اشکال نداره. میرم ی بستنی میخورم درست میشه.

تنها راه نجات خوابیدنه. وقتی خوابی نه غمگینی نه گشنه. حتی تنهایی ام حس نمیکنی. بگیر بخواب.

آوازه ات دنیا رو گرفت ای دنیای بچگیام
پر کردی روز و شبمو از فکرت بیرون نمیام
حسین تو قلبم داره ریشه حسین که تکراری نمیشه
حسین اون عشق موندگاره حسین کی تنهامون میذاره
زمان مرگم بیا اباعبدالله دوست دارم خیلی یا اباعبدالله
ندارم حرفی به جز همین یک جمله
و صلی الله علی اباعبدالله
بعد از مرگم عاشقتم من حتی زیر لحدم
هر چی گفتن میگم حسین آداب عشقو بلدم
حسین قبرم بی تو سیاهه حسین آقا چشمم به راهه
حسین تو اوج بی قراری میای یا ناکامم میذاری
بریدم از خیلیا اباعبدالله به جز تو دارم کیو اباعبدالله
میخواهم حرف آخرم تو دنیا باشه و صلی الله علی اباعبدالله...

من در حال تماشا کردن شخصیت منفی و تاکسیک فیلم مورد علاقم:

بعضی وقتا باید لجبازی و بذاری کنار، دست بندازی دور گردنتو خودتو از وسط رینگ بکشی بیرون. بعضی بردا از شکست بدتره. به درد نمیخوره.

نصف شب من اون کسی ام که تمام توانشو میزاره وسط تا بخوابه، تا دیگه فکر نکنه.

تمام ترسم این است، کربلایت ندیده ترک دنیا کنم حسین.

هیچ چیز بیشتر از " اشتباه فهمیده شدن" آزارم نمیده.

هر قطره خونی که از زخمم میچکه، بوی تورو میده.

من دوست نداشتم؟ من با اونی که دوستم داشت راجبت حرف زدم.

منم خسته بودم اما از جنگیدن نمی ترسیدم.

"داشت غذا می خورد. یهو بشقاب و کشید کنار و سرش و گذاشت روی میز. تا صبح گریه کرد. زیادم گریه کرد. ما چیزی بهش نگفتیم. بابا گفت کاری بهش نداشته باشید. خیلی خسته شده."

آهنگای مورد علاقم بیشتر از آدمای مورد علاقم حالمو خوب میکنن.

معمولا در موردش میرم تو خودم و در و پنجره هارو میبندم.

آیا سرتاسر زندگی یک قصه مضحک، یک متل باورنکردنی و احمقانه نیست؟ آیا من افسانه و قصه خودم را نمی‌نویسم؟ قصه فقط یک راه فرار برای آرزوهای ناکام است، آرزوهایی که به آن نرسیده‌اند، آرزوهایی که هر متل‌سازی مطابق روحیه محدود موروثی خودش تصور کرده است.

- بوف کور؛ صادق هدایت.

نه چیزی نیست خودم یه کاریش می‌کنم.‌ «همه ی آهنگای غمگینمو صدبار پلی میکنم.»