خب، دو ماه از باهم بودنمون می‌گذره. دوماهه که به‌خاطر وجودت آرامش دارم و لحظه‌لحظه‌ی بودنت برام شادی و حس خوب بوده. اگر یه جاهایی هم ناراحت شدم، به‌خاطر این نبوده که تو کار اشتباهی کردی، اصلاً؛ به‌خاطر این بوده که زندگی‌های شلوغمون نمی‌ذاره بیشتر کنار هم باشیم و من به‌شدت دلتنگت می‌شم.
برای بار هزارم دارم می‌گم که من قبل تو به کلمه‌ی 'عشق' باور نداشتم و مسخره‌اش می‌کردم. آدمی بودم که انقدر برای خودش احترام قائل بود و خودش رو اولویت می‌ذاشت که نمی‌تونست تصور کنه آدما چطور از خودشون می‌گذرن تا به یه آدم دیگه به‌اصطلاح 'عشق بورزن' و همه‌چیز رو در قبالش قبول کنن؛ اما الان من به این باور دارم که واقعاً عاشق توام و هر رفتاری از جانب تو، هر حرکت کوچیکی، بیشترین تأثیر رو روم می‌ذاره. با کوچک‌ترین توجهی احساس فوق‌العاده‌ای پیدا می‌کنم و وقتی نیستی که باهام حرف بزنی، واقعاً حالم جالب نمی‌شه؛ چون در برابرت حساس شدم و نه غرورم پیشت جایی داره، نه گاردی که همیشه در مقابل آدما دارم.
درست وقتی وارد زندگیم شدی که من از جانب آدم‌های دیگه زخم خورده بودم، اما حضورت باعث شد حالم خوب بشه و از همشون عبور کنم. درست وقتی وارد زندگیم شدی که داشتم فکر می‌کردم رابطه‌ی بعدیم احتمالاً چندین سال دیگه باشه که شاید اونجا کمی بتونم به آدما اعتماد کنم. درست وقتی وارد زندگیم شدی که از همه بریده بودم و فقط می‌خواستم تمام اکانت‌هامو حذف کنم و برم، چون از همه خسته بودم؛ اما یه لحظه مکث کردم و بعد تو پات به زندگیم باز شد، درست وقتی که از خدا خواستم که من رو از اون شرایط نجات بده و اون علاوه بر اینکه این کار رو کرد، تو رو هم بهم هدیه داد.
تو فقط با همون صحبت‌های اولیه باعث شدی توجهم بی‌نهایت جذب بشه و بعد چند وقت دیگه می‌تونستم اعتراف کنم که حسم نسبت بهت به وجود اومده.
نمی‌دونم زندگی ما رو به کجا می‌بره، اما امیدوارم که برام بمونی. امیدوارم که سهم من از بودنت فقط پیام و کال نباشه و بتونیم زودتر همو ببینیم، بتونم ببوسمت و بودنمون کنار هم رو باهم جشن بگیریم.
عاشقتم، عزیزدلم.

عزیزترین سوغاتی غبار پیراهن تو
عمر دوباره منه دیدن و بوییدن تو
نه من تو رو واسه خودم ، نه از سر هوس میخوام
عمر دوباره ی منی ، تو رو واسه نفس میخوام