" مطمئنم‌ گفته ‌بودی با توام‌ تا روز مرگ!
من‌ فقط ‌شک ‌‌میکنم‌ گاهی؛ مبادا‌ مرده‌ام؟ "

مشغول قتل‌عام روزها هستم، دیگر مهم نیست بودن‌یا‌نبودن، دوست داشتن یا نداشتن، غرق میشوی در سکوت، جای گِله از کسی هم نیست، اشتباه از همون روز تولدم بود.
 - صادق‌هدایت

برای ادامه دادن، زورت تموم شده یا ذوقت؟

واو مثل وال، واهمه، وادی، واگن، والد، وقت، وصل، وعده، وحدت، وِصال، وِداع، وِرد، وَردی، وطن وطن وطن.

شروع کننده نبودم. ولی اگه اوضاع اونجور که میخوام پیش نره قطعا پایان دهنده خودمم.

من تموم تلاشمو کردم. در حد خودم، در وسع خودم. شاید از نظر تو کم به نظر بیاد یا از نظر آدمای دیگه زیاد، اما هیچکدوم مهم نیست. مهم اینه که خودم میدونم چقدر از جونم مایه گذاشتم و تلاش کردم. و مصمم منتظر نتیجش میمونم.

نیاز دارم یکی بیاد بندازتم تو گونی و بدزدتم. ببرتم ی جای دور افتاده، وسط جنگل، تو ی کلبه دوتایی زندگی کنیم. شکار کنیم. ماهی بگیریم. گل و گیاه بکاریم. آتیش روشن کنیم و عاشق زندگی کردن باشیم.

می بخشم؟ بله. فراموش میکنم؟ هرگز!

میگه " تو چیزی نگفتی، ولی من دیدم چطور حواست بهم بود. " این از صدتا دوست دارم بیشتر میچسبه.

دچار یک جور دل لرزه ی عجیبی هستم. یعنی منتظرم هر آن اتفاقی بیوفته و این دل صابمرده ی من بلرزه بیوفته کف زمین ۱۰۰ تیکه شه. دلمم که شیشه ای و صدای شکستنش قشنگ.

چمیدونم، مثلا پیام بده بگو خواب دیدم با ستاره ها حرف نمیزنی. میخوای بغلت کنم؟

چقدرِ دلم به حالت میسوزه آدمیزاد. که از درد به درد پناه میبری.

تورو نمیدونم ولی من همیشه دلم میخواست یکی اینطوری حواسش بهم باشه که از طرز لباس پوشیدنمم بفهمه غمگینم.

آره من قبول دارم که غیراجتماعی، منزوی، گوشه گیر، کمحرف، سرد، از بشریت فراری و حوصله سر برم. اصلا دلم میخواد که اینطور باشم. چی تو آدما دیدم که بخوام نزدیکشون بشم؟ همشون سراپا دروغ و تظاهرن. بشریت یک شوخیِ مزخرفه. و بله. من انسان ستیزم.

شوق پرواز دارم اما بال پرواز نه.
او که شوقم داده بود، بالِ پروازم شکست.