دلم میخواست چندلر بودم. بعد از مدت ها فرار بلخره تو خونه ای که مانیکایی وجود داره آروم میگرفتم و از دوست داشتن و دوست داشته شدن نمیترسدم.

دلم میخواست راس بودم. بدون توجه به نظرات دیگران و اینکه تو چشمشون عجیب به نظر بیام، دنبال رشته و شغل مورد علاقه ام میرفتم و بهشون عشق می ورزیدم.

دلم میخواست مانیکا بودم. از تا ابد تلاش کردن و اثبات خودم به خودم خسته نمیشدم و سرحال و سرزنده بودم.

دلم میخواست فیبی بودم. از عجیب و متفاوت بودن نمی ترسیدم و به سادگی به همه لبخند می زدم.

دلم میخواست ریچل بودم. ترسمو قورت میدادم و برای مستقل و آزاد بودن، قید بند و زنجیر خانواده رو میزدم و مشغول به کار میشدم.

دلم میخواست جویی بودم. آزاد و رها، تو ی آپارتمان کوچیک با اردک و جوجه م کارتون مورد علاقمو تماشا میکردم.

«هر روز فکر می‌کنم از دیروز خسته‌ترم و جدیداً به ذهنم رسیده که نکنه از این به بعد همیشه این‌‌جوری‌م.»

چرا همیشه تصمیم درست، سخت ترین تصمیمه؟ چرا باید برای کار درستی که انجام میدی درد بکشی؟ واقعا برام جای سواله که چرا این زندگی همیشه آدمارو مجبور میکنه موافق منطق اما خلاف احساس رفتار کنن.

اگه ی روز بتونم بین منطق و احساس یکیو از بین ببرم قطعا اینکارو انجام میدم و تموم تبعاتشو میپذیرم. پنجاه پنجاه بودن بین احساس و منطق برای آدمی مثل من که از تکه های ناقص بدم میاد سخته.

" دلم دوست داشتنی عمیق و صادقانه میخواهد. حتی اگر آن عاشق یک هیولا باشد. "

اگر هدر رفتن آب برایم مهم نبود، تمام وجودم را برایت اشک میکردم.

" و اگر موسیقی وجود نداشت دنیا برایم بی رنگ و پوچ بود. "

«و حتی اگر بال هایت سوخته و آتشین باشند، دلِ من با بی قراری تمنایِ لمس کردنشان را خواهد داشت، فرشته ی کوچکِ من.»

به چشمانم نگاه کن، نگاه از من نگیر؛
من، از نگاهِ بی آلایش تو متولد شده ام.
تو مرا حبس کرده ای؛
لا به لای پلک هایت
و با هر قطره ی اشکت، نیمی از من را جدا می کنی.
تا تمام نشده ام چشم ببند؛
بغضم بکن؛
بگذار بوسه زنم بر روی شاهرگت.

«تو انتخاب من نبودی، سرنوشتم بودی
تنها انگیزه‌ ماندنم در این وانفسای شلوغ
در این زندگی بی اعتبار.»

- عباس معروفی

باز طوفان شب است
هول بر پنجره می‌کوبد مشت
شعله، می‌لرزد در تنهایی
باد
فانوس مرا
خواهد کشت ...؟

- هوشنگ ابتهاج

دیدی که سخت نیست تنها بدون
و صبح می شود شب ها بدون من
این نبض زندگی بی وقفه می زند
فرقی نمی کند دنیا بدون من !
کابوس و وحشتم اما برای تو
زیباست همچنان رویا بدون من !
عاشق شدم شبی با تو ؛ کنار تو
عاشق شدی تو نیز اما بدون من !
من که جهنمم تو از خودت بگو
آسوده ای هنوز آیا بدون من ؟!
من مرده ام ولی بسیار واضح است
سر زنده تر شدی هر جا بدون من ...
حالِ تو خوبِ خوب یک روزِ نابِ ناب
خوشبخت می شوی حتی بدون من !
از خود گذشته ام چون عاشق از غرور
تو نیز رد شدی تنها بدون من
دیروز اگر چه سخت امروز هم گذشت
فرقی نمی کند فردا بدون من !

«آدمی برای ادامه دادن نیاز دارد کسی برایش ذوق کند...»