بر فرض محال راهمون یکیه، یعنی توهم مثل من پابرهنه رو سنگ و خار راه میری؟!

نمی دونم باید رهاش کنم یا دنبال دلیل بگردم.

می خندی و  جان از تن من می رود
خنده بر که کردی که جانم از تن بِرفت و دگر برنگشت؟!

«پرویز این آخرین نامه‌ای است که برای شما می‌نویسم و فقط میل دارم این آخرین نامه‌یِ من قدری شما را از اشتباه بیرون بیاورد. باید با کمال تأسف به شما بگویم که اگر از طرف من نسبت به شما اهانتی شده است بی‌جهت و بدون دلیل نبوده است و اگر تا دیشب به شما اعتماد و اطمینانی داشتم امروز دیگر نمی‌توانم به گفته‌های شما اهمیتی بدهم و نسبت به شما همان اعتماد
و اطمینان سابق را داشته باشم.»

_ نامه فروغ فرخزاد به پرویز شاپور

زخمای خانوادگی ی جور دیگه ای دردناکن ، نگفتنشون سنگینت میکنه و گفتنشون سرافکندت.

و در آخر غمی که با ما به وجود آمده بود بزرگ شد،جوانه زد و همچون پیچکی مارا از پای درآورد.

پشت هر زنِ قوی ی دختر کوچولو نشسته که یاد گرفته تنهایی اشکاشو پاک کنه و زخماشو ببنده.

آدما باعث فکرایِ اشتباه تو سرت میشن و بعد تو رو بابت افکارت مورد سرزنش قرار میدن.

ننگ بر تمام ارتباطاتِ انسانی.

و ناچار به سوختن و خاکستر شدن ادامه می دهیم، شاید که سیمرغی از جای برخیزد.

ببین برام مهم نیست که عمدی بوده، تصادفی بوده، از دهنت در رفته یا شوخی بوده. تو جدی جدی ناراحت و عصبیم کردی و منم دیگه نمیتونم ببخشمت.

آدما میگن دوستت دارن ولی ندارن. دروغ میگن.

آدما میگن دوستت دارن ولی وقتی عصبی میشن دست میزارن رو نقطه ضعفت و محکم فشارش میدن.

" مطمئنم‌ گفته ‌بودی با توام‌ تا روز مرگ!
من‌ فقط ‌شک ‌‌میکنم‌ گاهی؛ مبادا‌ مرده‌ام؟ "

مشغول قتل‌عام روزها هستم، دیگر مهم نیست بودن‌یا‌نبودن، دوست داشتن یا نداشتن، غرق میشوی در سکوت، جای گِله از کسی هم نیست، اشتباه از همون روز تولدم بود.
 - صادق‌هدایت