Sabitlediğim fotoğrafları inceledikten sonra, yazıyı en baştan okuyabilirsiniz.

Kasaba, karanlık ve ben.
Şimdi her şey ters.
Bensiz şehir, canlılar ve sen.
Ölüler mezarlarında.
Mezarın
Işık kokuyor
Ve ben ışığı sevmem
Karanlığa dair her şeyi
Huzur sanardım.
Meğerse huzur
Olmamasıymış hiç insanın
Bir başına kalabilmekmiş
Gecenin köründe
Sırıtabilmekmiş geçmiş yıllara
Kendi erimişliğini
Görmezden gelmekmiş.
Huzurun anlamını öğrenmek için
Geç kaldım, önemsiz şimdi
Ömrümün yarısını dolduralı
4 sene olmuş.
Ve öleli, 18 sene.

Bolca saçmalık, bolca ıstırap, bolca uyku, bolca adımlayış, bolca serzeniş, yine bolca uyku, bolca isyan, döngüye hapsoluş, kayboluş, bulunamayış, sessizlik, yok oluş, yok oluşu kabulleniş, yeniden varoluş, ve bolca saçmalık, yine acı, aynı adımlar aynı sokakta, aynı düşünceler aynı kafada ve benim anılarım kafamın içinde, eskimekte ve kaybolmakta, ne kadar arayışta olsam da bulamayışım benim suçum mudur diye, sorarım bir aynaya, sorularım cevapsız kalır, aynadaki açık el yavaşça kapanır, kendini bir yumruk haline getirir ve yansımasıyla birleşir, yavaşça aşağı kayar, hayata şaşar, kendine şaşar bir o kadar da, sanırım hapsolmuş hissine sahip ruhu, sanırım yok ediyor varlıklar arasında var olmak onu, sadece biraz sessizlik ve yalnızlık, sonrasında sessiz bir ölüm, duyulamayan, bilinemeyen bir son.

Bazen ağırlığında eziliyor gibi hissediyorum kendimin. Tutarım hepsini hâlen verdiğim sözlerin. Anılar ve konuşulanlar, düşünceler ve yazılar... Farklı kadınlar, farklı sözler. Karışıyor birbirlerine insanlar. Bana karşı tutulmayan sözleri, unutturmuş zaman. Kim bilir hangi yalancı söyledi bana yalan. Eh, kabulleniyorum pek tabii, kendim için ideal insanı oluşturduğumda, artık ideal biri olmadığımı.

2022 Mayıs ayında karalamışım bunu.