغز خودم خیلی خسته است برای نوشتن و تحلیل کردن، ولی اجازه بدید یه سری چیز خوب که انسان‌های زیبا نوشتن رو فوروارد کنم چون خالی از لطف نیست.

یه چیزی راجع به نگرانی‌ها از اینکه "خب حالا اصلا انقلاب کردیم بعدش چی؟ بعدش کی بیاد؟" بگم.
بچه‌ها حواستون به ایرانیای خارج از کشور هست که هنوز دلشون برای اینجا می‌تپه؟ و جدی فکر نکنین اگه اوضاع فرق کنه اینا برنمی‌گردن.
از کارکنان و مسئولینِ ناسا که کارشون علمیه تا شهردارِ شهرهایی توی آلمان و... ما ایرانی داریم.
اصلا شما فکر کن پنجاه‌تا آخوندو جمع بزنی یه تارِ مویِ پروفسور سمیعی‌های خارج از کشور ما میشه؟ معلومه که نه :))
یعنی جدی همه‌ی ارگان‌های این مملکت داشتن در حد پت و مت کار می‌کردن چون دستِ آخوند و تخمِ آخوند بودن.
واقعا به قول اون دوستمون تو توییتر جای اینا کیرخر بیاد بهتر عمل می‌کنه. چون کیر‌خر حداقل اختلاس نمی‌کنه و مال مردمو نمی‌خوره.
حالا ما این‌همه نخبه‌ی موفقِ ایرانی داریم که می‌تونن بیان و میان و هرکدوم یه گوشه‌ی کارو می‌گیرن بعلاوه‌ی همه‌ی کسایی که داخلن و سرشون به تنشون می‌ارزه و حکومت کردتشون تو زندان یا ساکتشون کرده.

من نصفِ بیشتری از خانواده‌ام تو آمریکا زندگی می‌کنن. از کارمندِ گوگل و دانشجویِ هاروارد و مدیرعاملِ شرکتِ هواپیمایی می‌شناسم که همین چند روز باهاشون حرف می‌زدم می‌گفتن کاش اوضاع درست شه برگردیم ایران زندگی کنیم.
اینارو دست کم نگیرین.

آدم حسابیای بعدِ انقلاب ۵۷ و وزیر وُزرای اوایلش رو برین نگاه کنین اصلا. یه بخشِ عظیمیشون تحصیل‌کرده‌ی اروپا بودن.
افرادِ توانمند برمی‌گردن و جوونای با استعداد دیگه نمی‌رن، پس امیدِ همدیگه رو با این حرفا خدشه‌دار نکنین عزیزانِ دلم.