یک جوری با کودک درونم برخورد میکنم انگار اون سیندرلاست و من نامادریش.

لازم نبود جای هم باشیم یا شبیه هم بشیم تا همو بهتر بفهمیم. فقط کافی بود همونقدر که لازمه نقش خودمونو خوب ایفا کنیم که دیگری جای هر دو نفر تلاش نکنه.

ستاره ی من اگرچه کوچک بود و کم نور، اما متعلق به من بود.
هر گاه که سر بلند می کردم اورا می دیدم. شاید به خاطر همین بود که من هم انسان مورد علاقه ی او بودم، چرا که ما در این سیاهی ها نورِ اندک یکدیگر را می پرستیدیم.

هر کی پرسید چرا انقدر ساکتی؟ یاد تو افتادم. هر کی پرسید چرا انقدر بی اعتماد و شکاکی؟ یاد تو افتادم. هر کی پرسید چرا از آدما فرار می کنی؟ یاد تو افتادم. هر کی پرسید چرا از حرف زدن می ترسی؟ یاد تو افتادم. هر کی هر بار از "من" پرسید، من یاد "تو" افتادم.

بیشتر ترجیح میدم خفه بشم تا بخوام منظورمو کامل و واضح بیان کنم و آخرش بازهم درک نشم.

دوست دارم میان صفحات کتاب زندگی کنم، با آدمهای ساده ای که هرگز وجود نخواهند داشت.

بین من و حال بد یه آهنگ فاصله‌ست.

من دیگه تلاشی برای جالب بودن واسه تو نمیکنم و این دردناکه.

امروز روز جهانی ماچ بود. اما ی ماچم بما نرسید.

آخرین بارها بی صدا می رسند. اما وقتی می رسند، طوفان بپا می شود.

je t'embrasse Une journée dans un pays où les amants innocents ne marchent pas.

تو میتونی تیکه های شکسته ی لیوانتو دوباره بهم بچسبونی تا تیکه هاش تو زندگیت پخش و پلا نباشه اما آیا دوباره میتونی توش آب بریزی و ازش استفاده کنی؟ نه.

بله منم خارج زندگی می کنم. خارج از حیطه ی سلامت روان.

من بدون توهم از پسش برمیام. اما بودنت باعث میشه اخمام کمرنگتر بشن.

من حتی رو دردی که تو بهم تزریق میکنی حس مالکیت میکنم.

تا نری سمتش نمیفهمی چقدر سخته و شاید تو واقعا از پسش برمیومدی.

شروع مناسب و نمیدونم اما همیشه پایان های شاهکاری میسازم.