There, logic no longer functioned, but everything was illuminated.”
«به زیرِ سطح واقعیت فرو رفته بودم. آنجا دیگر منطق کار نمی‌کرد، اما همه‌چیز روشن شده بود.»

شاید هیچ جمله‌ای به اندازه این، جهان لئونورا کارینگتون را توصیف نکند. در نقاشی‌های او، حیوانات فقط حیوان نیستند، انسان‌ها هم فقط انسان نیستند. مرزها از بین می‌روند و جهانی شکل می‌گیرد که اسطوره، رؤیا، کیمیاگری و روان در هم تنیده‌اند. موجودات نیمه‌انسان و نیمه‌حیوان، الهه‌ها و فضاهای رازآلود، به چیزی فراتر از یک داستان اشاره می‌کنند؛ به همان بخش خاموش و ناشناخته‌ای که در اعماق روان هر انسان حضور دارد.

کارینگتون هیچ‌وقت حاضر نشد برای نمادهایش معنایی قطعی ارائه کند. حتی وقتی از او درباره حیوانات نقاشی‌هایش می‌پرسیدند، از توضیح مستقیم طفره می‌رفت، چون معتقد بود هر توضیح، بخشی از جادوی آن‌ها را از بین می‌برد. برای او، حیوانات و گیاهان نیازی به نماد شدن نداشتند؛ آن‌ها از پیش کامل و خردمند بودند.

به همین دلیل است که پژوهشگران می گویند آثار او را نباید مثل یک جدول رمزگشایی خواند. در جهان کارینگتون، هر نماد می‌تواند هم‌زمان چند معنا داشته باشد و هر بیننده، بسته به تجربه و ناخودآگاه خودش، راه متفاوتی به درون آن پیدا کند. بعضی نقاشی‌ها قرار است پرسشی را درون ما بیدار کنند. و راز ماندگاری آثار او دقیقاً همین است.

جوین‌بودنت‌چک‌میشه