بعضی وقتا احساس میکنم ما جمعه رو برای خودمون خیلی بولد کردیم. من میگم جمعه ست تو میگی جمعه ست اون میگه جمعه ست و الگو وار این جمعه بودنه ادامه داره. مثلا ممکنه اتفاقی تو یکی دیگه از روزهای هفته بیوفته که آنچنان تاثیری روی ما نذاره اما وقتی روز جمعه اون اتفاق میوفته انگار بدترین اتفاق دنیا برامون افتاده! یکی از دوستام کتاب "بدن فراموش نمی کند" رو خونده بود و میگفت مثلا تو فلان روز حالت بده بدون اینکه اتفاقی اون روز افتاده باشه. اما ممکنه سال ها قبل در اون تاریخ اتفاقی افتاده بوده باشه که تو بابتش ناراحت شدی و بدنت این مسئله رو فراموش نکرده! و من ناخودآگاه به این مسئله که فردای روز جمعه شنبه ایه که روز رفتن به مدرسه ست فکر کردم. به کسایی که مدرسه رو محیط جالبی میدونن دقت نکردم اما دقت کردم اکثر کسایی که مدرسه براشون محیط آنچنان جالبی نبوده، جمعه روز سخت و طاقت فرسایی به نظر میاد. جمعه رو روز پایان خوشی هاشون میدوننن؛ چون فردا قراره دوباره وارد محیطی بشن که تمام انرژیشون رو تحلیل میبره. و چون بدن فراموش نمی کند؛ حتی زمانی که مدرسه نداری هم این حس باهاته.

خوشحالی که دیگه به موهات دست نمیزنم؟ بیچاره خبر نداری که دیگه دوستت ندارم.

معلومه که وقتی لوازم التحریر میخرم از ذوق روی پام بند نمیشم. پس فکر کردی نجات دهنده کیه؟!

خسته شدم از تعمیر ارتباطاتی که خودم هیچ نقشی تو خراب شدنش نداشتم.

ما فکر می‌کردیم
‏با قفل کردن در اتاق آن‌هایی که مرده‌اند،
‏اندوه‌مان را هم
‏آن‌جا جا می‌گذاریم.

- ‏طارق طوفان

خجالت نمی کشم. فقط باهات حال نمیکنم که حرف بزنم.

ببخشید اگه کمی سرد و جدی برخورد کردم. آخه مرز فروپاشیو رد کرده بودم.

«اما تغییر کرده، یه چیزی عوض شده، نمی‌دونم چی؛ اما انگار یه غم پنهان در وجودش هست.»

من نمی‌گم دوستت دارم، می‌پرسم اسم فیلم مورد علاقه ات چیه؟ و هر جا ادیت ازش دیدم برات میفرستم.

از وقتی شروع کردم به کناره گیری و بحثی نمیکنم آروم ترم. دیگه لزومی نمیبینم از خودم و باورهام دفاع کنم. نه بحثی و شروع میکنم و نه خودم رو در معرضش قرار میدم. کوچک ترین نشانه ای که مربوط به موضوعرو میبینم سریع محل رو ترک میکنم و خودمو از تنش دور میکنم. تصمیم گرفتم خودم و خودیجاتمو درون خودم نگه دارم تا آسیبی نبینن. مکالمات باعث رشد و یادگیری میشن اما در صورتی که فرد مقابل قصدش تعامل باشه نه تحمیل. من تو سکوت خودم، امن ترم.

‏نمی‌دونم؛ کاش بستنی انبه‌ای، عنکبوتی، ابر سفیدی چیزی بودم.

دلم میخواست چندلر بودم. بعد از مدت ها فرار بلخره تو خونه ای که مانیکایی وجود داره آروم میگرفتم و از دوست داشتن و دوست داشته شدن نمیترسدم.

دلم میخواست راس بودم. بدون توجه به نظرات دیگران و اینکه تو چشمشون عجیب به نظر بیام، دنبال رشته و شغل مورد علاقه ام میرفتم و بهشون عشق می ورزیدم.

دلم میخواست مانیکا بودم. از تا ابد تلاش کردن و اثبات خودم به خودم خسته نمیشدم و سرحال و سرزنده بودم.

دلم میخواست فیبی بودم. از عجیب و متفاوت بودن نمی ترسیدم و به سادگی به همه لبخند می زدم.