به قول سلنو: "سایه و طومارای همیشگیش" :دی

آقا الان از اتاق فرمان به یه چیزی اشاره کردن در این باب که دلم خواست به عنوان مثال اضافه‌اش کنم چون این یه پوینت خیلی بزرگ در زندگی من بود و میخوام اینجا باشه.
مثلا دیدید ملت باهم تلوزیون میبینن یا یه تایمی رو باهم میگذرونن؟ من این رو هم واقعا تو پس زمینه ذهنم نداشتم. حالا شاید هزاران بار هم اینور اونور دیده بودمش ولی به اون مرحله‌ی درکش نرسیده بودم.
تو فیلم Call Me By Your Name یه جاییش بود که پسر نقش اصلی و مادر و پدرش رو یه مبل نشسته بودن و پسره سرش رو پای مادرش (یا پدرش؟ دقیق یادم نیست) بود و داشتن باهم یک کتابی رو میخوندن. همین. کل فرآیند همین بود ولی من اونجا برای اولین بار رابطه‌ی متفاوتی از قانونگذار بودن خانواده رو دیدم که "آهان! خانواده‌ها میتونن اینطوری هم وقت بگذرونن و تماس فیزیکی باهم داشته باشن و یک فعالیتی رو باهم انجام بدن."
اونجا اصلا تو یه گوشه‌ای از ذهنم فهمیدم که ممکنه تو خانواده‌ها اینطوری هم باهم وقت بگذرونن و شاید این روش متفاوت‌تر روند زندگی یه خانواده باشه.
اونجا بود که بیشتر و بیشتر ذهنم دنبال این جریان گشت و هی مثال‌های بیشتری دید.
مثلا سال آخر دبیرستان یه همکلاسی داشتم که یکی از غرهایی که همیشه به مشاورمون میزد این بود که: 《شما داری به من میگی انقدر درس بخون و من اینطوری ساعت‌هام رو جلوی شما تقسیم کردم، بالاخره باید روزی دو ساعت پیش خانواده بشینم یا نه؟ باید خانواده رو ببینم اونام من رو ببینن》و این خیلی تو ذهن من موند چون مغزم تازه فهمیده بود که چطور فعالیت‌های مربوط به خانواده رو جذب کنه و خیلی برام جالب بود که این دوست عزیز انقدر سر وقت نگذروندن با خانواده غر میزنه. مگه خانواده همونی نیستن که سالی یکبار هم باهم حرف نمیزنید و کاری به کار هم ندارید؟

وای بچه‌ها برای این موضوع اصلا یه چیزی تو روانشناسی داریم به اسم "آهان!".
یعنی انقدر این بین تمام جهانیان مشترکه که اسم خود جریانش آهانه و کاش وقت کنم براتون توضیحش بدم چون خیلی باحاله.

من درحالی که چهار ساعته دارم طومار‌های بیربط تایپ میکنم: کاش وقت کنم براتون توضیح بدم.
یکی نیست بگه دوست عزیز این شکرهای رنگی رنگی چیه میخوری؟

یه خواهرم میگم هوس دوکبوکی کردم، میگه حداقل هوس یه چیزی رو بکن که قبلا خورده باشی.
نمیدونه این جماعت چطور دوکبوکی میخورن و انسانی رو شگفت زده میکنن.

گشتم یه کافه پیدا کردم که حداقل دارم دویست میدم پای دوکبوکی، حجمش زیاد باشه (ما خانوادگی دهن داریم واقعا. غذای کم تو کتمون نمیره) و خوشمزه هم باشه. اونوقت کافه کجاست؟ بندر کالنگ.

اصلا آدرسش رو دیدم فرو ریختم یهو. این کافه‌های تهران و کرج خیلی پرس‌هاشون کم و قیمت‌هاشون بالاست :(

کاش زودتر کار پیدا کنم واقعا. اینجوری در بی‌پولی دارم از غم دق میکنم.

حالا استوری نامجون این وسط چی میگه؟ آب دهنم پرید تو گلوم وقتی دیدمش.

پسر جدا تعداد قابل توجهی از آقایون اطراف نامجون روحیات خیلی لطیفی دارن. انسانی انگشت به دهان میماند.

دمبل و سر لوسترش رو هم به عنوان شمع براش چیده.

راضیم ازش. از خودمونه.

ژست اون عروسکی که پشتشه یه جوریه که انگار شلوار این انسانی که سجده کرده جر خورده و اونم زل زده به شورت قرمز قلب قلبیش.

بالاخره فنکم رسمی این اجرا منتشر شد و فقط زیبایی بیشتری به نمایش گذاشت.
مود منم از اول تا آخر ویدیو اون دوتا پسری بود که اون پشت هم رو بغل کرده بودن.

دنس این‌ها هم خیلی باحال بود. آدم ازشون حس سرزندگی میگیره