میان آموختن و رها کردن آموخته‌ها

سرانجام لحظه‌ای در خلوت زندگی فرا می‌رسد که دیگر دست از پرسیدن «چرا» برمی‌داریم و می‌پرسیم: «حالا چه باید کرد؟»
مدت‌ها بر این باور بودم که خلوص نیت کفایت می‌کند؛ اینکه اگر نیتمان پاک باشد و از صمیم قلب بکوشیم، زندگی به‌آسانی تمام آرزوهایمان را برآورده می‌سازد. شاید قصه‌ها چنین باوری را در ذهنم پرورانده بودند. در کودکی با این خیال بزرگ شدم که در پایان داستان‌ها، عشق همیشه گره‌گشاست، عدالت در زمان مقرر برقرار می‌شود و دل‌های شکسته سرانجام التیام می‌یابند.
اما پس از آن، روزگار با صراحت بی‌رحمانه‌اش روی دیگر سکه را نشان داد. زندگی بر سر خوبی‌هایمان با ما معامله نمی‌کند و هیچ تضمینی نمی‌دهد که هر دعایی دقیقاً همان‌طور که می‌پنداریم مستجاب شود. گاهی مهربان‌ترین انسان‌ها سنگین‌ترین بارها را به دوش می‌کشند و سخت‌ترین نبردها نصیب کسانی می‌شود که اصلاً سزاوار چنین رنج‌هایی نیستند.
بزرگ شدن تنها به معنای بالا رفتن سن نیست. بزرگ شدن همان اندوه خاموشی است که هنگام تماشای رنگ باختن زیباترین باورهای قطعی‌مان حس می‌کنیم تا سرانجام دریابیم واقعیت قرار نیست همیشه پایان خوشی برایمان رقم بزند.
اما شاید بزرگ‌ترین زیبایی زندگی نیز در همین راز پنهان باشد.
اگر هر راهی دقیقاً به همان‌جایی ختم می‌شد که انتظارش را داشتیم، دیگر هیچ هیجان و شگفتی در مسیر باقی نمی‌ماند. راز زندگی در پیش‌بینی‌ناپذیریِ آن است. آنچه امروز پایان راه به نظر می‌رسد، شاید تنها فصلی از زندگی باشد که هنوز نمی‌توانیم حکمتش را درک کنیم. برخی پاسخ‌ها سال‌ها پس از پرسش‌ها از راه می‌رسند و برخی فقدان‌ها خود بهانه‌ای می‌شوند تا خویشتن حقیقی‌مان را کشف کنیم.
پس شاید زندگی در پی برقراری عدالت نیست، بلکه می‌خواهد ما را کامل کند.
همان‌طور که «دوری» مهربانانه یادآور شد، تنها کاری که از دستمان برمی‌آید شنا کردن و پیش رفتن است؛ نه به این دلیل که می‌دانیم جریان آب ما را به کجا خواهد برد، بلکه به این خاطر که با بی‌حرکت ماندن، رازهای اقیانوس هرگز برملا نمی‌شوند.
شاید یک روز عادی به گذشته بنگریم و دریابیم آنچه زمانی همچون یک نفرین به نظر می‌رسید، آرام‌آرام به بزرگ‌ترین موهبتمان تبدیل شده است. آنچه زمانی پایان راه می‌نمود، در حقیقت آغازی بود در چهره‌ای دیگر.
در نهایت، پایان شب سیه همواره سپید است. گاهی فقط باید تاب بیاوریم تا خورشید از پسِ ابرها رخ بنماید.

کتاب چه پدیدهٔ شگفت‌انگیزی است. جسمی مسطح از جنس درخت با ورقه‌هایی انعطاف‌پذیر که انبوهی از خطوط تیره و درهم‌پیچیده بر آن‌ها نقش بسته است. اما کافی است تنها نگاهی به آن بیندازید تا به ذهن انسان دیگری راه یابید، انسانی که شاید هزاران سال پیش چشم از جهان فروبسته باشد. نویسنده‌ای از پس هزاره‌ها، رسا و بی‌صدا، درون ذهنتان و بی‌واسطه با شما سخن می‌گوید. نوشتن شاید بزرگ‌ترین اختراع بشر باشد، دستاوردی که انسان‌های ناآشنا با یکدیگر و شهروندان عصرهای دوردست را به هم پیوند می‌دهد. کتاب‌ها غل و زنجیر زمان را در هم می‌شکنند. کتاب گواه آن است که انسان توانایی آفرینش جادو را دارد.

[Cosmos, Part 11: The Persistence of Memory (1980)]

آیا تنهایی مطلوب است؟

چند روز پیش سخنی شنیدم که مرا درگیر این پرسش کرد: «آدمی گاه باید از دیگران ببرد و خلوت بگزیند تا مجالی برای پرداختن به خویشتن بیابد.» با آنکه کاملاً با این سخن همراهم، از خود پرسیدم چرا این‌قدر به تنهایی گرایش دارم؟ آیا این حالم طبیعی است؟ سپس دریافتم که در خلوت، هیچ‌چیز رشتهٔ افکار انسان را از هم نمی‌گسلد. آدمی می‌تواند از هیاهوی پیرامون، حرف مردم، تحلیل پی‌درپی رخدادها و سنجش کارهای خود کناره بگیرد و نفسی تازه کند. بریدن پیوند ذهن با سیلاب اطلاعات روزمره، اهمیتی حیاتی دارد. حضور بیش از اندازه در میان جمع، رفته‌رفته روان انسان را می‌فرساید. بدین معنا که اگر نتوانی ذهن را در برابر آشفتگی‌ها حفظ کنی، هویت خود را از دست می‌دهی. حتی در صورت داشتن چنین توانی، باز هم کار به جنون می‌کشد، زیرا باید پیوسته به دنبال راه گریزی از این دنیای آشفته باشی. همهٔ انسان‌ها به چنین خلوتی نیازمندند تا ذهن خود را بپالایند و گوهر وجودی خویش را دریابند.

من نیز از هم‌نشینی و هم‌کلامی با انسان‌های گیرا لذت می‌برم و مردم‌گریز نیستم، اما راستش را بخواهید، وقتی در میان غریبه‌ها قرار می‌گیرم، می‌کوشم ذهنم را از کار بیندازم تا نه اسیر نگاه دیگران شوم و نه کسی را معذب کنم. به‌جای آن، به طبیعت و بناهای پیرامونم چشم می‌دوزم و تنها به دغدغه‌های خود سرگرم می‌شوم. بدین ترتیب احساس می‌کنم بار و فشار اضافه‌ای بر دوش ذهنم سنگینی نمی‌کند.

در پایان باید بر چند نکتهٔ مهم تأکید ورزم: خلوت‌گزینی پدیدهٔ بدی نیست، بلکه مجالی برای آسایش و بازیابی توان جسم و روان است. اگر از تنهایی لذت می‌برید، نشانهٔ آن است که هنوز نیمهٔ گمشدهٔ خود را نیافته‌اید، همان کسی که قدر شما را بداند، چراکه انسان موجودی اجتماعی است و نمی‌تواند همیشه در انزوا بماند. سرانجام اینکه، از تقلید اندیشه‌ها، سبک زندگی، رفتار، برنامه‌ها و اهداف دیگران دست بردارید و راه خویش را بیابید!

خودخواهی هیچ عیبی ندارد.

واژهٔ «خودخواه» در ذهن بسیاری از افراد بار منفی دارد. همیشه به ما یاد داده‌اند که دیگران را بر خود مقدم بداریم و در مقابل، ترجیح دادن خود به دیگران را بی‌ادبی یا خودپرستی دانسته‌اند. اما خودخواهی همیشه هم صفت ناپسندی نیست. گاهی اولویت دادن به خود نه تنها خودخواهی نیست، بلکه ضرورتی انکارناپذیر است.

توجه به نیازهای شخصی، حفظ آرامش درون و تعیین حدومرزهای مشخص، همگی از نشانه‌های احترام به خود است. وقتی از درون خسته و خالی باشید، نمی‌توانید مدام وقت و انرژی و محبتتان را نثار دیگران کنید. درست مثل دستورالعمل ایمنی هواپیما که می‌گوید پیش از کمک به دیگران، اول ماسک اکسیژن خود را بزنید. این قاعدهٔ ساده به ما یادآوری می‌کند که تنها با مراقبت از خود می‌توانیم تکیه‌گاه دیگران باشیم.

خودخواهی معقول یعنی بدانیم کِی و کجا بدون عذاب وجدان «نه» بگوییم، وقت خستگی استراحت کنیم، از روابط فرسایشی دوری کنیم و به دنبال رؤیاهایمان برویم، حتی اگر دیگران ما را درک نکنند. این انتخاب‌ها نه تنها خودخواهی مخرب نیستند، بلکه نشان می‌دهند که برای خود ارزش قائلید.

فراموش نکنید که هیچ‌کس جز خودتان مسئول شادی و سلامت شما نیست. اگر برای التیام زخم‌ها، رشد فردی یا حتی یک نفس راحت کشیدن به زمان نیاز دارید، هیچ ایرادی ندارد که خود را بر دیگران مقدم بدارید. مراقبت از خود گناه نیست که بخواهید بابت آن از کسی عذرخواهی کنید. گاهی بزرگ‌ترین لطفی که می‌توانید در حق خود و اطرافیانتان بکنید، این است که به یاد داشته باشید خودخواهی هیچ عیبی ندارد.

ارادهٔ پیروزی

اگر چیزی را چنان از جان و دل می‌خواهی
که برایش قد علم کنی و بجنگی،
روز و شب در راهش بکوشی،
و زمان و آرامش و خوابت را فدایش کنی،

اگر شوق وصالش
چنان بی‌قرارت می‌کند
که دمی از تکاپو بازنمی‌مانی،
و هر چیز دیگری در چشمت خوار و بی‌مقدار جلوه می‌کند،

اگر زندگی بی‌آن سراسر پوچ و بیهوده است
و تمام نقشه‌ها و رویاهایت به آن گره خورده،

اگر با تمام وجود برایش عرق می‌ریزی،
خون‌دل می‌خوری، چاره‌اندیشی می‌کنی،
و در راهش پروای خالق و مخلوق را از سر بیرون می‌کنی،

اگر یک‌سره در پی مرادت باشی،
با تمام توان،
با قدرت و فراست،
با ایمان، امید، یقین و سرسختی خلل‌ناپذیر،

اگر نه فقر جانکاه، گرسنگی و ناتوانی،
و نه بیماری یا درد جسم و جان،
هیچ‌کدام نتواند تو را از مقصودت بازدارد،

اگر با سماجت و قاطعیت عرصه را بر آن تنگ کنی و در چنگش بگیری،
به دستش خواهی آورد!

–برتون برالی

#دوره_مکالمه
#سطح_متوسط_به_بالا

🎥🏮🎬 جلسات دیسکاشن انگلیسی و رایگان سریال Prison Break (فرار از زندان) برای تمامی علاقه مندان؛

شرایط عمومی:

1️⃣ سطح متوسط به بالا
2️⃣  همراهی با گروه دیسکاشن
3️⃣  یادداشت برداری و شرکت هدفمند در جلسات

🖲️ وارد کانال زیر شو و از شرایط شرکت در این دوره ی فوق العاده اطلاعات بیشتری کسب کن

↘️
➡️ @SteepedwithEnglish
         🚩 @SteepedwithEnglish
➡️ @SteepedwithEnglish
↗️

Speaking at the UN, Mr. Araghchi stresses that Iran's nuclear program remains strictly peaceful despite false accusations. He condemns the US withdrawal from the nuclear deal and their subsequent threats. Highlighting the nation's unity, he declares that Iranians stand in complete solidarity with the government to fiercely defend their territorial integrity, sovereignty, and national interests against any aggression.
آقای عراقچی در سازمان ملل تاکید می‌کند که برنامه هسته‌ای ایران علی‌رغم اتهامات واهی، کاملاً صلح‌آمیز است. او خروج آمریکا از توافق هسته‌ای و تهدیدهای پس از آن را محکوم کرده و اعلام می‌کند که مردم ایران در همبستگی کامل با دولت، برای دفاع از تمامیت ارضی، حاکمیت و منافع ملی در برابر هرگونه تجاوز استوار ایستاده‌اند.

■ اصطلاحات مهم و کاربردی:
Condemn: محکوم کردن
Reimpose sanctions: اعمال مجدد تحریم‌ها / بازگرداندن تحریم‌ها
Injustice: بی‌عدالتی
Territorial integrity: تمامیت ارضی
Aggression: تجاوز / دست‌درازی

"If I'm not around, it's because I'm feeling down."
"Look, whenever I'm in a bad place, I tend to just disappear."
"I don't like talking to anyone about my struggles."
"And that absolutely doesn't mean I don't care about the people in my life."
"It's just that talking is really hard for me."
"I'd rather just be by myself."
"Like, I don't want anyone asking me questions, and I don't want to talk to anyone either."
"Explaining why I feel bad only makes me feel worse."
"Honestly, I prefer to keep my pain to myself and save my smiles for others."
"So, just know that if I'm absent, if I suddenly vanish or go MIA, it means I'm not doing well."
"I disappeared because I'm really not in a good headspace right now."