نگفت دوست دارم. گفت : دلیل وجود داشتن من تو این دنیا، تویی. هستم تا مراقب تو باشم.

دیگه چیزی برای گفتن نمونده بود. منم رفتم و درو پشت سرم بستم.

از آدمایی که موقع خداحافظی دست تکون میدن بای بای میکنن، خوشم میاد.

تو زندگی بعدیم دلم میخواد ی پیانیست باشم با کلی کتاب و بوم و قلم و رنگ.

شاید اگه تموم میشد راحت تر باهاش کنار میومدم. ی قبر براش چال میکندم و بالا سرش گریه می کردم. شاید اونموقع از سوگم کم میشد. اما خب تموم نشده. رها شده. نصفه ولش کردم.

ی جا خوندم نوشته بود که :
" سوگ، بهای دوست داشتن دیگران است. "

همیشه بعد از "تموم شدن" میفهمی که چقدر دلت میخواست ادامه پیدا کنه.

از خودم عصبی میشم، چون از خودم انتظار دارم. از تو عصبی میشم، چون از تو انتظارشو نداشتم. میفهمی که؟!

واقعا زندگی همین بود؟ همین؟ همه ی همش؟ این چیزیه که جلو رومه؟ همین؟

باز خداروشکر حداقل مامان میدونه چایی پررنگ دوست دارم. نجات دهنده فقط مامانه و چایی.

حتی دیگر مطمعن نیستم که مخاطب نوشته هایم تویی یا نه عزیزِ من.

" صدای شکستنش بلند بود. انگار که دیوار ها ترک برداشتند و تا سقف امتداد یافتند. بعد از آوار، تکه ای از او پیدا نشد. "

نگفت دوست دارم. گفت : کاش ستاره ی مورد علاقت تو آسمون بودم.

هیچکس مرا نمیشناسد و اگر کسی کوچکترین آگاهی به حال من داشت، نمی دانست چگونه مرا بیابد و هرگاه می دانست که کجا مرا بیابد، نمی دانست چگونه به من رسیدگی کند و کمک بکند.
فکر اینکه به من کمک کنند، یک جور ناخوشی است که برای بهبود آن باید در رختخواب رفت و خوابید.

- مسخ|فرانتس کافکا

هر کاری کردم نشد این غمو از وجودم بکشم بیرون. ریشه دار بود و ریشه هاش تو خاکِ خلقتم مستحکم و پابرجا مونده بود.

همیشه ام ماهی ای که از آب میگیری تازه نیست. بعضی وقتا دیر میرسی و ماهی میمیره. بعضی وقتا زود دیر میشه. زود تموم میشه. زود خراب میشه. همیشه به وقتش خوبه. همیشه.

بعضی وقتا مشقت و سختیِ راه، باعث میشه مقصد و فراموش کنی.