ما حتی دنبالِ اوج خوشبختیم نبودیم. ما فقط می خواستیم کمی آسون تر و بی درد تر بگذره.

از لحاظ روحی روانی به یک مرگ چند روزه برای ریکاوری احتیاج دارم.

من از ناراحتیم نگفتم. ولی تو چیزی ام نپرسیدی. انگار هیچوقت برات مهم نبود که من غمگینم یا نه.

اگه فردا بی من شروع شد
همون آدم قبلی بمون
با کولی برقص با اهلی بخون
رام نشو وحشی بمون
اگه فردا بی من شروع شد
مثه تموم دیروزای بی من
رام نشو، اشک نریز، غصه نخور
قوی بمون..

به یک خستگیِ طولانی در اثر استراحت زیاد نیازمندم.

" گاهی احساس میکنم کشش درونیم برای حل مشکلات بیرونیم کافی نیست. "

برای بقیه ویس نده ولی برای تو send me a video message forever.

" مشکل این بود که اون حتی برای غمگین و تنها بودنشم سرزنش میشد. "

من و با خودت مقایسه نکن. من دردامو حتی تو خوابم میبینم و از شدت واقعی بودنشون بارها فرو میریزم.

اگه چیزی نگفتم به خاطر این نبود که حرفی نداشتم. من انقدر حرفامو تو خودم چال کردم که میتونم برات سال هایِ سال حرف بزنم. اما گفتنش چه سودی برام داره؟ تو گوش میدی و میگی درکت میکنم اما چی میدونی از دردی که اون لحظه من به تن کردم و تا صبح باهاش خوابیدم.

من و راهم بده تو بغلت که جز تو پناهی ندارم.

منو از دردام بپرس. من اونقدرا که فکر میکنی ضعیف نیستم.

در موردش میخوام بخوابم، گریه کنم، تو خودم باشم، ساکت بمونم اما حرف نزنم.

عزیز دورِ من چرا نمیای دست ببری لای و موهامو نوازششون کنی؟ حیف این موها نیست خداوکیلی؟

"میرم بخوابم شاید فراموش کردم."

-آرزوهای محال. جلد سوم. صفحه ی ۷۵۶

از این اضطرابِ بی حاصل خستم.

نمیدانم. شاید تنها نیاز من این بود که چیزی من را به این زندگیِ نکبت بار زنجیر کند و دلیلم باشد برایِ ادامه دادن.

بیم آن را داریم که رها شویم و کسی از ما نمی پرسد دل به چه بسته ای؟