فردا هجدهم بهمن است. یک ماه پیش از فردا، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

چرا اینقد زود گذشت

من هنوز بین اون روزا گیر کردم

خفن تر از خودت خودتی دختر

مسلمان پاشو برو نوار غزه این ترقه بازیا به تو نیومده

دنیا ام رنگاشو باخته

کاش اصن هیچی وصل نمیشد
کاش

و در آخر حیف اون 40هزار پاره تنمون.

ینی من میخوام بدونم همه فقط منتظر اینترنت بودن؟
تو‌ این چند وقت ک نت نبود مسافر نمیومد اصن
الانم ک شهر در حال ترکیدنه
همه دنبال خوش گذرونی

حالم از هرچی ادمه بهم میخوره

ادمای مفت احمق