اگر سراغ من میای با مقدار زیادی بستنی و شکلات و غذا بیا.

فقط امیدوارم بمب اتم آنقدر ارزان بشود که توی کله ی من هم یکی از آن هارا بزنند.

- صادق هدایت

دستمو بگیر. بیا باهم از روی این پل بپریم.

اون بخش از وجودم که از مردم فاصله می‌گیره و به هیچکس اهمیت نمی‌ده داره تبدیل به ی مشکل بزرگ میشه برام.

دردناک ترین اتفاق تو زندگیم، هدر رفتن بهترین و شادترین ورژنم برای بدترین آدم ها بود.

در نه قفلی داشت نه بسته بود. چهارطاق باز بود. ی قسمت از دیوار ریخته بود. خودم با چکش ریختمش. هم قدِ ی آدم. پنجره ها شکسته بودن. شیشه ای در کار نبود. اما تو، بازم نیومدی. این همه راه بود اما تو، بازم نیومدی. همین.

امروز روز ابراز علاقه بود؟ متاسفم نیمه ی گمشده ی عزیزم. امروزم از دست دادی.

مطلقا آدمارو باور نکنید. اما اگه دیدید گربه ای بهشون گفت میو تصمیم گیری و به خودتون واگذار می کنم.

از آدمایی که موقع حرف زدن اسممو صدا میکنن خوشم میاد.

دوست داشتم بنویسم. آخر فکر میکردم نوشتن دردم را کمتر می کند. می پرسید دردم کمتر شد؟ نه. فقط یاد گرفتم با نوشتن رخش را زیبا کنم تا آنقدرها هم کریه نباشد.

کمبود ویتامین p (پول) دارم.

خوب نیستم. با تلاشی که الآن برای ادامه زندگی می‌کنم می‌توانستم اهرام مصر را بسازم.

- فرانتس کافکا‌

ی تیکه از بیسکوییتم افتاد تو چای. یاد خودم افتادم. سریع قاشق و انداختم تو لیوان تا نجاتش بدم. تا بیشتر از این غرق نشه. تا ته نشین نشه. قاشق خورد بهش. تکه تکه شد. له شد. پودر شد و در اخر ته نشین. مثل خودم بود. همین.

پیچیده ام. چون زندگی مرا بدجور پیچانده.

احتمالا زندگی همان غذای نامحبوبیست که به زور به خوردمان می دهند و ما چون گرسنه ایم حق شکایت نداریم.